Depeche Mode klaar voor de ‘next revolution’

Na het grote succes afgelopen mei (een uitverkocht Sportpaleis), besloot Depeche Mode afgelopen zondag 26 november nogmaals halt te houden in Antwerpen voor hun Global Spirit-wereldtournee. En wederom was het Sportpaleis volledig gevuld met jong en oud, waarin met name de 40plussers overheersten.

Het doel van de elektropop band was duidelijk: het starten van de volgende revolutie. Hier hadden ze dan ook de nodige moeite voor gedaan. Op elke stoel lag een vlaggetje klaar met 4 duidelijke instructies: zwaai na het tweede nummer, zwaai tijdens ‘Where’s the Revolution’, zwaai tijdens de wave op ‘Never Let Me Down Again’ en ten slotte zwaai tijdens de laatst saluut.

Een revolutie kan echter niet opgelegd worden, en zo ook het publiek niet. Menig vlaggetjes bleven dan ook liggen na het tweede nummer ‘It's No Good’. En een wave tijdens ‘Never Let Me Down Again’ was niet te bespeuren. En ookal was het niet beschreven op de vlag, miste ik echt de oplichtende lampjes tijdens het rustigere ‘Insight’. Misschien dat het niet lezen van de instructies hier een reden voor was; slechte wil bij het publiek was er zeker niet. Al bij de eerste noten van de avond op ‘Going Backwards’ veert de helft van het zittend publiek recht. Slechts op enkele korte momenten doorheen de avond wordt er even terug plaatsgenomen. Ook zanger Dave Gahan, multi-instrumentalist Martin Gore en toetsenist Andy Fletcher “give it their all”. Zo druipt het zweet al van Gahan’s gezicht na de eerste 10 minuten. Vol enthousiasme draait hij heel de avond rondjes met zijn armen gespreid en maakt hij sensuele dansbewegingen die het publiek helemaal wild maken. Ook flaneert hij, tijdens het donkere, statischere ‘A Pain That I'm Used To’ enthousiast over de, raar maar waar, rooskleurig verlichte catwalk. Ook medemuzikant Fletcher, weliswaar gebonden aan zijn keyboard, laat zich van zijn beste kant zien. Stoer, met zwarte zonnebril, maant hij het publiek aan recht te staan en te klappen tijdens het blauwgezinde en schone ‘Precious’. Gelijktijdig delen multi talent Gore en showman Gahan een mooi rug aan rug momentje tijdens het elektronisch getinte intermezzo in de song. Een waar genoegen om deze heren bezig te zien.

Nochtans maken ze het zichzelf niet makkelijk. Enkele van hun grootste hits, ‘People are People’ en ‘Just can’t get enough’ komen niet aan bod. Er wordt daarentegen geopteerd voor een range uit hun 14 (!) studio albums, waaronder als nieuwkomers - vanuit hun nieuwste album ‘Spirit’ - showopener ‘Going Backwards’, ‘Cover me’ met bijhorende videoclip op achterscherm, en het catchy, meeslepende, doordreunende ‘Where’s the Revolution’. Bij dit laatste nummer lijkt er toch enigszins een revolutie op gang te komen. De vlaggen gaan enthousiast en hevig zwaaiend de lucht in. Tot dit type nummer verleent Gahan’s stem zich dan ook uitstekend. De zwaardere beat en lagere noten worden perfect ingevuld. Vandaar ook het dubbele gevoel na de performance van ‘Enjoy the Silence’. Het megapopulaire nummer zorgde voor een ware frenzy. Iedereen ging uit zijn dak. Het nummer werd dan ook bijna volledig door het publiek gezongen en na geneuried. Wat had ik graag toch nog wat meer van de muziek uit de monden van Gahan en Gore gehoord. Misschien een volgende keer?

Afgesloten werd er met ‘Personal Jesus’. Een laatste kans om alles te geven. Voor mij een meer dan geslaagd concert.