Gentlemen of Verona over nieuw album

Gentlemen of Verona staat er stevig terug, na een rustpauze van 2 jaar en na het muzikale roer omgegooid te hebben. De band bestaat uit mezzosopraan Debby Termonia, gitarist Olivier Elen en drummer Kristof Meeuwissen.

“We hadden genoeg van de beperkingen die het garagerock-genre ons oplegde”,aldus Olivier. “Onze muzikale interesses gaan immers veel verder. Dit keer wilden we dan ook een plaat maken waarin we volledig ons eigen ding konden doen”.

Verwacht op dit nieuwe album dan ook géén pure garagerock, maar een verzameling songs waarin noise-gitaren moeiteloos afgewisseld worden met knipogen naar de klautergouden melodiën van The Beach Boys, muzikale sferen uit oude cowboyfilms of klagende Opera-gezangen. Een uniek concept.

Frontview Magazine ging met Debby & Olivier op de afspraak in café Welkom in Bilzen, om verder in te zoomen op het nieuwe album, Soundtrack to a movie that never was. Het werd een muzikaal amusant gesprek!

Gentlemen of Verona is erin geslaagd een authentieke sound neer te zetten, in een tijdperk waarin elke cd te veel afgemixt en te netjes klinkt. Hoe gingen jullie te werk?

We zijn altijd op zoek geweest naar een authentieke sound. We gingen ons de vraag stellen “Wanneer klonken de platen eigenlijk het beste?”. Dat was in de 60’s & the 70’s. We besloten op te nemen zoals toen, met maximum 8 sporen, en alles tegelijkertijd. De beste opname-apparatuur van de jaren 60 was nog altijd slechter dan het goedkoopste wat je nu kan krijgen. We gingen af op intuïtie, de microfoons zo goed mogelijk installeren en richten, zo goed mogelijk spelen en de computers niet gebruiken.

Hoelang duurde het voor een album op te nemen?

“Elke dag een song. De opname mag niet te lang duren, dan wordt zo’n opname te proper”, aldus Debby.

Hoe begin je aan een concept van een album, het nulpunt als het ware.

We hadden 9 repetities gepland, waarbij we telkens een nummer componeerden, dus redelijk snel. En de volgende 9 repetities namen we telkens één nummer op. En de nummers zijn dan ook zo op plaat beland, in de volgorde dat we ze opgenomen hebben.

Debbie:”Olivier en ik werken samen, meestal schrijf ik iets en maakt Olivier hier een riff op. Dan gaan we verder in zee met de drum om tot een nummer te komen.”

Olivier:”Ondertussen kon ik met mijn duim een soort bas spelen op een sixties gitaar, waarbij we geen nood meer hadden aan een extra bassist, want ik speelde de baslijn al. Daarbij gaf onze oorspronkelijke muziek aan dat er geen bas nodig was. De muziek moet ge altijd volgen, zo wordt beweerd.”

Hoe onstond de groepsnaam?

Verwijst naar een stuk van Shakespeare, Two gentlemen of Verona. Een zeer klein stuk van Shakespeare dat eigenlijk niet zo goed onthaald werd, maar hij was er zeer fier op. Het is een mooi verhaal en je kan het niet direct plaatsen onder een bepaald genre. Je kunt er eigenlijk alle kanten mee uit, en deze richting wilden we eveneens uit met de groepsnaam. Je legt onze plaat op, maar weet niet direct wat je kan verwachten.

Warren Ellis (violist bij Nick Cave and the bad seeds) hield ook een oogje in het zeil. Hoe hebben jullie zijn pad gekruist?

Via een tussenpersoon op facebook, bereikte een mailtje van onzentwege Warren Ellis. Olivier had ooit de intentie eens te vragen of hij enige hulp of advies zou kunnen bieden. We zijn alledrie trouwens Warren Ellis fans. Nooit hadden we gedacht enige reactie te mogen ontvangen van de man, naast Nick Cave. Tot op een zekere nacht, een onverwachte sms van Warren Ellis, we mochten hem terugbellen. Uiteindelijk belde hij ons terug op voor een boeiend aangenaam gesprek van 30 minuten. Hij zou ons opgenomen werk beluisteren, maar zat met een tijdsprobleem om effectief te mixen. Hij was on tour met Nick Cave en had nog wat filmsoundtracks af te werken. Het resulteerde uiteindelijk in maandenlang heen en weer verzenden van onze opnames, waarop hij dan feedback gaf. Hij is een echte gentleman. Toen hij ons werk als goed valideerde, waren we ‘over the moon’. “All the arrangements are in place. I like the rawness and it sounds catchy too”, aldus Warren Ellis. “You gonna a make a great album”. En....eergisteren een sms met felicitaties voor de release van ons album! Mister Ellis mochten we achterwege laten, “call me Warren”.

Stilletjes aan tijd om uit die garage te ontsnappen en een stap te zetten naar de festivalpodia?

Na 2 sabbatjaren, gaan we volop terug live spelen. Muzikaal was het even heroriënteren omdat we nu met 2 bandleden minder zijn, maar dat is geen probleem.

Het album verwijst naar allerlei fascinaties.

