Anouk hoogvlieger Suikerrock Tienen 2018

Bij een temperatuur die eindelijk onder de 30 is gezakt, starten we ons Suikerrock avontuur. Als nieuweling, en Antwerpenaar, was ik nog niet eerder naar Tienen afgezakt voor dit zoetige festival in het centrum van de suikerstad. Eerste indruk: kleinschalige, althans de mainstage en het terrein. Toch stelt dit festival niet teleur. Integendeel. Het kleinschaligere karakter zorgt voor een aangename en toegankelijke sfeer. Op welk ander festival geraak je nog zo dicht bij de Mainstage als hier? Ik kan het niet zeggen.

Ook de route naar de gratis (!) opengestelde DJ Stage ene Acoustic Stage, is een ware verademing. Tal van organisaties grijpen hier hun kans en bekleden de kasseien met leuke, entertainende stands. Zo kan je je kans wagen in een heuse kamelenrace (niet echt natuurlijk) voor een gratis Win For Life ticket. Of kan je je trampolinekunsten nog eens uit de kast halen bij ‘Spring mee tegen spoorlopen’.

Honger hoef je zeker ook niet te lijden tijdens Suikerrock. En het is niet alleen zoetigheid dat hier de klok slaat. Tal van foodtrucks hebben plaatsgenomen op de route van Main Stage naar Acoustic Stage naar de DJ Stage, vooraleer terug aan te komen bij de Main Stage. In dit laatste stuk staan zelfs enkele kleding en tattoo kraampjes. Amusement ten top.Maar daarvoor zijn we natuurlijk niet naar Tienen gekomen. Allereerst primeert de muziek. En daar heeft de organisatie van Suickerrock duidelijk oog naar.

Opkomend talent, en winnaar van de Nieuwe Lichting 2018, SONS zorgen voor een pittige start van deze zaterdag. Ondanks dat er nog niet veel toeschouwers zijn, doet dat niets af aan het enthousiasme van deze jonge mannen. Met hun The Black Keys cover ‘Lonely Boy’ maken ze furore. En ook hun andere pittige rockgetinte songs worden vol lof ontvangen.

Een grote verrassing is ook volgend artiest Milo Meskens. Met nog maar 23 jaar op de teller legt deze gevoelsvolle singer-songwriter veel maturiteit aan de dag. En zoals Suikerrock Tienen zelf aanhaalt op zijn website, kunnen fans van Ed Sheeran zich zeker goed vinden in de pop, folk en bluesgetinte stijl van Meskens. De uit Deinze afkomstige Milo heeft sinds zijn debuut in al enkele hits gescoord. ‘Here With Me’, ‘New Beginning’, ‘Twenty One’, en het meest recente ‘Stond Cold Liar’ passeren allemaal de revue. Maar nog belangrijker, ze worden allemaal even zuiver gezongen. En ondanks wat geluidsproblemen blijft Meskens zijn professionaliteit behouden. Chapeau.

Ook op de Acoustic Stage is heel wat jong talent terug te vinden. Zo speelt Dirty Toy Company, een hard rock, metal band uit Hoegaarden, voor het eerst een akoestische set. Deze vier totaal verschillende gasten brengen elk hun eigenheid aan de groep. En het mag gezegd worden dat ze dat niet slecht doen. Net als hun concollega Chris Loan die ingetogen in een simpele wit t-shirt met gitaar rustige covers brengt, waaronder het sexy ‘Pony’ van Ginuwine. Hij zegt het ook “This is for all the sexy people out there so discretion is advised.”

Een wat minder jonge band op de Main Stage die gevormd werd toen de mannen van Dirty Toy Company nog niet waren geboren zijn de Goo Goo Dolls. Na 25 jaar afwezigheid in België staan ze eindelijk weer on stage in ons Belgenlandje, dit keer op Suikerrock in Tienen.

Dat dit een lange periode is, beseffen de mannen maar al te goed als ze grappend roepend “Some of you probably weren’t born yet.” En als is dat waarschijnlijk inderdaad het geval toch lokken de heren heel wat publiek, jong en oud. Ondanks hun, voor mij, toch wat minder bekende repertoire. De topper van de band is zonder twijfel de bassist. Op zijn blote voeten en met brede grijns op zijn snoet wekt hij automatisch heel wat sympathie op. Als de heren dan ook afsluiten met het wereldbekende ‘Iris, soundtrack van de film ‘City of Angels’ uit 1998, gaat iedereen los.

Bij het optreden van White Lies kunnen we dan ook niet anders dan ons even neer te zetten. En al een geluk dat we dat gedaan hebben want Nederlandse rockzangeres Anouk beukt er meteen flink op in - na eerst een korte intro door haar achtergrondzangers. Met het catchy ‘Girl’ windt ze direct iedereen om haar vingers. En gedurende de hele set laat ze niet los. Nadat ze enkele van haar minder bekende nummers zoals ‘Been Here Before’ en ‘Run Away Together’ heeft gebracht, is het tijd voor het groter werk. Met ‘Modern World’ slaat ze de nagel op de kop en vandaaruit gaat het in stijgende lijn verder. ‘Killer Bee’, ‘Three Days in a Row’, ‘Looking for Love’ en haar grote doorbraak ‘Nobody’s Wife’ maken dat niemand stil kan blijven staan en tonen dat ze met een gemak nog steeds haar hoge tonen haalt. Het emotionele ‘Lost’ brengt iedereen in vervoering. Om tot slot te sluiten met de soulvolle knallers ‘Jerusalem’ en ‘Good God’. Voor mij had de set mogen blijven duren.

Hoog waren dan ook de verwachtingen voor de echte afsluiter van de dag Alanis Morissette. Groot was dan ook de teleurstelling toen die niet ingevuld werden. Dat Alanis Morissette een fantastische artieste is, staat buiten kijf. Dat was spijtig genoeg niet te horen. Geluids- en videoproblemen maakten de zangeres onverstaanbaar. Jammer!