All Time Low voor het eerst in Antwerpen op vrijdag de 13e

Pop punk/rock band All Time Low maakte vrijdagavond voor het eerst in zijn geschiedenis een doortocht in het Antwerpse Trix. Op deze tour brachten ze versterking mee van Real Friends en Neck Deep. Deze laatste 2 bands zijn het neusje van de zalm op gebied van poppunk voor de iets oudere generatie. Wat bedoel ik hiermee? All Time Low krijgt vooral aandacht van de -16 jarigen, het iets ruwere Real Friends en Neck Deep bekoren de 20-jarigen. Dit werd duidelijk tijdens de avond.

Beginnen, deden de mannen van Real Friends en ik moet eerlijk zijn, hier keek ik al lang naar uit. Hun vorige passage in België had ik gemist, dus was ik zeer blij dat ik nu wel aanwezig kon zijn. En wauw... wat een band!

Real Friends wordt omschreven als “emo/pop punk” en dit uit zich vooral in de teksten van zanger Dan. Vele mensen herkennen zich in de situaties uit de lyrics en tijdens de hele show stond er een groepje mensen centraal vanvoor in de zaal die de teksten terugriep naar de band. Hun debuutalbum Maybe This Place Is The Same And We’re Just Changing kwam vorige zomer uit en ik was zeer benieuwd of ze het live konden waarmaken. Naar mijn mening is dat zeker en vast gelukt. Ook songs als I’ve Given Up On You en Late Nights In My Car van hun EP Put Yourself Back Together werden zeer warm onthaald. Het publiek, waarvan het grootste deel deze band hoogstwaarschijnlijk niet kende, was enthousiast vanaf minuut 1 en dit bleef ook duren tijdens de 2e band, Neck Deep.

Neck Deep, was samen met Real Friends, een band waar velen naar uitkeken. Ik zag weken voor deze show al op Facebook passeren dat veel mensen eigenlijk All Time Low niet wilden zien, maar gewoon voor de voorprogramma’s kwamen. Dit was duidelijk toen datzelfde groepje mensen dat vanvoor stond tijdens Real Friends, ook nog het beste van zichzelf gaf tijdens Neck Deep. Deze Britse mannen zorgden voor sfeer vanaf de eerste song en mochten maar liefst 50min alles geven. Wat me opviel is dat deze band live anders klinkt dan op CD, wat niet persé slecht is. Live gaan de songs sneller, wat het naar mijn mening niet echt beter maakt. Dit wordt dan echter wel opgevangen door de kracht van de songteksten en de manier waarop de zanger het brengt.

Het grote voordeel dat deze 2 bands hadden, was dat het publiek heel de avond (soms wel iets te) enthousiast was. Het is leuk voor een band dat heel de zaal meedoet, terwijl je weet dat ze helemaal niet voor jou komen.

Om iets voor 22u begon dan de band waar de meerderheid van de zaal voor kwam, All Time Low. Toen deze band begon, ben ik vanachter in de zaal gaan staan en ik was al snel blij dat ik deze keuze had gemaakt. Vanaf het eerste geluid uit de boxen kwam, ging het publiek ‘loco’. Lang geleden dat ik nog op een concert was geweest waar ze zo luid kresten. All Time Low is een band die weet hoe ze hun publiek moeten bespelen, zowel op muzikaal vlak als tussen de liedjes door. Wat wel opvalt, is dat hun bindteksten altijd seksueel getint zijn. Wat het een beetje raar maakt, omdat het publiek gemiddeld 15 jaar is en met alles lacht wat ze zeggen. Er zullen verschillende ouders zijn geweest die er toch hun bedenkingen bij hadden...

Puur op vlak van performance heb ik eigenlijk niets aan te merken. De band klinkt live zeker even goed als op CD en brengt een mooie show. Beginnen deden ze met Stella en Lost In Stereo, wat het publiek op prijs kon stellen. Ongeveer in het midden van de show verliet de rest van de band het podium, terwijl Alex nog met zijn gitaar bleef staan. Hij bracht dan op zichzelf 2 songs, waarna de band terug op het podium kwam. Hoogtepunt van de set was waarschijnlijk Time Bomb waarbij 8 mensen op het podium werden gevraagd die mee mochten zingen en dansen.

Het afsluiten van de set gebeurde met het liedje Dear Maria, Count Me In. Deze song dateert al van 2008, maar is nog steeds een fan-favorite.