Dua Lipa: jong geweld in de Lotto Arena

Dua Lipa’s rise to fame is op z’n minst indrukwekkend te noemen. Zes hits in een tijdsspanne van 1.5 jaar. Bovendien is haar nieuwste hit ‘New Rules’ niet van de radio weg te denken. Haar eerste album is een schot in de roos en de reden van haar ‘The Self-Titled Tour’.

De Britse-Kosovaarse schone is dan met name bekend om haar pittige en dansbare nummers, haar tour belooft ons meer te laten zien dan de ons tot nu toe welgekende Dua.

Dat stelt teleur. Al is deze jongedame erg stipt en correct in het afwerken van haar voorgekauwde setlist, verrassend is ze allerminst. Geen diepgaande performance of pakkend visueel spektakel. Wel een simpel opgesteld podium met de nodige gitarist, drummer en pianist, en een jonge nog wat onervaren zangeres.

Startend stipt om 21u met één van haar grote hits ‘Hotter than Hell’ danst Dua Lipa zich naar het podium. Gekleed in niet meer dan een satijnen broek en zwarte beha brengt ze het hoofd op hol van het aanwezige en jonge publiek dat reeds lang met GSM in hand gereed stond om de eerste glimp van Dua op te vangen. Dat de zang niet vlekkeloos is, de back up vocals afgespeeld worden van een bandje en we ons met momenten eerder in een nachtclub dan concertzaal wanen, kan de jonge fans duidelijk niet deren. Enkel de aanwezige papa’s en mama’s in de zaal lijken minder onder de indruk te zijn.

Zo werkt Lipa haar setlijstje netjes verder af met de volledige steun van het uitzinnige publiek. Enkele beperkte kreten zoals “Antwerp!!”, “What the fuck is up?”, “Ready to party” en verzoeken “I want everyone to put your hands up like this.”, “Jump, jump, jump.” zorgen voor ware frenzies bij het publiek die zich ook doordringen in haar nummers. Het blauwgekleurde ‘Dreams’, het girlpower doordrenkte ‘IDGAF’, wat me doet denken aan een vroegere Pink, en de Martin Garrix collaboratie ‘Scared To Be Lonely’ worden laaiend onthaald. Het, voor Dua, iets rustigere ‘Lost in your Light’ zorgt dan weer voor enkele oplichtende GSM-lampjes in de zaal. En het redelijk zuiver gezongen religieus getinte ‘Garden’ zorgt voor een verdere en volledige ontketening van lampjes - Zou dit, ironisch genoeg, de dark pop zijn waarnaar ze refereerden bij de voorstelling van de tour?

‘Last Dance’ kan achter niet het niveau van haar overige nummers halen. En ook ‘Thinking Bout You’ blijkt een mislukking doordat Lipa niet in sync geraakt met haar gitarist na een kleine vertraging omwille van een technisch mankement. De grootste gemiste kans voor mij persoonlijk is het gebrek aan inleving bij haar ietwat rustigere nummers. De misplaatste dansbewegingen ondermijnen de geloofwaardigheid van o.a. het toch wel betekenisvolle Garden’.

Save the best for last. Dat deed Dua. Begeleid op piano met enkel een kleine spot ter verlichting, en talloze GSM-lampjes in de zaal, bracht Dua Lipa met ‘Homesick’ de hele zaal tot een oase van rust. Van de voorheen te harde vocale uithalen, voorafgegaan door te zacht gesproken lyrics, was in dit nummer geen sprake meer. En al was ‘Be The One’ iets minder geslaagd, met het overduidelijke achtegrondbandje en afgezaagde publieke wedstrijdje tussen welke helft het luidst kan zingen, topper ‘New Rules’ zorgende voor een spetterende afsluiter weermee menig man de zaal met een goed gevoel verliet.

Wie dus een diepgaande muzikale invulling van zijn avond wou, was hier niet op zijn plaats. Wie zich daarentegen eens luidkeels wou laten gaan, dansend op enkele bekende dance nummers van het afgelopen 1.5 jaar kon zich niets beklagen.