Leonore - Heerlijke luistermuziek, met een mysterieus gordijn

Leonore is Chloë Nols of omgekeerd. Zij is de bezielster, tevens singer en songwriter. Rond haar heeft ze twee getrouwen geschaard nl. de celliste Jasmijn en de bassist Quinten. Voor de grotere optredens komen daar nog drummer Joren en toetsenist Michael bij. Met bezieling bedoel ik dat zij haar ziel in de muziek heeft gebracht, verweven tussen de klanken en akkoorden. Toch is Chloë niet snel te doorgronden. Er hangt een mysterieus gordijn rond haar, waarschijnlijk meegebracht van Stockholm waar ze haar eerste studio ervaring heeft opgedaan. Al jaren timmert ze aan de weg, rustig, in haar eigen tempo.

Met de hulp van een stevig team

Tot ze de lieftallige Hannelore Bedert onmoette die haar sindsdien begeleidt naar een meer afgewerkt muzikaal geheel. Het geluk zat mee want even later is zij erin geslaagd om via crowdfunding haar doel te bereiken, een eerste CD. 'Phoenix' is de naam van de eersteling en deze bevat enkele van de nummers die ik al kende van het internet en haar concerten. Ooit schreef ik dat 'For You' de natte droom is van elke songschrijver en die uitspraak staat nog steeds overeind. Alleen is het nog mooier geworden dankzij uitgekiende kleine arrangementen.

Een verdiende status

De AB is echt wel verdiend voor haar. Brussel is haar hometown waardoor het hele plaatje zou moeten kloppen. Dus ik, hoopvol richting AB. Het voorprogramma was Jeremy Walch, een onbekende uit Brussel en native English, was verrassend goed. Zo goed zelfs dat ik even vergat dat ik gekomen was voor Leonore. Het zou niet de eerste keer zijn dat de support de hoofdact naar huis speelt. Catchy, snedig met momenten, gedurfde muzieklijnen en pakkende teksten. Dat half uurtje was te kort... Zo veel is zeker.

Leonore bevestigde haar kunnen.

Vanaf het tweede nummer van Leonore was ik Jeremy vergeten en kwam ik helemaal in de mood door de hoge betoverende stem van Chloë. 'Brussels' kreeg een mooi accent met vrolijke noten op de synthesizer. Half het nummer kwam de drummer aanzetten met een tof ritme waardoor het geheel opgetrokken werd tot een volwaardige song. Ik hou evenveel van haar kleine bezetting maar dit was toch een ander gevoel. 'Home' werd sferisch ondersteund door de Korg en ook dit nummer bloeide, mede daardoor, helemaal open.

Jasmijn aan de cello

Dat de cello helemaal terug is van weggeweest, zeg maar geïntegreerd in de moderne muziek bewijst 'Little Girl', Jasmijn gaf het beste van zichzelf. De eerder verlegen Chloë kwam wat los en vertelde over 'Four In The Morning', een song die gaat over het moment dat je om vier uur s'morgens thuis komt en je lief keikwaad is op je. Iets later vertelde ze het omgekeerde bij 'Justine', het verhaal over een depressieve bruid die blij is dat de wereld vergaat.

Verlegen en schattig humoristisch

We kregen als bisnummer nog 'Phoenix', een song die ze geschreven heeft na de opnames en dus niet op de CD staat. Maar toch heeft ze haar CD ernaar genoemd. Ze vroeg, met enige humor, dat de recensenten de zaal zouden willen verlaten omdat ze voor het eerst barré akkoorden ging spelen. Ik ben toch maar blijven staan en had er geen spijt van. Want de pasgeborene klonk heel erg goed en gaf de richting aan van een verdere evolutie van deze fantastische band.

Ze maakte nog een grapje over haar gitaar die steeds ontstemde, waarschijnlijk door de warme hartjes in de zaal, zei ze. "Waarschijnlijk kan ik volgend jaar een roadie meebrengen voor dit werk". Ze heeft wel degeljk een grappige kant, die ingetogen lady van de nieuwe lichting in Vlaanderen.