013 sluit Gavin James in hun armen

Afgelopen woensdag was Ierse nieuwkomer Gavin James te gast in de 013 in Tilburg.

Als voorprogramma had hij zijn buddy Craig Gallagher meegebracht. Samen toeren ze momenteel door Europa. Een beter, en meer gelijkende, tourbuddy had hij waarschijnlijk niet kunnen kiezen. In hetzelfde genre als James opent de 23 jarige singer-songwriter van Dublin zijn set. In korte tijd zet hij een degelijke set neer met niets anders dan zijn gitaar en hoge krachtige stem. De, voor mij onbekende nummers, ‘Stay’, ‘All I Need’ en ‘Without You’ vullen de zaal. Al komt er ook een cover van the one and only Elvis Presley aan te pas. Een nummer dat hij zingt als hij op het strand is, ‘Can’t Help Falling In Love With You’. Het welgekende nummer valt duidelijk in de smaak en wordt met enthousiasme meegezongen.

Gallagher trekt het publiek niet enkel mee in zang, maar ook in zijn songwriting. Zo haalt hij herinneringen op van zijn 14-jarige zelve en, hoe kan het ook anders, zijn toenmalige vriendinnetje. Toen al een kreng en nu nog altijd een ‘Fucking Bitch’, om het in zijn woorden uit te drukken.

Dat Gallagher een nieuwkomer in de muziek business is, wordt wel snel duidelijk. Zo komt hij toch wat onervaren over in zijn houding en verwoording. Zo merkt hij op dat 013 een ‘killer venue’ is, niets mis mee an sich, echter het ‘It’s so big’ valt een beetje uit de toon. Een perfecte locatie voor dergelijk optreden, maar nu niet erg groot te noemen. Ook zijn gestuntel met het stemmen van zijn gitaar en vergissen van songs benadrukken zijn onervarenheid. Maar dat doet geen afbreuk aan zijn stem.

Tegen dat Gavin James zijn plaats on stage inneemt is de zaal al wat voller gelopen. In het Nederlands “Hallo, mijn naam is Gavin James.” begroet hij de toeschouwers. James is duidelijk al wat meer op zijn gemak op een podium. Al praat hij wel erg snel. Blijkbaar eigen aan zijn persoonlijkheid: “All night I’ll sound like a leprechaun on speed cause I talk way too fast.”

James laat het publiek moeiteloos meezingen door in te spelen op hun schuldgevoel. Jullie deden het bij Craig dan bij mij toch ook. Natuurlijk doen we dat en al zeker voor zo’n monsterplaat als die van Michael Jackson (Billie Jean). Al vond ik bij Gallagher zijn Elvis Presley cover mooier dan het origineel, verkies ik nu toch de oorspronkelijke versie. Al is zijn medley met het populaire ‘Can’t Feel My Face’ van the Weeknd wel erg geslaagd. Ook zijn imitatie van Louis Armstrong en het cookiemonster, bij het brengen van ‘What A Wonderful World’, is op zijn minst indrukwekkend te noemen.

Waar een dergelijke set met enkel zanger en gitaar vaak saai kan uitdraaien, is dat deze avond zeker niet het geval. De Ierse zanger houdt de stemming erin en deinst er niet voor terug om zich midden in het publiek te begeven om daar één van zijn songs te brengen. Een mooi idee natuurlijk, en fantastisch voor wie rond hem kon staan, maar niet zo geslaagd vanuit de andere kant van de zaal. Het getrap van lege bekertjes en het geroezemoes van het publiek maken het moeilijk de zanger duidelijk te verstaan. Zo kan ik zelfs het nummer dat hij speelde niet benoemen. Zeker blijven doen zou ik zeggen, maar volgende keer toch maar een microfoon meenemen. Ook nodigt hij zijn goede vriend Craig Gallagher terug uit op het podium om samen een cover van Springsteen te zingen.

Niet mis. En dat geldt voor de gehele avond.