Brasschaat Klassiek met klassemuziek en leuke weetjes

Het dubbelfestival in Brasschaat ging van start op vrijdag 14 augustus met Brasschaat Klassiek. Een hevig onweer met massale regenval had de dag voordien de weide compleet blank gezet en zo werd het volgens presentator Carl Huybrechts vrijdag een hectische dag om alles op zijn plaats te krijgen en voor te bereiden. Zo werd de nummering van de zitplaatsen nog het laatste moment aangebracht. Carl bevestigde ook tijdens zijn intro-speech het gerucht van de dag, namelijk dat hij de presentatie van de Antwerpse Night of the Proms zou stopzetten, maar wel nog de buitenlandse tournees voor zijn rekening zou nemen. Onweerachtige passages zouden die avond enkel nog in de klassieke stukken voorkomen, maar niet meer boven het hoofd van het publiek.

Robert Groslot en zijn orkest Il Novecento trapten het Klassieke concert af met de ouverture Wilhelm Tell van Rossini. Rossini, die een begenadigd kok was, en meer dan 90 gerechten op zijn naam heeft staan, zoals rundsvlees met foi gras en truffels. Daar kan alleen de aanwezige Jan Jambon alleen maar van likkebaarden, aldus Carl Huybrechts.

Wilhelm Tell met een klassieke rustige aanhef, gaande naar de beroemde galop via een heftige stormachtige passage, met een eigen aan die tijd pastorale. Aram Khatchaturian, de Russische meester, die van het toenmalige Sovjetregime kon gebruik maken van vele privileges, heeft Robert Groslot nog persoonlijk gekend. Buiten zijn passie voor de vrouwen, vond hij ritme het allerbelangrijkste in zijn oeuvre. Wij kregen hier het Adagio uit Spartacus te horen, wat voor de ouderen onder ons een belletje deed rinkelen naar het openingsthema van de schitterende BBC reeks “ The Onedin Line “.

Manuel de Falla is misschien niet zo gekend als zijn voorgangers. Deze Spanjaard, die juist na de oorlog overleed in Argentinië, waar hij een kluizenaarsleven leidde, was een zeer kritisch man die het presteerde om meer dan de 12 van zijn werken te verbranden met de simpele reden, 'niet goed genoeg'. Het stuk dat we hoorden was de suite uit El Sombrero de Tres Picos, dat op aanvraag van een Russische balletmeester werd gespeeld . Het stuk is zeer opzwepend, alhoewel het verhaal met flutinhoud is.

Het werk van Bizet mocht voor de pauze aantreden. Deze briljante Fransman kwam uit een artistieke Parijse familie en componeerde als leerling reeds een symfonie op zijn zeventiende .Hij verwierf bekendheid door zijn opera’s, maar stierf reeds op 36 jarige leeftijd. Hij schreef tussenstukken voor toneelwerk waar niet in gezongen werd . Wij hoorden een selectie uit L’Arlésienne, of het meisje uit Arles.

Na de pauze staat tweemaal muziek, voor stukken van William Shakespeare, op de setlist. Werk van Felix Mendelsshon opende met de ouverture en een selectie uit Midzomernachtdroom. Mendelsshon, die zoals Bizet, geen hoge toppen zou scheren qua leeftijd ( haalde ook de 40 niet ) schreef dit stuk in Londen toen hij net 17 was.

Voor het ander stuk van Shakespeare, bewandelde men de paden van de pseudo-sprookjes met Romeo & Juliette van Tsjaikovski ,dit als afsluiter van de avond. Tussen de twee Shakespeareaanse stukken, werden we nog getrakteerd op een compositie van een minder gekende Fransman uit de tweede helft van de 19e eeuw ,Emmanuel Chabrier . Volgens Mahler is Chabrier zijn werk het begin van de moderne muziek . Veel van zijn stukken zijn gebaseerd op oude Spaanse volksmuziek , vandaar de toepasselijke titel van het werk dat we te horen kregen “Espana” .

En tot slot de aangekondigde regenbuien bleven inderdaad weg. Hoera!