We zijn weetjes-mensen hé! En we wilden de klassiekers ‘liefde en rijmen’ niet vooropstellen in de lyrics, maar wel gekke dingen en zaken die ons fascineren. Charles Manson bijvoorbeeld, getrouwd met een zeer jonge vrouw, die duizenden liefdesbrieven schreef. Mr Manson zat zo lang in den bak, en nog altijd zo populair! De I-vorm wijzigden we wel in de they-vorm, om niet te laten uitschijnen dat er sympathie zou zijn.

De Agrippa code is nog zoiets. Het gaat over een gedicht dat één keer gelezen kan worden en dan verandert het in een code, dat ge terug moet proberen te ontcijferen. Als ge het boek opende, verdween de tekst door het licht. Wereldwijd heeft men er 20 jaar over gedaan om de code te ontcijferen. De luisteraars kunnen op die manier getriggered worden om dingen te gaan opzoeken, zoals we vroeger dingen gingen opzoeken in de bibliotheek over de inhoud van een vinylplaat.

Hoe zijn jullie op het idee gekomen een licht erotische film te gebruiken als clip bij het nummer Dance skills are easy? Ik deelde het reeds met vrienden en die vonden het al een hit.(Olivier en Debby barsten uit in een lachen)

Weer een toeval, de single ‘Dance skills are easy’ kwam uit en we hadden nog geen clip. Mensen gewoon laten dansen lag teveel voor de hand. We gingen snuisteren in het grote beeldarchief in Amerika, een archief waar geen auteursrechten op staan. Olivier botste op de verzameling: “sixties porn movie naked ladies dancing in living room”. Bij het openklikken van het beeldfragment stond simultaan onze single op en die vrouwen dansten quasi gelijk met onze muziek! Dit feit paste dan nog eens in het plaatje van de albumtitel “A movie that never was”. Als we de jonge dames van weleer nu zouden meebrengen naar onze optredens zijn het wel 70 plussers!

De cd cover, ook plaatjes die verwijzen naar persoonlijke herinneringen of avonturen?

We reizen veel en maken regelmatig opnames. De beelden op de cover passen bij de muziek, en ze laten je geloven dat het ook een film is.

Hoe raakten jullie verzeild in de Whiskey à Go Go –Club in Hollywood anno 2013?

We stuurden een mail met een verzoek aldaar te mogen optreden. We kregen respons,maar moesten wel binnen de 24 uur reageren of we op die bepaalde avond zouden komen optreden. Abrupt hebben we met enkele simultane “yes” mails bevestigd, maar we wisten nog niet eens of we het geld voor de reis wel hadden. De club zag vele grootheden passeren zoals The Doors,Neil Young,Foo Fighters,...De geluidstechnicus ter plaatse bood ons nog optredens aan, maar de tijd was te beperkt. De Vlaamse overheid subsidieerde, vermits dat we de eerste Belgische band zijn die daar optrad.

Wat is jullie unieke visitekaartje tijdens een concert? Ik zie Debby al wel eens horizontaal ploeteren op de vloer.

We gaan er 100% voor. We moeten op het einde van het concert moe zijn omdat we alles gegeven hebben. Debby die rolt over het podium, sommige vragen zich af of ze ooit wel eens rechtstaat. We spelen vooral voor onszelf en niet om expliciet beroemd te worden. De mensen moeten zien dat we ons amuseren.

Debby,zijn er favoriete nummers op het album?

PS I love you & Trigger. PS I love you is leuk om live te spelen, ik kan er eens goed doorschreeuwen!

Gadriël staat dan weer voor hemels gezang.

Het gaat ook over een engel. Het is de engel die de poort van de tuin van Eden moest bewaken in die tijd. De engel was omgekocht door de duivel en zo is de duivel binnengeraakt met als gevolg chaos in de wereld. Ge ziet onze catechismus kennis is toch ergens goed voor!

Het album is 1 dag uit, al reacties?

De eerste reacties uit onze omgeving zijn positief, maar het is nog pril. De tijd dat we op onze fiets sprongen, naar de platenzaak reden, om te zien of het album er al lag, is voorbij. We blijven met de voetjes op de grond.

De single kreeg airplay op Stubru met als intro dat David Lynch ook fan is.

Of hij fan is weten we niet, maar hij heeft wel alle platen. Debby moest David Lynch fotograferen voor Focus Knack. Wij waren in Amerika om daar op te treden. Toen Debby David Lynch ontmoette wist hij bijna alles van de groep. Debby fotografeerde hem, maar hij was ondertussen bezig over onze muziek. David Lynch vroeg hoe de muziek klinkt en Debby had de cd’s in haar fototas bij voor hem. Ons album hebben we hem tevens bezorgd aan zijn deur. Olivier liet het er achter, en kort nadien was het pakketje opgehaald. David Lynch is een zeer aangename man, hij is de regisseur achter Twin Peaks. Officiëel heeft hij onze collectie van 4 albums.

Wat zijn jullie plannen dit jaar?

Er zijn al wel enkele nieuwe nummers klaar, die we live uitproberen.Een nieuw album snel uitbrengen is nog niet aan de orde. Eerst wat optreden in binnen –en buitenland. Er volgen zeker een aantal cluboptredens,misschien enkele festivals.

Alle info: www.gentlemenofverona.com