Van Peel overleeft 2017: Alles gaat goed, toch?

Alles gaat goed! Het gaat (opnieuw) keigoed met ons. Zo lijkt het toch. Cijfers over de criminaliteit zijn laag, het populisme is tegengehouden, en de files dit jaar zijn maar half zo lang .... als die van volgend jaar. Er is dus toch een keerzijde!

Michael Van Peel slaagt er weer in om in zijn negende eindejaarsconferentie het nieuws van het afgelopen jaar te brengen, met ongeloof kijkend naar wat er allemaal gebeurd is. Onze maatschappij onder de loep, en het is écht niet zijn schoonste kant die te voorschijn komt. Scherpe kritiek, maar wel goed onderbouwd, dat is een handelsmerk van Van Peel. Af en toe zegt hij ons zelf dat we het maar eens moeten opzoeken, want het lijkt inderdaad soms te absurd voor woorden. Eigenlijk zelfs te erg om mee te lachen, maar we lachen, met onszelf, met de maatschappij en de wereld waarin we anno 2017 hebben geleefd. Michael is een meesterlijke verteller; anderhalf uur lang neemt hij ons mee in zijn analyse. Door een plotse wending, een onverwachte parallel, brengt hij ons van het ene onderwerp naar het andere, bijvoorbeeld via #metoo komen we bij het (rechts) populistisch discours over die “vluchteling” uit Barcelona, Puigdemont. Iets om even over na te denken. Maar ja hoor, doorspekt van ironie, want we moeten er toch om kunnen lachen; het blijft wel comedy.

Anno 2017 bleken ons een aantal dingen al niet meer zo erg te raken en Van Peel geeft dan ook grif toe dat ook hij wat terreur- en Trump-moe is. Trouwens, blijkbaar doet het er allemaal niet zo toe. Zo waren er de verwachtingen eind 2016 dat het, met Trump aan het roer, allemaal zou mis gaan, één grote ramp zou worden. Maar neen dus, het heeft precies geen belang wie er leidt: alles blijft bij het oude. Zo lijkt het toch. Michael voegt wel nog even er aan toe dat dit enkel van toepassing is voor westerse blanke mannen (want voor moslims, vrouwen, natuurgebieden, e.a. is het uiteraard niet het geval). Maar je kunt zeggen wat je wilt, Trump hield zijn beloftes, hij doet wat hij beloofd had! En, Trump liegt niet. Hij vertelt enkel onzin, en dat kan je niet ontmaskeren! Voor een comedian is hier geen fun aan, meldt Michael.

Voor Michael Van Peel zijn uiteraard de Belgische schandalen van het aflopende jaar, wel een vette kluif : Optima, Publifin, Publipart, Telenet, Samusocial, ... Hij stapelt ze op en stelt hiermee nog eens de graaicultuur naar macht - eerder dan geld (want een teveel of een tekort aan geld op de persoonlijke bankrekening wordt blijkbaar door de protagonisten niet eens opgemerkt) - en de normvervaging (ze snappen niet eens dat het een probleem is, of wat dan eigenlijk het probleem is; ze komen af met argumenten die het écht niet beter maken) aan de kaak. Ook al die politici die elkaar dat verwijten waar ze even later zelf een mea culpa moeten voor slaan. Michaels aanbeveling daarop is: “Als je allemaal in de beerput zit, kan je beter niet met kak smijten”

Dat het toch af en toe ook wel om geld gaat, is echter wel zeker wanneer hij de emissiezones bespreekt. De onredelijk hoge boetes (gelijk aan deze voor het aan 80km door een centrum rijden, zat, én bellend), het gebrek aan communicatie (wie weet wie er binnen mag of wie niet) en bovenal, het gebrek aan logica. Antwerpens lage-emissiezone ligt tussen de ring, de haven (met de tweede grootste petrochemie), de Schelde waarop binnenscheepvaart met dieselmotoren, cruiseboten; en dan zijn er ook de zware legercamions (want blijkbaar kunnen ze met niets anders komen). En plots keert de wind en hebben we hier in de stad toch fijn stof... Tiens?!

Van Peel ergert zich aan de personen (lees mannen) die naar aanleiding van de #metoo nu de vraag stellen: mogen we dan niets meer. “Hallo!!!, we mogen nog altijd hetzelfde, ...” stelt hij, maar hij illustreert heel laconiek waar de grenzen (nog steeds) liggen. En van dergelijk grensoverschrijdend gedrag, komt hij gladjes bij die politieke vluchteling uit Catalonië. Straks krijgen we ook al die andere politici binnen, we hebben er genoeg zelf, vol is vol, wat gaan we ermee doen, we hebben er al genoeg, en hebben er geen werk voor. Zij hebben zelfs niet eens een echt (bruikbaar) beroep. Een kwinkslag naar een herkenbaar discours.

Michael ziet ook wel een aantal donkere wolken aan de horizon op geopolitiek vlak. Een aantal mensen zijn serieus hun zakken aan het vullen, wat wordt geïllustreerd met een verwijzing naar een hoge stijging van de beurswaarden van onder andere de bank Goldman Sachs, bedrijven gerelateerd aan wapenhandel en gevangenissen. Bovendien, met de dalende populariteit van Trump, zou een “oorlogske” beginnen misschien hem geen windeieren leggen. En bovendien is er ook in Noord-Korea ook iemand die al een tijdje zit te roepen: “je hebt mij als leider nodig, want het Westen gaat binnen vallen”. Michael hoopt echter dat er een verstandige elektricien was, die de knop toch maar niet heeft aangesloten (wat men normaal gezien toch niet zou ontdekken). Oh ja, nog een “donkere” voorspelling: “we weten ondertussen dat de wereld zal vergaan, maar dan zal het zal ook nog kutweer zijn” (n.a.v. het falende raketafweerschild bij regenweer).

Tenslotte eindigt Van Peel ook met wat reflectie over ons eigen persoonlijke leven. “De vraag is niet hoe oud worden we, maar wel hoe worden we oud”. We zijn zo geobsedeerd door ons lichaam en de lichamelijke gezondheid, maar lijden aan stress, burn-outs. Er zijn drie maal meer zelfdodingen dan dodelijke slachtoffers in het verkeer. We zitten immers allemaal in een ratrace, in dagdagelijkse routines. Michael Van Peel slaagt er vervolgens in op respectvolle manier de discussies rond de NIP-Test in het jaaroverzicht aan de orde te brengen. Hij sluit met de knipoog dat misschien personen met Down syndroom wel naar de anderen, ttz. naar ons dus, in onze ratrace, kijken en denken: “Wat een bende mongolen!”.

Zoals gewoonlijk eindigt tenslotte Michael de show aan de piano met het liedje Ik overleef (een bewerking van I Will Survive). We hebben 2017 weer eens overleefd, nu dus op naar 2018 ...

Michael Van Peel brengt deze conference nog in verschillende zalen (tot midden februari staan er voorstellingen gepland), maar hij is ook te zien op Oudejaarsavond op Canvas (21:05-22:35).

En voor ieder, een gelukkig 2018!