Madness overtuigde op tweede dag Suikerrock 2014

De eerste dag is alweer voorbij. Op de markt liggen nog restanten die duiden op het feestje van gisteren. Schoonmaakploegen zijn ijverig aan het werk om alle afval op te ruimen zodat we straks opnieuw kunnen herbeginnen... De eerste aanwezigen melden zich al. Of zijn deze fuifbeesten misschien nog niet thuis geweest?

Ook vandaag wordt de spits afgebeten door een blonde vamp, maar eerlijk is eerlijk, deze Schotse singer-songwriter Nina Nesbitt kon wel zingen en had heel wat minder streken dan de spits van gisteren. Het nummer “Selfies” klonk het meest bekend in de oren. “Get in to the groove” (een cover van Madonna) klonk wel leuk, maar persoonlijk prefereer ik toch de eigen nummers in eigen stijl. Wordt zij misschien de nieuwe "Amy McDonald"? Zoveel eer kunnen we haar nu nog niet toeschrijven. Maar wat niet is kan nog komen...

De volgende groep wordt aangekondigd als kleurrijke Belgische groep en we kijken vol verwachting uit ... De entree van “School is Cool” moest indrukwekkend worden, maar vergeleken met hun optreden op Suikerrock twee jaar geleden is alles meer geforceerd (lees ook opgefokt, gedrogeerd). Het spontane van toen is zoek en de verwachtingen worden niet volledig ingelost. Tja bij het vertrek van twee leden is blijkbaar ook de ziel van de band mee weggetrokken.

Moet er ambiance zijn? Daarvoor werd de “Jeugd van Tegenwoordig” opgetrommeld. De lustige Nederlandse rappers moesten leven in de keet brengen. Ze zijn gekende gasten op Suikerrock en net daarom zijn de verwachtingen ook hoger gespannen, welke spijtig genoeg niet helemaal ingelost worden. Het lijkt wel of ze niet met volle goesting op het podium staan. Kleine signalen doen geloven dat de jongens reeds “lichtjes” aangeschoten zijn. Bewijs daarvan zijn de bekers coctails die ze meegenomen hebben op het podium. Toch pijnlijk voor Daan dat men dat van hen wel kan verdragen en dat men spel maakt als hij zelf zat op het podium staat.

Voor een goed stukske alternatieve rock hebben we Arsenal op het menu staan. Bij hun songs kan geen enkeling blijven stilstaan. Zelfs de “oudere” man van het Rode Kruis die helemaal vooraan in de frontstage stond beweegt gezwind mee. Het uurtje dat ze kregen hebben ze voluit benut. Wat een energie dat die John Roan heeft, geen minuut staat die onbeweeglijk. Bij het weerklinken van de tonen van hun grootste hit “Melvin” gaat het publiek helemaal strike. Dat blijft toch een fantastisch nummer.

Nightboat to Caïro? Embarrassment? Wie dat zegt denk automatisch aan de band Madness uit de jaren tachtig. Of het zouden, zoals de schalkse leadzanger opmerkte, onder invloed van medicatie zijnde mensen moeten zijn die dachten dat ze de boysband “One Direction” voor zich hadden. Pech voor hen, want ze zullen het vanavond moeten stellen met het zoo’tje gekkerts van weleer. Nog steeds kleden ze zich in te gekke outfits. Eentje heeft blijkbaar zelfs het kostuum van President Mobutu “geleend“ voor deze avond. Dat er nog vaste waarden zijn in het lever bewijst het nummer “Our House”, want het staat nog altijd in het midden van de straat. Na afloop vroeg iemand : “Ik ken al deze nummers precies, is dit som een coverband?” Tss... schande dat die de real stuff niet herkende ...

De band die de avond mag afsluiten is “Goose”. Persoonlijk heb ik er nog nooit van gehoord, maar vernam van een collega in de persruimte dat ze nogal “speciaal” waren : “Je zal wel zien...” En speciaal was het. Licht- en rookshow, met hier een daar een zichtbare shim die speelt op z’n keyboard. Spijtig van de teksten, want enkel de muziek zelf kon ik wel appreciëren.

DJ Murdock verzorgt nog enkele uurtje voor entertainment vooraleer Tienen zich opnieuw in stilte dompelt. In de ochtend zullen er weer velen kleine oogjes hebben...