Bassist John Illsley houdt Dire Straits levend, ook zonder Mark Knopflers gitaar

Hoewel de Dire Straits sinds 1995 niet meer samenspelen is het bassist en mede-oprichter John Illsley die met z’n eigen band deze nummers verder laat leven op internationale podia. De oorspronkelijke zanger-gitarist Mark Knopfler was jarenlang hét gezicht van de Dire Straits en schreef, op 3 na, alle nummers van de band. Knopfler heeft na enkele zware wereldtournees met Dire Straits in de jaren ’80 en ’90 echter geen zin meer in veel aandacht en focust liever op zijn solowerk. Illsley besloot dan in 2008 om op eigen houtje opnieuw de podia te bestijgen en ook nieuwe nummers te maken.

De 68-jarige muzikant (en gepassioneerd kunstschilder) speelde afgelopen weekend de enige Belgische show uit z’n huidige tournee in De Casino te Sint-Niklaas. Al snel werd duidelijk dat Illsleys eigen nummers de gekende Dire Straits-stijl benaderen.

De door hem zorgvuldig uitgekozen muzikanten zijn mannen en vrouw met podiumervaring. Paul Stacey vormde een gouden duo met Robbie McIntosh om Knopflers gitaarsolo’s en composities alle eer aan te doen.

Stacey werkte o.a. samen met Oasis, The Black Crows, Prince, Patricia Kaas, Tom Jones, Peter Gabriel... McIntosh (ook een alomgekend producer) bleek een oude, maar volledig volleerde rot in het vak te zijn en kan samenwerkingen voorleggen met o.a. Paul McCartney, Pino Palladino, Roger Daltry, John Mayer, The Pretenders , Joe Cocker...

De nummers van deze set waren een zorgvuldig gekozen mix van eigen werk met het gekende Dire Straits repertoire. Illsley opende met Walk Of Life, wat de zaal meteen in de juiste sfeer bracht. Naast basgitaar spelen was het Illsley zelf die de zang voor zijn rekening nam. Zijn stem is eerder oud en raspend, maar met de nodige doorleefde warmte en dynamiek kon deze toch bekoren en werd de bekende nummers geen oneer aangedaan. Jessica Greenfield was een slimgekozen versterking op achtergrondzang en haar stem matcht dan ook perfect met die van de zanger-bassist.

Het luidde “It was back in 1977, we had no money, only ate chicken stew and we wrote the following number”, waarop Sultans Of Swing de zaal in brand zette. Ook Setting Me Up nam ons met snedige gitaarsolo’s mee naar de typische muziek van Dire Straits. De lange gitaarstukken van Testing The Water deden ons wegdromen, simpelweg genieten!

Bob Dylan heeft op heel veel muzikanten alsook op John Illsley een grote indruk gemaakt. Als eerbetoon aan ‘sir Bawb’ hoorden we het nummer Long Shadow uit Illsley’s recentste en ondertussen 6e solo album Long Shadows. Opnieuw zagen we een zichtbaar genietende frontman, shakend met zijn gitaar, die met veel plezier de twee gitaristen hun ding liet doen. Het is overduidelijk dat deze muzikanten op het podium staan uit hun liefde voor de muziek, en dat de gastheer niet per se op de voorgrond wil treden. Hij wil simpelweg genieten van de muziek, en dat straalt af van de muzikanten, zodat het publiek zich ook duidelijk in zijn sas voelt.

Tunnel Of Love werd heel dynamisch gebracht, met ook veel lof voor de uitmuntende drum van Stuart Ross (Pete Townsend, Amy MacDonald). Illsley’s zangstem paste perfect in het plaatje en de gitaarsolo’s brachten het publiek nu volledig op temperatuur.

Money For Nothing werd ingezet met een atypische intro gebracht door zangeres Greenfield (ook componiste), en werd vervolgd door een bassolo en mooie samenzang tussen de twee stemmen.

Als eerste bisnummer kregen we een ronduit magistrale versie van Brothers In Arms te horen. Het publiek werd nu echt volledig gek van enthousiasme en bleef zowaar applaudisseren tot een stuk in het volgende nummer. Ook John Illsley zelf knikte goedkeurend en duidelijk genietend tijdens de uitgebreide en prachtige gitaarsolo van McIntosh.

Bij The Bug kon het publiek uitgebreid ‘shaken’, net zoals de muzikanten op het podium ook enthousiast deden. Afsluiter van het concert was Where Do You Think You’re Going, waarbij een ware solo-battle uitgevochten werd tussen de twee gitaristen, eindigend in een mooie tweede stem harmonie!

De nummers Streets Of Heaven, Testing The Water, Long Shadow... tonen dat John Illsley solo ook mooie en degelijke nummers kan maken, wat een aangename ontdekking is. De stijl leunt qua bezetting en spel sterk op Dire Straits, wat we alleen maar kunnen toejuichen. Omringt door bijzonder ervaren muzikanten slaagt hij er in om een bijzonder boeiende set te brengen, die ons spontaan nieuwsgierig maakt naar de solo albums van de man. Ook live is de artiest meer dan de moeite om te gaan bekijken voor al wie fan is van goede gitaarmuziek!