Loyle Carner geeft straf concert met straffe levensverhalen in AB

Loyle Carner, hét Britse hiphopfenomeen van het moment, lokte veel volk naar Brussel. Een paar maanden geleden stond hij nog in de AB Club, nu in een uitverkochte AB Box. Officieel heet de 23-jarige Coyle Larner en koos hij zijn artiestennaam als verwijzing naar de dyslexie waar hij als kind jarenlang mee worstelde. Met zijn ‘Yesterday’s Gone Tour’ reist hij doorheen heel Europa. “I came across the ocean and I’m so glad you all came for me”, was een van de vele uitspraken waarin hij liet blijken hoe blij hij was met de talrijke opkomst. Een performance met old school en jazzy hiphopbeats, ijzersterke lyrics en straffe verhalen.

Met ‘The Isle of Arran’, een song doordrongen van gospelinvloeden, maakte hij een goede start. Daarop volgden ‘Mean It In The Morning’ en ‘44’, de drie eerste nummers van zijn album in exact dezelfde volgorde. Hier en daar wat vrouwelijk gegil en handen die gretig op en neer gingen. Het was goed. En nog meer: er hing een rustgevende en gelukzalige sfeer. Door het huiselijke decor, inclusief zetel en lampjes, leek het alsof Carner in zijn eigen living stond te rappen. En daarmee bedoelen we niet rappen alsof hij lam in zijn zetel ligt, maar wel degelijk even strak rappen als op zijn plaat. Iets later, bij zijn hit ‘Damselfly’, sloeg iedereen op hol. Werkelijk een en al ‘ambiance’, want iedereen zong (of rapte) de tekst uit volle borst mee. De bezwete Loyle Carner liet deze avond vele meisjesharten sneller slaan, zeker weten.

Wat zo goed was aan zijn performance? De oprechtheid en de eerlijkheid van die man. In ‘The Guardian’ bestempelen ze zijn genre als confessionele hiphop. Maar de Brit is niet enkel in zijn hiphop en in zijn lyrics confessioneel. Ook zijn toespraken voor elk nummer hielden iedereen geboeid, want achter elk van zijn nummers schuilt een straf verhaal. Verhalen over zijn jeugd, maar vooral verhalen over zijn familie die hem heel dierbaar is. Verhalen die na het optreden in ieders gedachten zijn blijven nazinderen. Het hele optreden lang zwaaide Carner met een voetbalshirt van zijn vader. Dat doet hij trouwens bij elk optreden, sinds zijn dood in 2014. “It was a dream of my father to perform on stage together. Well, here we are.” Zijn tederheid liet iedereen in de zaal smelten.

Maar deze krachtige verhalen gingen ook gepaard met humor. Bijvoorbeeld die keer dat een fan zomaar een tandenborstel naar hem gooide. Waarop de goedlachse Loyle een terecht antwoord klaar had staan: “A tootbrush? What are you trying to say? My breath is fresh! I’m not gonna f*cking use it, but I’ll keep it”. Wat afwisseling met de serieuze onderwerpen die hij telkens aansneed luchtte toch wat op. Maar de verhalen bleven elkaar opvolgen. Ook bij het nummer ‘Florence’ had hij een aangrijpend verhaal te vertellen. De ultieme droom van zijn moeder was ooit te bevallen van een dochter, maar in de plaats daarvan kreeg ze twee zonen. “I wrote this song for my little sister that I never had”, liet hij weten.

Loyle Carner maakte het einde heel sterk door af te sluiten met een a capella en toen hij het podium afging werd de beruchte song ‘Yesterday’s Gone’ afgespeeld, een zoveelste eerbetoon aan zijn vader. Samengevat: een sterk en intiem optreden met eerlijke verhalen recht uit het hart. Wij waren er oprecht onder de indruk van. En hij was oprecht én volledig terecht onder de indruk van zo’n enthousiast publiek. Het was duidelijk dat België, zoals hij zelf letterlijk zei, een van zijn favoriete plaatsen op aarde is. Dat zag je gewoon. Dat hij maar snel terugkomt, want dat charmante Britse accentje van hem in combinatie met zijn rapskills zijn goud waard.