Adam Cohen brengt zijn roots op een frisse, eigentijdse manier.

Veel meer dan een singer/songwriter.

Je verwacht één singer/songwriter, misschien bijgestaan door een tweede muzikant maar de opstelling op het podium sprak dit volledig tegen want er was plaats voor 6 muzikanten. Nu ja, Adam had beloofd om live wat steviger uit te pakken maar aan de andere kant had hij in een interview voor een Amerikaans magazine gezegd dat hij terug naar de roots wou, meer ingetogen wou gaan touren. En wat deed die mysterieuze witte telefoon op het podium ?

Je kan je al inbeelden dat het publiek zat te popelen op de rand van de stoel. Adam Cohen is een straffe performer, zelfs al relativeert hij alles en zegt dat zijn carrièrre niet succesvol zou geweest zijn, dat hij gewoon goed was. In mijn preview schreef ik dat een singer/songwriter moet verrassen door de teksten, maar Adam gaat veel verder, hij is een storyteller, hij maakt contact en weet hoe het moet.

Een zeskoppige band verrast het publiek.

De band (die zes plaatsen op het podium) was multifunctioneel, de celliste speelde keyboard, de drummer speelde gitaar, de bassiste speelde acoustische gitaar en zong mee, de twee violisten maakten de show, maw. het was een stoelendans van muzikanten en instrumenten, zonder dat het ooit leek op chaos. Op het einde van het optreden deden ze zelfs allemaal even hun eigen ding, heel grappig soms want we hoorden Bob Marley met Could There Be Love, Johnny Cash met The Ring of Fire, de twee Franse violisten speelden zowaar een soort french cancan.

Je merkt het, ik kan er maar niet over zwijgen, te veel impressies die op mij afkwamen, van verrassing naar wegdromen en wegsmelten, het zat er allemaal in.

Terug naar de roots van papa Cohen.

Ik was gegaan om We Go Home te horen en dat werd het derde nummer van de avond. Het publiek scheen het nog niet zo goed te kennen maar het was een prachtige live-versie die we te horen kregen. In de tekst van deze song zit oa. het verhaal verweven over het belang van een thuis, niet alleen een huis maar ook de gevoelens van thuiskomen, het gevonden hebben. Dat is het mooie van de poëzie van Adam Cohen, hij laat je de ruimte om zelf in te vullen.

What Other Guy volgde met het heel herkenbare refrein "Oh Anne" en ik was compleet van mijn sokken geblazen, zo veel beter dan op de plaat. Excellente arrangementen zodat iedereen van de band tot zijn recht kwam, een totale harmonie. En Adam Cohen dreef de spanning nog verder op met Sweet Dominique. Want daar ging hij face to face staan met de gitariste en wat later rug tegen rug. De spanning was te snijden want vele vrouwenharten in de zaal wilden daar nu wel staan.

De boodschap van de avond : "Love is"

Toch wou hij dat "Love Is" zou blijven hangen in onze hoofden en dat we er nog drie dagen zouden moeten mee rondlopen. Bij mij is het gelukt, alhoewel ik nog maar één uur na het concert deze review zit te schrijven, ik weet dat dit mijn nieuwe favorite is. Het was het nummer van de witte telefoon... vingergeknip, handengeklap, real catchy stuff

Eén van de verhaaltjes was dat hij de zoon zou zijn van Celine Dion, nadat deze met Leonard een nachtje zou hebben doorgebracht. Ik ben geadopteerd, mijn naam is Adam Dion en dat is het geheim dat ik jullie vandaag met jullie wil delen. Natuurlijk is dit niet zo, maar op deze manier maakt Adam komaf met de verwijzing naar zijn vader, alhoewel hij toch is teruggegaan naar die muzikale roots.

Na wat vertelt te hebben over zijn zoon, waar hij had getwijfeld dat het Cassius of Mohammed zou worden, kregen we een ingetogen versie van Like a Man. Helemaal alleen, fragiel, spreekwoordelijk naakt met zijn visie over hoe een man/vrouw relatie in elkaar zit.

Grappig waren zijn quotes waarvan de volgende waarschijnlijk de eeuwigheid zal ingaan : lovers have compensations that friends don't have ...

Een super avond, verrassend in vele aspecten en een aanrader voor iedereen die er niet was - watch this man want ik denk dat hij echt gaat doorbreken.