Harry Styles schudt boyband imago van zich af

Harry Styles zijn seksualiteit is het gesprek van de dag. Deze jonge hearthrob, die met zijn charmante en ondeugende uitstraling al vele jaren tal van tienermeisjes het hoofd op hol brengt, heeft met zijn laatste single ‘Medicine’ heel wat vurige gesprekken aangewakkerd. Zijn lyrics “I’ll treat you like a gentleman” en “The boys and the girls are here/ I mess around with him/ And I’m OK with it,” laten weinig tot de verbeelding over. Fans spreken al van het nieuwe ‘Bi Anthem’. Ook vanavond tijdens zijn uitverkochte self-titled concert in het Sportpaleis komt het nummer aan bod.

Donderdag werd al bericht dat een vijftiental meisjes aan het kamperen waren voor het Sportpaleis om zich te verzekeren van een plekje op de eerste rij voor het concert van popidool Harry Styles. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen. Iets na negen gaan de ronde schermen omhoog en betreedt een zelfzekere, enthousiaste jongeman het podium. Gekleed in een bordeaux kostuum met glitterdetails aan de mouwen en pijpen straalt de jonge Styles een Keith Richards achtige look uit.

Trachtend zich te ontdoen van het boyachtige imago, dat hij heeft vergaard tijdens zijn jaren bij One Direction, trapt hij zijn set sterk af met het rock and roll getinte ‘Only Angel’ en het verleidelijke ‘Woman’. Ook bij eigen nummer ‘Two Ghosts’, dat vermoedelijk zou gaan over Taylor Swift, Komt Styles zwaardere hese stem prachtig tot uiting.

Bij “Meet me in the Hallway’ gaat hij echter de mist in. Het nummer klinkt vaag en hol. Te instrumenteel. Met het eerder aangehaalde nummer ‘Medicine’ dat Styles een goede 2 jaar geleden heeft geschreven, maar pas recentelijk heeft uitgebracht, slaat hij dan weer de nagel op de kop. De overtuiging waarmee hij het brengt, maakt dat ook ik niet stil kan zitten op m’n stoel. Lopend en dansend op het rood gekleurde podium legt hij zijn ziel bloot in het nummer. Een klein klapje is voldoende om de hele zaal mee aan het klappen te krijgen

Elke song heeft ook zijn eigen kleur. De podiumverlichting wisselt tussen, oranje, rood, paars, geel, etc. Ook de welgekende kleurrijke regenboogvlaggen, symbool voor LHBT, waren van de partij. Eén vlag was gedrapeerd rond de microfoon van Harry tijdens zijn akoestische vertolkingen van ‘Sweet Creature’ en het One Direction nummer ‘If I Could Fly’. Beide nummers werden akoestisch op gitaar gebracht op het kleinere podium achteraan de zaal om een intiemere sfeer te creëren. Al werd deze laatste lichtjes verpest door het uitzinnige gegil aan het einde van ‘If I could Fly’. Harry, verlegen om niets, shhhht dan ook het publiek vooraleer hen aan te moedigen “You are going to sing it for me Antwerp” waarop het publiek het weer overneemt. Met deze laatste oproep valt Styles spijtig genoeg wel vaak in de herhaling. In zijn bindteksten doet hij telkens weer beroep op de zin ‘Sing if you know the lyrics.” Na 5 keer is de boodschap wel overgekomen dat we mee mogen zingen als we de tekst kennen. Al is dat vaak niet het geval. Met nog maar één recent uitgebracht solo album van amper 10 nummers heeft Styles (nog!) niet veel hits op zijn naam staan. Des te indrukwekkender dan ook dat deze jongeman een volledig Sportpaleis heeft kunnen uitverkopen. Dat beseft Styles maar al te goed. Hij bedankt het publiek dan ook uitgebreid voor hun talrijke aanwezigheid, alsook hun jarenlange (7 tot 8 jaar) steun. Er zitten dan ook veel voormalige One-directioners in de zaal. Om ook aan hun noden te voldoen, kiest Harry er bewust voor om enkele commerciëlere nummers te coveren, al dan niet in een eigen bewerkte versie. Zo komt o.a. het flauwe ’Just a Little Bit of Your Heart’, dat Styles voor Ariana Grande heeft geschreven, aan bod. Alsook de, in Harry’s versie, minder geslaagde One Direction nummers ‘That’s what makes you beautiful’ en ‘If I could Fly’. Het gebrek aan stembereik richting de hogere tonen maken de nummers ietwat monotoom.

Zijn cover van ‘The Chain’ van Fleetwood Mac daarentegen was spot-on. Het nummer lijkt hem op het lijf te zijn geschreven en zo voelt hij het duidelijk zelf ook aan. Styles gooit zich volledig in het nummer en moedigt iedereen aan die nog niet heeft gedanst en/of gezongen.

Dat er enkele minder geslaagde nummers tussen zitten, lijkt niemand te boeien. Ik hoor het iemand al achter mij zeggen: “Wel enkele mindere nummers, maar wat een podiumbeest.”. Styles weet duidelijk het publiek te bespelen. Vele handkusjes, gewijs en gezwaai laten zijn fans half in zwijm vallen. Als dan ook zijn bekende ondeugende glimlach op zijn lippen verschijnt, is het hek helemaal van de dam. Als is het niet één en al verleiding. Zijn speelse mopjes worden ook gesmaakt. Zo noemt hij een fan uit het publiek grappend ‘liar’ als blijkt dat ze pas binnen 4 dagen jarig is en niet vandaag zoals haar bord ‘It’s my birthday’ aangeeft. En kondigt hij zichzelf ludiek aan met “Thank you for having us. My name is Harry”. Duh! Bovendien stelt hij dat het maar saai zou zijn als er geen publiek was, vooraleerst ook een grapje uit te halen met één van zijn bandleden die de veiligheidspin nog aan haar jurk heeft zitten.

De laatste 4 nummers waren voor mij ook meteen de beste van de avond. En al durft Harry de hoge noten niet te zingen bij ‘Sign of the Times’ is de gelijkenis tussen de uitgebracht en live versie indrukwekkend. Ook het voorheen onbekende ‘From the dining table’ heeft een plekje veroverd bij mijn favoriete nummers van de avond. De melancholische ondertoon is ontroerend en maakt het nummer tegelijkertijd zwaar, maar mooi. Het spontaan geklap vanuit het publiek toont dat ik de niet de enige ben die hier zo over denkt. De fantastische cover ‘The Chain’ is een mooie aanloper voor de spetterende afsluiter van de avond: het pittige ‘Kiwi’.

En al zaten er enkele mindere nummers in, alsook covers. Wetende dat deze jonge zanger nog maar 2 hits op zijn naam heeft staan en wel een volledig Sportpaleis heeft weten uit te verkopen en te amuseren, is op zijn minst indrukwekkend te noemen.