Cactusfestival – dag 2 : Something old, something new, en nog heel wat meer

Een dag waar je een legendarisch icoon nog eens op het podium ziet, én een muzikale ontdekking doet, ... Voeg daarbij de zon die eindelijk nog eens van de partij was, een mooie festivallocatie (waar zelfs bomen deel uitmaken van het publiek, om even vrij Patti Smith te citeren), en een rits andere optredens en muziek. Dat was gisteren, zaterdag, de tweede dag van het Cactusfestival in Brugge.

De legendarisch icoon op het podium was niemand minder dan Patti Smith. Ik heb haar al verschillende malen gezien, zoals bijvoorbeeld in 2022 in het Koninklijk Circus (zie verslag), en toch wilde ik haar weer opnieuw zien. Met haar 77 lentes, staat ze er nog steeds! Ze performt, heeft nog steeds een goede stem en energie waar je alleen maar van kunt hopen dat je die ook - al was het maar deels- hebt als je haar leeftijd bereikt (en ja, ze is uiteraard niet meer zo energiek als vroeger). Jong en oud hingen aan haar lippen en zongen (delen van de) teksten mee, vooral bij de gekende songs “Because the Night”, “Dancing Barefoot” en “People Have the Power”.

Daarnaast stonden ook andere songs uit haar uitgebreide repertoire op de setlist, zoals “Pissing in the River”, “Summer Cannibals”, “Nine”. Ze heeft wel al een hele tijd geen nieuwe songs meer uitgebracht (en misschien doet dat me op termijn wel afhaken), maar nu genoot ik er toch weer opnieuw van.

En er waren ook verschillende (nieuwe) covers. Na “About a boy”, waarbij ze ons eraan herinnerde dat Kurt Corbain dit jaar 30 jaar overleden is, bracht ze een cover van Nirvana’s “Smells like teen spirit”. Vervolgens was er ook “ Man in the Long Black Coat” (cover van Bob Dylan), “Fire” (cover van Jimi Hendrix Experience, instrumentaal gebracht door de band), maar vooral “Summertime sadness”. Ik was even in de war, want ik kende het nummer niet, maar vond het verrassend hoeveel jongeren plots met Patti meezongen. Tot bleek dat het een nummer van Lana del Rey was, gekozen, zo vertelde Patti, omdat het haar aan haar overleden man Fred Smith had doen denken. Ook “Because the night” wat hierop volgde, (trouwens eigenlijk ook een cover, want oorspronkelijk opgenomen door Bruce Springsteen) is een tribute aan haar man.

Patti Smith blijft inspirerend, politiek en sociaal geëngageerd én authentiek. Ook nu. Bij het protestlied “Ghost Dance”, toonde ze haar betrokkenheid bij volkeren die hun land kwijt raakten en vluchteling werden in hun eigen land, dus wel te verstaan een verwijzing naar de situatie in Palestina. De laatste woorden, voor ze het podium verliet, na het krachtige “People have the power”, waren dan ook “Use your voice”.

Blijkbaar braken ze al een jaar geleden door en hebben ze toch al wat faam, maar ik kende hen en hun muziek niet : Ão. En ik was betoverd. Een zwoele mix, zuiders, ... teksten in het melodische Portugees. Ja, het heeft wat met fado; ja er zit wat Braziliaanse samba in; en ook Afrikaanse ritmes leken me niet zo ver weg. Zuiderse gitaarritmes, en een streepje, subtiele elektronische klanken, en percussie. Het deed me wegreizen naar verre, exotische oorden. En toen kwam - ook letterlijk- de zon door boven Brugge.

Sommige vrienden hadden de band met frontvrouw Brenda Corijn, met Mozambikaanse en Portugese roots, reeds in eerdere kleinere setting gezien, en vroegen zich af hoe Ão het op een groter podium zou doen. Zeer goed durf ik te zeggen! De muziek is zo prachtig klein, maar toch groot genoeg voor dit soort podium. De zangeres legt klein en ingetogen, verschillende liedjes neer, om dan het publiek te verrassen en met een zachte kracht, uit de stilte de laatste zinnen de ruimte in te sturen. Mooi!

