Ennio Morricone 60 Years Of Music Tour

De intussen 87 lentes jonge componist Ennio Morricone wist zaterdag een praktisch uitverkocht Sportpaleis te beroeren met een mooie selectie uit zijn repertoire. De italiaanse maestro componeerde in zijn 60 jarige carrière de muziek van honderden films en televisieseries. Dit voor de films van Sergio Leone waaronder 'Once Upon a Time in The West' als voor recente films zoals 'The Hateful Eight' van Quentin Tarantino. Een bekroonde loopbaan die generaties overschrijdt en dit was ook merkbaar aan het publiek in het Sportpaleis.

Jong en oud zat vol spanning te wachten nadat het voltallig koor en orkest plaats had genomen op de bhune en we door de luidsprekers werden verwelkomt op de '60 Years of Music World Tour'. Bij opkomst werd Ennio Morricone begroet door het publiek met een eerste, maar zeker niet de laatste, staande ovatie. Morricone wisselende minder gekend werk af met klassiekers en dit werd duidelijk gesmaakt door het publiek.

Bij opkomst van sopraan Suzanne Rigacci voelde je de opwinding in de zaal stijgen en was het duidelijk welke nummers hun opwachting maakten. Vooraf gegaan door 'The Man with The Harmonica' werd het eerste deel dan ook ijzersterk afgesloten met vertolkingen van 'Deborah's Theme', 'Once Upon a Time in The West' en 'Ecstasy of Gold'. Het verbaasde toch een beetje dat deze nummers zo vroeg werden gespeeld. Bij mij rees de vraag dan ook of het eerste deel overtroffen zou worden na de pauze.

Er kan niet over worden getwijfeld. Het tweede deel was zeker zeer goed, maar toch kon de lat die gelegd was in het eerste deel niet bereikt worden. Niet dat het een verschil maakte. Het was in een rustigere sfeer genieten van nummers uit de 'Hateful Eight' of uit 'Baaria'. Voor je het wist was er opnieuw een uur verstreken en werden de noten van het laatste nummer van de avond ingezet. 'On Earth as it is in Heaven' sloot een 2 uur durend (exclusief de pauze van 20 minuten) concert af. Dit was echter buiten het publiek gerekend.

Na een staande ovatie en een oorverdovend applaus die minutenlang aanhield, kwam Ennio Morricone tot 3 maal terug voor bis nummers. Geen sinicure voor een man die niet meer zo goed te been is en zich toch een aantal maal moest vastklampen aan zijn stoel. Maar hij deed het overduidelijk met veel plezier en met respect voor zijn orkest en koor die hij uitvoerig bedankte. Na een laatst handkus aan een van zijn cellistes, die duidelijk overdonderd werd met deze persoonlijke bedanking, wandelde Ennio voor een laaste maal het podium af. Begeleid door een uitzinnig publiek dat duidelijk geen genoeg kon krijgen en om nog om extra nummers bleef vragen.

Het was een waar genoegen om Ennio Morricone aan het werk te zien. Misschien was het nog net iets beter geweest als de twee delen in omgekeerde volgorde werden gespeeld, maar dat is eigenlijk muggenziften van de bovenste plank. Het was puur genieten van de eerste tot de laatste minuut.