(Alice in) Wonderland komt tot leven op Down The Rabbit Hole

Dat ‘Down The Rabbit Hole’, of kortweg ‘DTRH’ voor avontuur, verwarring en surrealisme staat, is na één dag reeds gebleken. De groene heuvels zijn als het ware omgetoverd tot een werkelijk 'Wonderland'. De ingang wordt gevormd door een heus radarnetwerk dat tevens als waterval fungeert. Over het terrein heen zijn overal versierselen te vinden, waaronder een reuzengrote ligstoel, ingewikkelde artistieke mechanische constructies, een gepimpte auto met muziekpijpen, fonteinen en ga zo maar door. Tal van kleurrijke draaicirkels omvormd met takken versieren de wanden van het terrein en podia. Het gaat hier duidelijk niet alleen om de optredens van de toch wel indrukwekkende artiesten line-up van dit nieuwe festival. Ben je liever actief bezig of zit/lig je graag in het zonnetje? Geen probleem. Groene grasvelden proper gehouden door de vele medewerkers bieden ruimte voor beiden. Het, misschien niet erg grote, terrein voorziet voldoende plaats. Heb je altijd al eens willen leren hoelahoepen of een les yoga willen volgen? Of smeedt je liever ijzer of doe je graag aan houtbewerking? Nu is je kans.

Dit alles zorgt voor een buitengewone festivalervaring. prachtig beklede. Maar natuurlijk zijb we daarvoor niet alleen naar hier gekomen. Ook de tweede dag stelt niet teleur met optredens van o.a. de Alabame Shakes, FKA Twigs en Iggy Pop op het programma.

Na een korte nacht kan je geheugen je al wel eens in de steek laten. Gelukkig heeft DTRH zich hierop heeft voorzien. Dankzij de handige Airbeem app blijf je volledig op de hoogte van het tijdsschema en hoef je geen enkel optreden te missen. De twee hoofdpodia wisselen ook telkens af. Op die manier kan je zo goed als alle grote optredens meemaken en sta je niet voor mogelijke beslissingen. Als eerste vandaag is de blonde Zweedse jongeman Elias aan de beurt. Deze voor mij nog onbekende artiest laat zich tijdens zijn optreden ondersteunen door twee souldames. Al heeft hij deze ondersteuning niet nodig. Zijn krachtige stem vult als het ware de tent en doet haast denken aan een religieuze ervaring. Zijn keuze voor een bijna volledig witte outfit terwijl zijn bandleden in het zwart gekleed gaan, draagt hier ook wel aan bij. Ook vandaag is er een grote verscheidenheid aan muziek te beluisteren. Zo zorgt de tweede groep van de dag voor een toffe rockabilly set die je wel aan dansen toezet. Het dak gaat er pas helemaal af als even later op de dag de zoon van muzieklegende Bob Marley het podium betreedt. Eerst met een muzikale intro en een halve minuut later nogmaals met de Jamaicaanse vlag. Deze blijft gedurende heel de set enthousiast zwaaien. Damian Jr. Gong Marley is misschien nog niet zo bekend als zijn vader, maar hier zou je haast denken van wel. Al vanaf het begin gaan de GSM's in de lucht om de langharige reggaezanger te kunnen filmen. Hij neemt het publiek volledig mee en laat hen zelfs bepaalde stukken zingen. Hij maakt zelfs grapjes over hoeveel shampoo hij wel niet nodig heeft om zijn ellenlange draad te wassen vooraleer zijn matching song te zingen. Het gefeest gaat door tot aan het einde van zijn set, helemaal wanneer hij de brengt aan Bob Marley en diens grootste hits begint te spelen.

Ballonnen vliegen door de zaal, er wordt op en neer gesprongen. Zelfs Seasick Steve approves. Een geslaagd optreden van een toch ietwat eigenaardige artiest. Alabama Shakes daarentegen stelt ietwat teleur. Deze vrouw met ballen aan haar lijf heeft een stem om u tegen te zeggen. Alleen na een paar nummers komt het wat repetitief over. Ondanks haar shout out "I hear you but do you feel Me?" was ik toch maar even mee. De set van de Australische groep The Cat Empire smaakt me wel. De leuke afwisseling en samenwerking tussen de twee leadzangers zorgt voor een toffe performance. Hun moeiteloze overgangen tussen instrument (drum en trompet) maakt het des te indrukwekkender. Als er zich dan nog een battle voordoet tussen de drie blaasinstrumentspelers worden de toeschouwers helemaal enthousiast. Al blijken de gezongen nummers wel populairder dan de instrumentale. Iedere artiest heeft zijn manier van performen. Die van Roisin Murphy en FKA Twigs is wel erg apart. Daar deze van Murphy eerder Om een modeshow leek met een continue stroom van wardrobe changes zowel on als off stage; leek deze van FKA Twigs op één van een exotische buikdanseres. En daar waar Roisin Murphy ook de show steelt met haar song, daar kan Twigs niet aan met haar hoge korte pitchen. Geen enkele van voorgaande artiesten konden echter op tegen de oerkracht van Iggy Pop. De opkomst was nog nooit zo groot. Zelfs andere artiesten, o.a. Alabama Shakes, stonden in de coulissen om deze halfnaakte 68-jarige man te kunnen bewonderen. Alle regels werden ook in één keer van de baan geschrapt. De éne crowdsurfer na de andere werd afgevoerd. Ook Iggy zelf deed niet onder met zijn microlassogewerp en schunnige opmerkingen verwijzend naar 1969. Een wild Child zoals hij zingt, is hij zeker. Enkel spijtig dat hij z'n grootste hits al heel snel was afgegaan. Volgende keer misschien eentje bewaren als afsluiter. En zoals Iggy zwaaiend afscheid neemt van zijn fans, neem ik afscheid van deze tweede dag DTRH.