Arsenal viert 15de verjaardag in stijl in de Ancienne Belgique

Na het festijn van de film “Dance, dance, dance” volgde er al snel een tweede nl. “Arsenal Celebrates its 15th birthday” met zes concerten in één maand in de AB, allemaal uitverkocht. Dat is een hele, waarschijnlijk unieke, prestatie want Arsenal staat ook nog op enkele grote festivals deze zomer. Onze meest geliefde band doet het toch maar weer...

Ze hebben het verdiend

Rond de tijd van hun eerste cd zat ik toevallig met Hendrik aan de dezelfde feesttafel, toen waren ze een opkomende band die echt nog moesten vechten voor een plaatsje. Enkele jaren later was ik erbij toen ze voor een volle zaal in De Singel te Antwerpen speelden. Ik ben hen blijven volgen en was (ben) altijd een fan van alles wat ze maakten. Nu zijn ze uitgegroeid tot de belangrijste band van Vlaanderen met wereldfaam. Deze verjaardag was de kers op de taart, de slagroom op de coupe aardbeien of de mosterd op de kaas. Ze hebben het verdiend.

Opvallend is dat hun fans van alle klassen zijn, van jong tot oud, liefhebbers van alle genres. Arsenal heeft een typische sound die dansbaar is maar ook divers genoeg om je te blijven boeien. Hendrik en John zijn de sleutelfiguren maar de andere leden van de liveband passen volledig in hun plaatje. Ondanks het succes heeft Arsenal zich nooit laten compromitteren door de druk van de muziekindustrie, ze zijn zichzelf trouw gebleven.

De Afrekening - special Arsenal

De opeenvolging van hun nummers leek meer op “De Afrekening - special Arsenal” dan op een concert opgebouwd rond de release van een cd. Alle bekende nummers kregen we te horen waaronder : Saudade Pt.2', ‘Switch', 'One Day at a Time, ‘Estupendo', 'Amelaka Motinga’, ‘Melvin’,... 18 kleppers in het totaal.

De ene keer hip en rappend, de andere keer rockend, volgend met een poppy song, dan weer een gastzanger, wat later een gastzangeres, ja... een echt feest om je te laten meesleuren en na 90 minuten doodvermoeid met slepende voeten de zaal te verlaten.

Het podium was voor de gelegenheid omgebouwd tot een bos (waarin je de bomen nog kon zien staan), echte bomen tot drie, vier meter hoog, indrukwekkend en vooral sfeervol. Door de speciale verlichting, die enerzijds vanuit een grote bol achter de band kwam en anderzijds vanuit een immense projector boven onze hoofden, werden we bij elk nummer verrast door de steeds wijzigende patronen en kleuren. (Oscar & The Wolf kunnen er nog iets van leren)

Het was het laatste concert van de zes en daarom wilde Arsenal er nog een extra 'lap op geven’, Hendrik stond op een hoger podium omgeven door zijn electronica, John tesamen met Léonie vooraan, big smilend de publiek aan het aansporen.

Toch vroegen ze om onszelf nog meer te bewijzen als rechtgeaarde fans want VTM kwam filmen. En trouw dat we zijn, dat deden we ook. John is dan misschien niet de beste zanger maar wel de meest charismatische.

Feet off the floor

"Ik blijf dit geweldig vinden en ik ga niet slijmen maar vele bands zijn jaloers op onze fans”, zei John om de avond af te sluiten, duidelijk uitgeput, doorweekt en tevreden.

En zij, op het podium, met champagne in de hand en wij, trouwe fans in de zaal, wisten dat het goed was. Het moment van de avond : een wilde menigte die "lost in the mission and my feet on the floor” aan het meezingen was en het nog meenden ook (met één correctie “our feet off the floor”)