Een avondje zonder Elvis Costello, maar met Larkin Poe

De verwachtingen stonden hoog gespannen; de zaal was al lang uitverkocht. Het podium stond klaar met een uitvergrootte TV uit de jaren 60, de bordjes DETOUR en ON AIR. Maar last minute, zo rond 19:45, besloot Elvis Costello zijn concert af te gelasten, wegens “infectie aan de luchtwegen”, zo werd ons bij het binnenkomen van de Roma meegedeeld. “Een trieste zaak”, zei me één van de vrijwilligers toen ik een drankje bestelde. “Dan zullen we ons verdriet maar verdrinken”, zei één van de toeschouwers.

Elvis zou ons dus vanavond niet zijn levensverhaal vertellen, aan elkaar gewoven met verschillende nummers (bijna twee uur en half was ons beloofd), maar het voorprogramma ging wel gewoon door. Het moet voor de meisjes van Larkin Poe niet gemakkelijk zijn geweest om een ontgoochelde zaal een “good evening” toe te wensen. Sommige toeschouwers waren ondertussen al huiswaarts gekeerd. De anders afgeladen zaal zat nu niet eens voor drie kwart vol, met her en der lege stoelen in de verschillende rijen.

Maar ze brachten het er meer dan behoorlijk af. Larkin Poe, dat zijn Rebecca (1991) en Megan (1989) Lovell. Deze zusjes kozen de naam van hun groot-groot-groot-grootvader die een verre neef was van Edgar Allan Poe voor hun band die Amerikaanse Roots Rock muziek brengt. Zij stonden echter in deze tour zonder de andere bandleden op het podium, Rebecca als lead vocals en op de elektrische gitaar; Megan als harmony vocals en op de lapsteel . Hun repertorium was mij niet gekend, maar het publiek kon het wel appreciëren. Naast eigen nummers brachten ze wel twee “oudere” herkenbare nummers (Black Betty, van Ram Jam; Bang Bang, van Cher) die in een pittig nieuw kleedje waren gestoken. Een half uurtje voor een leuke nieuwe ontdekking, en op die manier was de trip naar de Roma toch niet helemaal voor niets geweest.

En voor Elvis Costello moeten we dan nog maar eens terugkomen op een latere datum ... met plezier!