Een totaal ander geluid kwam er van een andere frontvrouw, Fenne Kuppens, en haar band Whispering Sons. Ze brachten bijna integraal hun nieuwe album “The Great Calm”, aangevuld met een aantal oudere nummers. Fenne’s zeer specifieke stemtimbre en sterke performance on stage, het zijn sterke troeven en herkenbare elementen. Maar, was ik te veel bezig met mijn idool, die later op stage zou staan, of misschien kan men echt wel enige link zien: immers, af en toe maakten mijn gedachten een sprongetje naar Patti Smith. Door haar looks? Haar muziek? Haar stem? Hoe dan ook, Whispering Sons heeft genoeg eigenheid, een eigen verhaal, en ik ben toch wel getriggerd om hen wat meer te volgen.

Zaterdag stond er heel wat vrouwelijk zangtalent op het podium. Zo was er ook Bluai, een jong trio vrouwen en/of een trio jonge vrouwen. Er was al wat volk op de wei die deze opkomende groep wilde horen, en zij gaven een mooie aftrap voor deze tweede dag van het festival.

Het Zesde Metaal hoeft weinig introductie. De setlist omvatte zowel nummers uit hun eerste album uit 2008 als uit hun laatste uit 2024 (“Nog maar begonnen”; “Den tijd die ons nog rest”; “Het langste jaar”), en omspande dus hun hele carrière. Uiteraard konden klassiekers als “Tid van Ton”, “Naar de wuppe”, “Ploegsteert” niet ontbreken.

Ze hadden al snel het publiek mee, dat uit volle borst hun nummers meezongen; maar ja, ze speelden "thuis", al werd ik er wel op gewezen dat dit Westvlaams accent niet dat van Brugge was, maar van Wevelgem. ’t Is maar dat ik het weet, wanneer ik ondertiteling zoek...

Na hun cover van “Bange blanke man”, dat toch wel een tijdloos nummer is van Willem Vermandere, vroeg Wannes het publiek een applaus te geven voor Willem “tot hij het hoort, daar in Steenkerke in zijn atelier”.

Na Patti’s optreden was er een hele uittocht, of was het uitzwerming (?) onder andere naar de eettentjes op het Bargeplein. Ook ik ging even daarheen, en sloot dus pas terug bij het publiek aan, zowat halverwege de set van de volgende band, namelijk Warhaus. Zij brachten voornamelijk songs uit hun recente, derde langspeler, ‘Ha Ha Heartbreak’. Ik kende de band niet, en vond het ook moeilijk hun muziek te plaatsen. Enerzijds leek het me wat jazzy, maar dan toch niet helemaal. Toen de lead zanger, Maarten Devoldere, met het orgel, een wat intimistisch nummer bracht, kon ik de verwijzing naar Leonard Cohen die soms wel eens wordt gelegd, wel wat begrijpen. Wat me wel opviel was de ietwat gekke tekst, t.t.z. de stappen om... popcorn te maken (uit de song “Popcorn”); ook in een song die hij later bracht, "informeerde" hij ons tot twee maal toe dat “ er wordt geen regen verwacht”, een boodschap waar het publiek toch wel blij op reageerde.

Heel wat goede Belgische muziek dus. En quid de andere internationale artiesten?

Beak> werd last minute vervangen worden door The Murder Capital. Hun optreden was voorzien na Ão, en het verschil kon niet groter zijn. Hun muziek was ruig, rauw, schreeuwerig luid, overdonderend. Voor hen leek het podium en concertlocatie te klein; zelfs aan het einde van het festivalterrein, kon ik oordopjes gebruiken. Uiteraard ieder zijn meug, maar deze muziek was niet aan mij besteed. Gelukkig liet de zon zich niet wegjagen door dit muzikaal geweld

Het laatste optreden van de avond was van Brittany Howard, opnieuw een frontvrouw, dit keer van een achtkoppige band. Ik genoot even van haar stem, van de soul en R&B, maar ze kreeg me niet echt mee, en ik vertrok.