Bluai lanceert album 'The Way You Talk Reminds Me Of Home'
Een lekke fietsband, Die Hard kijken op de zetel van een tante, applaudisseren wanneer een vliegtuig landt, een telefoonnummer van een therapeut op een post-it. Op The Way You Talk Reminds Me Of Home heeft BLUAI niet veel nodig om een groter verhaal op gang te trekken. De elf songs beginnen opvallend vaak bij zulke kleine dingen: gesprekken, gewoontes en herinneringen die pas later blijken te vertellen hoe mensen met elkaar omgaan.
Twee jaar na debuutalbum Save It For Later kijkt het Antwerpse trio daarbij even vaak achterom als vooruit. Niet uit nostalgie, maar omdat ouder worden nu eenmaal betekent dat ook het verleden blijft veranderen. Ouders blijken mensen met hun eigen tekortkomingen, een warme jeugdherinnering krijgt jaren later een andere betekenis en iemand die je lang niet hebt gezien kan met één zin plots weer vertrouwd klinken. In Greta’s Couch staat een oude zetel nog altijd overeind terwijl het huis eromheen intussen is afgebroken. Het is een eenvoudig beeld dat veel van The Way You Talk Reminds Me Of Home in zich draagt: sommige dingen verdwijnen, andere blijven koppig staan.
Dat maakt dit geen klassieke coming-of-ageplaat waarin aan het einde netjes wat levenslessen worden uitgedeeld. BLUAI is veel interessanter wanneer de antwoorden uitblijven. In Killing Time voelt volwassenheid nog als huisje spelen, Runner Up legt zonder veel zelfmedelijden een reeks eigen tekortkomingen op tafel en in Rosanne wordt goede raad gegeven met de stille wetenschap dat niemand het zelf helemaal heeft uitgezocht. Elders gaat het over een relatie die beter eindigt, een oude vriend die probeert nuchter te worden of de vreemde combinatie van ambitie en twijfel die ontstaat wanneer je probeert van muziek je leven te maken. De personages veranderen, maar dezelfde vraag blijft terugkomen: hoeveel van wat we meekregen nemen we mee, en wat proberen we onderweg toch anders te doen?
Ook muzikaal koos BLUAI ervoor om niet te lang aan die antwoorden te sleutelen. Met producer Isabel Gracefield (Adele, Dua Lipa, PJ Harvey, Radiohead) trok de band naar de legendarische RAK Studios in Londen, waar de elf nummers in amper vijf dagen live werden opgenomen, gevolgd door één dag overdubs. Frontvrouw Cath zong mee terwijl de band speelde, vaak met de definitieve vocal in één take. Voor sommige songs volstonden één of twee microfoons. Geen eindeloze mogelijkheid om achteraf nog te schuiven of glad te strijken dus: timing, dynamiek en samenspel moesten in de ruimte zelf kloppen.
Die aanpak past BLUAI. De band klinkt op The Way You Talk Reminds Me Of Home losser en instinctiever dan voorheen, maar weet vooral goed wanneer ze níét moet spelen. Rond Caths stem krijgen gitaren, bas en drums de ruimte om te ademen, om vervolgens samen open te trekken wanneer een song daarom vraagt. De invloed van Feist, Adrianne Lenker en MJ Lenderman is voelbaar in die combinatie van intimiteit en een band die hoorbaar samen in een kamer staat. Willem Ardui (blackwave.), producer van Save It For Later, schoof opnieuw mee aan, terwijl multi-instrumentalist Juyane Kaya (Sarah Julia) het trio tijdens de sessies aanvulde.
De titel duikt haast terloops op in Sober, een song over iemand die probeert overeind te blijven: the way you talk reminds me of home. Misschien is dat uiteindelijk wat deze elf nummers met elkaar verbindt. Thuis is hier niet noodzakelijk een plek waarnaar je terugkeert. Het zit in hoe iemand praat, in de dingen die families blijven herhalen, in oude kamers die niet meer bestaan en in gedrag waarvan je soms pas jaren later merkt dat je het hebt meegenomen. Op The Way You Talk Reminds Me Of Home probeert BLUAI daar niet definitief mee af te rekenen. De band kijkt ernaar, draait het om en schrijft er een volgende song over.
LIVE
26/3/27, De Roma, Antwerpen
