Abdullah Ibrahim Solo verovert Het Depot

Zondagavond in Het Depot in Leuven. De publieksopkomst was beperkt - de zaal was maar half vol, maar zij die er waren keken uit vol verwachting naar de Jazz Master, Abdullah Ibrahim. Inderdaad, recent werd hij uitgeroepen als Jazz Master 2019 en prijkt zijn naam tussen vele andere grootmeesters; meer dan verdiend, na een carrière van ongeveer 70 jaar, vol toewijding aan dit genre.

Ons geduld werd wel op de proef gesteld. Her en der werd er wat gemord ... vooral omdat het gerucht begon te circuleren, echter zonder enige bevestiging van de organisatoren, dat het concert pas om 21 u zou beginnen. Een woordje uitleg had goed geweest, dan hadden we toch al eens een drankje kunnen gaan halen, zonder schrik dat we in een donkere zaal ons plaatsje zouden moeten zoeken. We wilden geen noot missen. Het werd dus een uurlang kijken naar een Steinway & Sons vleugel.

Maar daar verscheen hij dan, een broze, oude man (nog net geen 84 jaar), voorzichtig naar de vleugel stappend. Eens zijn vingers op het klavier lagen, verdwenen we allen naar een wereld waar de eerdere ongemakken snel vergeten waren.

Abdullah Ibrahim nam ons mee. De composities gingen naadloos in elkaar over, en her en der werden thema’s uit zijn repertoire herkend, maar dit was gewoon één uur muziek, zonder één woord; af en toe hoorde we wel een zacht gemurmel, een vorm van verdoken meezingen door de master himself.

Al lag er een map met muziek en losse bladeren, de muziek vloeide gewoon uit zijn hoofd, zijn hart, en vooral zijn vingerspel op de vleugel, dan weer traag, dan weer snel, dan weer zacht, dan weer krachtig,...

Er heerste een ongelofelijke sereniteit in de zaal, tot de laatste noot de piano verliet en een staande ovatie volgde. Een encore was dus meer dan welkom. En na ons zonder woorden, in alle nederigheid, te danken en te verzoeken het applaus te staken, vertrok Abdullah Ibrahim van het podium.