James Bay overklast headliners op Lowlands

De zomervakantie, én daarmee het festivalseizoen, zit er bijna op. Voor het zover is echter, strijken we nog neer op het Nederlandse festival Lowlands. Dit bekende popfestival, oorspronkelijk opgezet als tegenhanger van het immens populaire Pinkpop, is uitgegroeid tot één van Nederlands grootsten en is reeds toe aan zijn 23ste editie. Toch kan het goed zijn dat de naam je niet bekend in de oren klinkt. Locatie voor deze happening is namelijk het evenemententerrein van Walibi Holland in Biddinghuizen, Flevoland. Niet echt bij de deur dus. Dat hield ons echter niet tegen om vrijdagochtend de auto in te stappen voor onze Campingflight to Lowlands Paradise.

Op Lowlands kan iedereen aan z’n trekken komen qua muziek: van rock tot pop tot dance. Acht muziekpodia zijn beschikbaar gesteld om de resem bands te kunnnen huizen. Daarnaast zijn er over het festivalterrein ook vier culturele podia verspreid. Ik start mijn eerste Lowlandservaring in de Heineken tent - één van de twee hoofdpodia naast Alpha, met Years & Years. Erg veelbelovend komt het niet over als je afgaat op de kledingkeuze van de zanger. Volledig in Adidas outfit tot aan de sokken toe lijkt hij eerder thuis te horen in een sportschool dan op een hoofdpodium van Lowlands. Niets is minder waar. Dit jonge Londense trio verovert de harten van alle aanwezigen met hun catchy synthpop symfonieën en hun oprechte, bescheiden appreciaties van het enthousiaste publiek. Als ze dan na een halfuur hun grote hit ‘King’ spelen, stijgt de temperatuur zo hard dat de zanger zelfs grapt over flauwvallen omwille van de hitte.

Direct na de set van Years & Years start Chef’Special in de Alpha tent. Na twee uitverkochte concerten in Heineken Music Hall staan ze nu voor de tweede maal op Lowlands. Ditmaal als topper. En daar genieten deze mannen duidelijk van. Ze komen dan ook ostentatief één voor één het podium op onder luid gejuich van de vele fans. Maar toegegeven ook ik ben onder de indruk. Het verbaast me hoeveel nummers me bekend in de oren klinken, of ik zelf kan meezingen waaronder ‘In Your Arms’, ‘Still Don’t Know’.’On Shoulders’. En even een duet met een andere artiest, The Indien? Waarom niet. Laten we er dan ook meteen maar enkele blaasinstrumenten bijhalen. Nog wat breakdance moves en waaghalzende moves en alles wat er in één set gerealiseerd kan worden, lijk te zijn gebeurd. En ook al wil ik eigenlijk niet, toch waan ik me een weg uit de menigte terug naar de andere kant van het terrein waar zo meteen Engelse singer/songwriter James Bay het podium gaat betreden. En in tegenstelling tot zijn collega, en afsluiter in de Alpha tent, Ben Howard waarbij de performance erg monotoon overkwam, zorgt Bay voor een goed afwisseling in zijn songkeuzes. Rustigere nummers, als ‘Let It Go’ worden perfect afgewisseld met wat meer uptempo nummers waarvan als afsluiter ‘Hold Back The River’. Er wordt zelfs een Alicia Keys cover in de mix gegooid. En als echte professional laat James geluidsproblemen niet aan z’n hart komen. Daarentegen leidt deze relatief nieuweling het publiek af met heen en weer gezang, of beter gezegd geschreeuw. Wie een feestje wilde bouwen vandaag, mocht niet ontbreken bij Rudimental. Vette schijven als ‘Waiting All Night” en ‘Feel The Love’ verzekerden een feestgedruis van jewelste.

Een domper op de feeststemming vandaag was echter de organisatie bij het optreden van Limp Bizkit. Fans die hoopten nog binnen te geraken in het voorste feest vak werden zwaar teleurgesteld. Na bijna de volledige set buiten te hebben gewacht om toch nog het optreden van dichtbij te kunnen bijbewonen, werd duidelijk dat dit er niet meer in zat. Niet met dank aan het onvriendelijk personeel dat dit zelfs niet even meldde, maar eerder vage verklaringen gaf. Voor diegenen die wel binnen waren geraakt was een bezweette bedoening. De complete set werd er namelijk met volle overgave gesprongen en gecrowdsurft. En ondanks de hitte nam het enthousiasme niet af. Spiderman aan de keys, geschminkte en verklede gitarist Wes Borland en natuurlijk zanger Fred Durst kregen iedereen mee tot aan buiten de tent toe. Nee, de tijd van deze Amerikaanse grungeband is verre van over. Dat bleek nogmaals aan de uitstroom na het optreden. Veel van de bezoekers waren speciaal naar Biddinghuizen afgereisd om deze mannen aan het werk te zien. En zij stelden niet teleur.

Ook voor mij waren de hoogtepunten van de dag gepasseerd. Ondanks het, tot nu toe meest interactiefste optreden, van All Time Low waarbij meisjes en jongens zelfs op het podium werden gevraagd om mee te zingen, konden hun nummers me niet zo bekoren. Net zoals de set van Ben Howard die, ondanks het mooie gitaarspel, te weinig afwisseling en interactie bood. De Schotse/ Italiaanse Paolo Nutini daarentegen zorgde wel nog voor een vreugdesprongetje. Deze hunk met prachtige glimlach en natuurlijk fantastische stem zong al mijn zorgen weg. Zijn ijzersterke hit ‘Iron Sky’ die hij bracht aan de piano maakte voor mij de dag compleet.