Gent Jazz Festival: een diversiteit in muziek

Dag 3 van het Gent Jazz Festival 2016: mijn interesse ging in eerste instantie naar het optreden van John Cale en daarnaast uiteraard (voor mij) nieuwe namen te ontdekken. Dus paraat in de tuinen van de Bijloke met een schitterende zon vanaf het optreden van Matthew Halsall & the Gondwana Orchestra. Zij zagen de dag waarschijnlijk aanvankelijk minder bright, want de zanger en de saxofonist bleken ergens op een buitenlandse luchthaven vast te zitten, waardoor ze dus niet voltallig het podium op konden. Spijtig, omdat ik uitkeek naar een aantal nummers, maar met het aangepaste repertoire dat ze brachten kon deze dag toch op gang gebracht worden. Vooral de harp verraste me!

Dave Harrington Group daarnaast was een heel stuk pittiger. Zij kwamen vaak verrassend uit de hoek, en schudde het publiek wat wakkerder, uit de relaxe hangmodus.

John Cale, een muzieklegende, stond vervolgens op het podium! Uiteraard bracht hij een (beperkt) aantal nummers uit de Velvet Underground periode. Ook al was het zaterdagmiddag, “Sunday Morning” bracht ons een paar uur verder, op een lome zondagochtend. En ook het bisnummer (eerder ongewoon op Gent Jazz), “Waiting for my man” bracht ons naar die periode. Daarnaast herkenden we uit zijn solocarrière “Hanky Panky Nohow”, “Coral Moon”, Ghost Story”, “Dirty-ass rock ‘n’ roll”. Bij “Leaving it up to you” verliet Cale even de keyboards, en snoerde de gitaar om. Videobeelden/kunst, speelde de hele tijd mee in de beleving van de songs; zo werden ze bijvoorbeeld duidelijk grimmiger tijdens “Wasteland”. Tenslotte was het ook uitkijken naar de nummers van “Music for a New Society” (1982) grondig herwerkt tot “M:FANS” (2016), waaronder “Close watch”, “Chinese Envoy”, “If you were still around”, “Thoughtless Kind”. Over het algemeen beklijft me het meest de verhalende, expressieve stem van John Cale. Zijn prachtsongs, die altijd al sterk waren, bleven ook meer dan overeind in dit nieuwer, hedendaags kleedje.

Max Richter (aan de piano) sloot de avond af, met een strijkkwintet en een spoken word artieste, en de albums “The Blue Notebooks” en “Infra”. Ook hier ondersteunden – tijdens “Infra” - videobeelden de emotie van de muziek, geïnspireerd door de aanslagen in Londen in 2007. En het was stil in de tent.

Dag 3 van het Gent Jazz Festival 2016 : ik heb mooie en nieuwe dingen gehoord en leren kennen, al stelde ik me wel eens de vraag of dit allemaal nog wel onder eenzelfde noemer, jazz in dit geval, valt. Er was muziek dat raakte aan klassieke muziek, pop; er was muziek met een link naar opera; en er was heel wat computer in/output. Maar ik heb genoten van deze veelheid aan klanken en de diversiteit in de muziek.