Another path last night in de Roma, meer dan “This Path Tonight”

Ook al droeg het concert de naam van zijn laatste album, “This Path Tonight” , Graham Nash startte gisteren in de Roma met enkele nummers van The Hollies, de band die hij in de sixties mee had opgericht. Hij begon namelijk met “Bus stop” (1966) en “King Midas in Reverse” (1967) en vervolgde met “Marrakesh Express”, geschreven tijdens de laatste jaren als lid van deze band, maar uiteindelijk pas vertolkt door Crosby, Stills & Nash (CSN, 1969). Nash volgde nog even de chronologie en vertolkte “I used to be a King” uit zijn debuut solo album, Songs for Beginners (1971) en “Immigration Man” (CN, 1972).

Graham Nash, 74 ondertussen, een oude rakker, zoals trouwens ook wij, in de Roma, gisterenavond, niet meer zo jong, voornamelijk veertigers, vijftigers, zestigers ... (misschien zelfs enkele oudere?). Een opvallend aantal mannen met lange witte haren en baarden, de hippies van vroeger, nu gewoon alleen maar een “paar jaartjes” ouder.

Maar bon, Graham dus, ook met witte haren, zij het niet zo’n lang als vroeger en zonder baard, stond samen met de jongere Shane Fontayne de hele avond op het podium. Meestal beiden met gitaar, en deze werden bijna bij elke song gewisseld. Ik wou dat ik hier meer van wist!

Met “Sleep Song”, eveneens uit Nash’s debuut solo album van 1971, werd er plots een meer intimistisch nummer gebracht en veranderde de sfeer van het concert. Na de eerste nummers waar in mijn gevoel vaak het gitarenwerk te luid, te schreeuwend scherp was (waarschijnlijk wel kenmerkend van deze songs uit die tijd), kregen nu de teksten terug veel meer hun ruimte, kwamen ze veel duidelijker naar voor, en kon men ze woordelijk verstaan. Hier was ik voor gekomen, de songs zoals ik ze kende.

Nash bracht vervolgens een aantal songs uit This Path Tonight, het nieuwe album, 20 songs geschreven in een maand en opgenomen op acht dagen. Na de titelsong, droeg Graham “Myself at last”, op aan zijn nieuwe liefde, Amy Grantham, de vrouw waarvoor hij zelfs op deze leeftijd door een hectische periode en nog een (tweede) echtscheiding wil gaan.

Ook tijdens het verdere verloop van het concert, wisselde Nash oude nummers af met nieuwe nummers. Hoe leuk hij het ook vindt om met Crosby, Stills of Young te spelen, in dit solo concert kon hij zijn eigen ding doen, songs selecteren uit zijn eigen zeer uitgebreide repertoire (en daardoor wijzigt naar het schijnt de set list wel eens). Hij genoot ervan zijn eigen nummers te kunnen brengen.

Het eerste deel werd afgesloten met "To The Last Whale: Critical Mass / Wind On The Water" (CN, 1975) en “Wasted on the way” (CSN, 1982)

Nash’s songs brengen meestal reflecties over het leven, en het zijn dan vaak ook zeer persoonlijke teksten (zoals het reeds vermeldde “Myself at last”). En daarna was en is hij nog steeds een sociaal bewogen zanger, die songs schrijft met een politieke boodschap. Er waren er al in het eerste deel, maar nu kregen we tijdens het tweede deel, naast "Oh Camil! (The Winter Soldier)" over Scott Camil (1973), ook “Mississippi Burning” over racisme (uit het recente album). En Nash kreeg de zaal ook gisteren mee, om samen NO MORE WAR te scanderen. Ook opmerkingen over het gevaar van Trump als president konden niet ontbreken.

Andere nummers uit het tweede luik waren “Lady of the Island” (CSN, 1969), “Golden Days” en “Back Home”, voor Levon Helm, de overleden drummer en lead vocalist van The Band, (beiden uit “Another Path...”), Cathedral (CSN1977), om ten slotte af te sluiten met “Our House”, uit Déjà vu (CSN, 1970), dat door de zaal werd meegezongen.

Het was een sterke tweede helft, en de bisnummers na de staande ovatie maakten het nog sterker: eerst het Beatles-nummer “Blackbird”, in een mooie, uitgepuurde samenzang met Shane Fontayne en tenslotte “Teach our children” ... Opnieuw was er een staande ovatie, een oorverdovend applaus, maar het mocht niet baten ... maar we gingen tevreden naar huis ... So just look at them/him and sigh, And know they/he love(s) you ...