Whispering sons @ AB: duisternis en lage tonen

De zaal vulde zich al vroeg met verwachting en spanning. Whispering Sons, die de afgelopen maanden tourden doorheen Europa met het nieuwe album The Great Calm, zette voet op het podium van de AB. Dit is hun derde plaat, een vervolg op het eerder uitgebrachte Image en Several Others, en het publiek stond klaar om zich te laten meevoeren in de duistere, mystieke wereld die de band zo eigen is.

Het album The Great Calm is inmiddels bijna een jaar oud. Zoals we van Whispering Sons gewend zijn, is het werk doordrenkt met duisternis en lage tonen, maar dit keer omhuld met een extra laag synths en mysterie. Die subtiele verandering bracht gelaagdheid in hun sound, iets dat live nog beter tot zijn recht zou komen. Wat volgde was een avond vol ingetogen bevestiging, sporadische frustraties en vooral muzikale magie.

Badend in rode lichten en begeleid door een sfeervolle pianointro begon het concert. Het openingsnummer “Balm (After Violence)” voelde wat aarzelend; de vonk leek in eerste instantie niet over te slaan. Toch volgde een warm applaus, en de eerste aanzet tot gejuich. De titel van het album bleek goed gekozen, The Great Calm bevat rustpunten die hun muziek een zekere diepte geven.

Bij “Something Good” kwam het tempo erin. Frontvrouw Fenne stond als een prediker op haar podiumparadijs, haar bewegingen vloeiend en geladen. De woorden ‘Can something good come out of this’ zweefden door de zaal - en ja, Fenne, zeker wel. Het hoogtepunt van dit deel was “Surface”. De live-uitvoering was overrompelend, nog sterker dan op het album, en bracht een voelbare ontlading bij het publiek. Dat magische mysterie dat Whispering Sons zo goed weet neer te zetten, was hier op zijn hoogtepunt.

Fenne leek lange tijd het hele universum in haar greep te hebben. Bij de herhaalde zin ‘And she cries “Look at me”’ tijdens "Satantango", begeleid door snijdende gitaren, stond de zaal als bevroren. Maar die intensiteit werd afgewisseld met verstoringen: het constante geroezemoes in de zaal, zelfs tijdens delicate momenten zoals “Still, Disappearing”, irriteerde velen. Deze ruis gaf een contrast met de controle die Fenne over het podium uitoefende.

Halverwege het concert sloeg een lichte twijfel toe. Fenne’s stem, die laag en donker is, dreigde wat monotoon te worden over de volle lengte van de set. Toch wist de band dat terug te doorbreken. Met het krachtige “Dragging” namen ze het publiek opnieuw volledig mee. Het gitaarspel was meeslepend, en Fenne’s stem hervond haar dynamiek. Een bescheiden moshpit vormde zich.

De afsluiters “Walking, Flying” en “Try Me Again” brachten de avond naar een intens slot. Vooral “Try Me Again” bleek een meesterlijke keuze, een song die zowel afscheid als verlangen in zich droeg. Het publiek liet duidelijk blijken dat het meer wilde, maar om 22:15 stapte de band, na een dankwoord aan de zaal, het podium af.

Wat Whispering Sons vooral uitstraalde, was coolness. Een zelfverzekerdheid die natuurlijk voelde, alsof het podium voor hen gemaakt is. Het is niet meer dan terecht dat ze in de AB mochten spelen, de band liet zien dat ze dat volledig verdienen. Een avond vol duisternis, mysterie en intensiteit, dat is wat ze ons gaven. Een ervaring die nog even na blijft resoneren.