Kaiser Chiefs vinden hun oorspronkelijke "anger" weer.

Kaiser Chiefs in een niewe wave met het album EEEW

Honderden concerten heb ik achter de kiezen maar dit concert gaf me het gevoel dat ik een geschenk had gekregen van de Kerstman. Te hoge verwachtingen ? Misschien wel, maar ik had er alle vertrouwen in dat de Kaiser Chiefs hun nieuwe wave goed zouden brengen.

Bliksemende spots op het publiek, een groot doek met twee pyramiden en de bekende en veelzeggende soulbeat van Edwin Starr's "WAR" (What is it good for, abolutely nothing), gevolgd door Factory Gates als eerste nummer en hiermee was de toon gezet. Dit nummer gaat over de manier hoe de mens elke dag door de deuren van de fabriek wordt "geduwd" en het heeft een typisch meezingrefrein : it's not enough. En gelijk hadden ze want het werd een speciale avond.

Beter of minder goed dan Rock Werchter ?

Natuurlijk zitten hun optredens op Rock Werchter in ons collectief geheugen maar geef mij maar het gezellige Cirque Royale want we kregen een uitgebreide presentatie van hun nieuwste album : Education, Education, Education, and War (EEEW) genoemd naar een quote van Tony Blair.

Na twee hits, Everyday I Love You en Everything is Average Nowadays komen we terug bij de nieuwe EEEW-plaat met Ruffians on Parade waar de Kaisers de draak steken met soldaten die oorlog voeren met drones alsof het een computerspel is.

Het handelsmerk van Kaiser Chiefs

Na Never Miss a Beat, wat we ook niet van plan waren, komt het enige nummer uit hun vierde CD Little Shocks. Ricky Wilson vertelt : "I don't know why we don't sing songs of that album", maar hij weet goed dat die CD geen voltreffer was en uiteindelijk geleid heeft tot het weggaan van de drummer Nick Hodgson. Ik moet wel onderlijnen dat de nieuwe drummer Vijay Mistry het zeker zo goed deed.

Het handelskenmerk van de KC's kwam met Na na na na helemaal terug en het publiek ging voor de zesde keer op de avond uit de bol. Ja, Ricky kan het nog steeds, ADHD mannetje met tonnen energie. Voor mij kwamen de twee beste nummers niet toevallig van het laatste album : My life en Coming Home. Deze twee geven duidelijk aan dat de groep met succes heeft vernieuwd.

Hun anger is terug

Dat ze hun anger hebben teruggevonden is bleek uit de top 5 aller tijden, op een rijtje kregen we als hoofdschotel : Modern Way, The Angry Mob, Ruby, I Predict a Riot en in de toegevoegde tijd het schitterende "Oh My God".

Maar mijn hartje ging pas echt overslag bij het eerste bisnummer Misery Company met een heerlijke 108-beat en een boodschap die mij ligt : Oh, what a cutie, here comes Officer Dave Reporting for duty, a cut and a shave, Number 3 For misery company. Ja, het gaat over de politie in een bedenkelijke rol.

Ik hou van bands met engagement die enthousiast op een podium staan en hun publiek waarderen. Dat hebben ze meermaals laten blijken door oa. in het publiek te komen en "ons" laten mee te zingen in de micro. Ricky en his friends kunnen het en bovendien, we love it.