Hooverphonic scoort met 'In Wonderland Tour'

Reeds 20 jaar staat Hooverphonic succesvol op de planken. De ‘In Wonderland Tour’ is een mooie manier om deze twee decennia te vieren. Daarbovenop de uitgelezen kans om de nieuwe bezetting van de groep voor te stellen aan het publiek. Alex Callier kondigde het donderdagavond in een uitverkochte Roma zelf aan. De groep is al evenveel van bezetting veranderd als van onderbroek.

Vooraleer we de nieuwe kleur van deze onderbroek te zien kregen, werden we verwelkomt door de Ierse groep ‘Birds’. Een begrijpbare keuze als voorprogramma. Qua stijl en sfeer ligt deze band zeker in dezelfde lijn als Hooverphonic. Jammer genoeg miste de zeer mooie stem van Janie Price vaak zelfvertrouwen, waardoor de uitvoering van de nummers soms verloren ging in het rumoer van het publiek .

Dit zelfvertrouwen bleef zoek. Ook bij het eerste nummer waarmee ze het anderhalf uur durend concert van Hooverphonic mocht openen. Bij het tweede nummer stond ze wat sterker in haar schoenen en kon ze duidelijk de zenuwen van haar afschudden en genieten van het moment.

Pas toen Pieter Peinsman de eerste noot inzette van ‘Vinegar and Salt’ en een wondermooie beklijvende versie van dit nummer bracht, verdween mijn vrees als sneeuw voor de zon dat de nieuwe bezetting van Hooverphonic niet zou kunnen tippen aan zijn voorgangers. Kimberly D’hondt, Nina Sampermans en Pieter Peinsmans slagen er in om niet enkel de nieuwe nummers te brengen met veel passie en emotie. Ook bij de oude hits creëren ze kippenvelmomenten door het nummer eigen te maken. Dit gebeurd des te meer in de momenten dat ze hun stemmen laten samen klinken. De meerstemmigheid heeft een mooie diepgang aan de nummers.

Er werden ons, naast nieuwe nummers, veel hits beloofd. En die hebben we kregen. Het was een goede mix van beiden. Waarvan de nummers ‘Jackie Cane’ en ‘Mad About You’ absoluut tot hoogtepunten van de avond behoren.

Hoewel er instemmend geknikt werd in de zaal en ieder nummer werd beloond met een stevig applaus, kwam de connectie tussen podium en publiek moeilijk op gang. Het publiek was terughoudend en afwachtend. Het was ook Alex Callier opgevallen dat het publiek zeer serieus was en maakte zelfs een aantal maal de opmerking dat er gelachen mocht worden met de grapjes die gemaakt werden.

De les ‘Wat is een bariton gitaar’ brak het ijs wat. Toch was het pas bij het nummer ‘Badaboom’ dat het publiek zijn goedkeuring echt liet blijken en zich vol enthousiasme achter de groep schaarde. Een fan deed dit heel letterlijk toen Alex een nummer aan haar opdroeg en dit als een persoonlijke uitnodiging zag om mee te dansen op het podium. Tot groot jolijt van de zaal.

Hoewel je in kleine ogenblikken merkt dat de groep in de vorm zoals nu bestaat nog niet lang samenspeelt, verrast het me niet dat dit een uitmuntend concert was. Verbaasd het me dat Hooverphonic er is in geslaagd om iedereen te verbluffen? Absoluut niet. Combineer dit met de prachtige zaal van De Roma en je hebt magie.