Herman van Veen : Vlaanderen 2017

Ik zou naar het optreden van Herman van Veen gaan! Daar kwamen de jeugherinneringen, de liedjes van vroeger al in mijn hoofd! En net toen ik op punt stond mijn oude CD’s boven te halen als warmup, las ik “Wie naar de voorstelling wil, om een “best of” van de liedjes te horen, neen. Dat niet.” (De Redactie.be). Oei, ... dus dan maar even zo, met een heel open blik en geest naar de Arenbergschouwburg...

En wat een mooie, verrassende avond! Waarom ben ik deze grote kleinkunstenaar ergens tussen toen en nu uit het oog verloren? Deze man is (nog steeds) een duizendpoot: een zanger, verteller, performer én muzikant. Hij bespeelt het publiek en het publiek draagt hem dan ook op handen.

Herman vertelde, gesproken of gezongen, over de dingen des levens, vaak zelfs zijn leven. Rinkaaneen, ... een lied, soms van slechts een paar woorden, als zachte druppels, vloeit over in een stuk parlando of een gesproken tekst waar opnieuw naadloos een andere song op aansluit. Luisterliedjes, met simpele, uitgepuurde, zeer verstaanbare teksten, verweven met niet overdonderend, meestal ingetogen muziek, worden aan elkaar gerijgd als aan een halssnoer. Ze raken en beklijven, ...

Herman houdt een kritische blik op de maatschappij. Een geweten schoppen kan je het niet noemen, er zijn geen grote boodschappen, maar wel kleine prikkels ... Vanaf de eerste song : “Elke minuut heb je de keuze: sta ik op of blijf ik, praat ik of zwijg ik, geef ik op of vraag ik?” Hij schetst de maatschappij waarin “Wat je doet, Wat je schrijft, Waar je gaat en verblijft, Hoe je je gedraagt, Alles alles opgetekend, Uitgerekend”. Ook in “Meneer”, stelt hij vragen : “Waar is die god die zegt dat mijn zoon niet anders dan vrouwen beminnen mag, meneer; Waar huist die god die zegt dat mijn dochter niet anders dan mannen beminnen mag meneer”. Promenade des Anglais, doden door een aanslag, verdronken vluchtelingen, als aanzet voor “Breaking News”. Herman is van na de oorlog en sprak de hoop uit dat dit zo zou blijven. Persoonlijk en kwetsbaar, maar niet zonder engagement.

Er waren uiteraard wel een paar oude bekende songs zoals “Anne”, “Hilversum III”, “Liefde van later”, “Zo vrolijk”, en er waren andere nummers die ik blijkbaar dus in de loop der jaren gemist had (zoals “Moenie weggaan nie”, een Zuid-Afrikaanse versie van “Ne me quitte pas”, en “Iemand”, “Uitgerekend” en “Meneer” uit het album Kersvers van 2014), maar vooral werden we getrakteerd op heel nieuwe nummers.

De verteller is ook een performer, hij danst, weet door zijn mimiek een heel verhaal te kleuren, en kruidt af en toe zijn verhalen met een vleugje humor. Herman, is met zijn - straks - 72 lentes, best nog een spring-in-‘t-veld. Hij maakt gekke sprongetjes, steekt de draak als ballerina, vertolkt een aantal fratsenvolle choreografieën, en showt off met rock-n-roll moves bij “Roll over Beethoven” en “Tutti Frutti” ... De geheimpjes die hij al fluisterend met de zaal deelt, het zeer dramatische verhaal van Repelsteeltje, de schuchtere Rocco Granada en de persiflage van Marina, de woordspelingen, de parodie op de opera, ... allemaal uit de caleidoscoop van deze rasartiest.

Herman raakt met zijn verhalen en songs, maar het is daarnaast een plezier te zien hoe hij en zijn muzikanten elkaar op het podium ontmoeten. En het is vooral de fun die ze duidelijk hebben, die ook mij doet glimlachen! Herman op viool, gitaar, piano, mondharmonica of al fluitend, met vier andere topmuzikanten. Al jaren is hij omringd door twee vrouwen, Edith Leerkes (gitariste/zangeres) en Jannemien Cnossens (violiste/zangeres). En nu ook door 2 jonge knapen, Kees Dijkstra (gitaar, contrabas) & Yordi Petit (percussionist en vibrafoonspeler). Ze begeleiden niet alleen Herman, maar in verschillende solo’s krijgen we hun eigen klank te horen.

Toegift na toegift werd gebracht, maar het publiek was onverzadigbaar en wilde meer. Het wilde niet stoppen te applaudisseren. Dus er was maar één manier ... Herman verscheen tenslotte van achter het rode gordijn, stapte de zaal in en liep met ons mee naar buiten ...

Herman van Veen speelt nog negen avonden tot eind maart in de Arenbergschouwburg in Antwerpen, vooraleer hij in april ook andere zalen in Vlaanderen verblijdt met zijn “Vlaanderen Tournee 2017”.

Tenslotte, (een fragment van) een pareltje :

Ik zou er wat voor over hebben

jouw ferme stap te horen

terwijl je loopt te fluiten

door de straat

ik weet dat dat niet gaat

maar als het ging

(...)

er zit niets anders op

dan kijken met mijn ogen dicht

of naar jou speuren

in de spiegel

waar ik je vind

in mijn gezicht