Milow neemt Warande Turnhout mee op een ‘trip down memory lane’

‘Milow solo’, een nieuwe concertreeks langs diverse Belgische culturele centra van de Belgische singer-songwriter Jonathan Vandenbroeck. Een toepasselijkere naam had niet gekund. Na jaren genoten te hebben van muzikale ondersteuning zoals hij het zelf stelt, gaat Milow voor deze optredens ‘back to basic’ met enkel zijn stem en zijn gitaar.

Echt helemaal solo is hij niet. Zo heeft hij namelijk nieuwkomer Emma Bale onder zijn vleugels genomen. Deze vrolijke jongedame mag zelfs de avond openen. En dat doet ze met zo’n enthousiasme dat ze zichzelf vergeet voor te stellen. Al is ze niet om woorden verlegen. Zo vertelt ze lachend een anekdote over de show van de vorige avond waarbij een vrouw haar na de show doodleuk wist te vertellen dat haar rokje nogal doorschijnend was. En roept ze het publiek ook op om massaal op haar te stemmen voor haar 3 nominaties voor de Mia awards. “Echt insane” aldus de giechelende Emma. Die nominaties heeft ze trouwens met name te danken aan haar pure cover van Kodaline’s topper ‘All I Want’. Een passende opener voor de avond dan ook. Dat deze jonge meid voorbeeld neemt aan Milow is goed te merken. Zo praat ze zich vlotjes doorheen haar setlist, waaronder een cover van Britney Spears ‘Toxic’, alsook de eigen geschreven nummers ‘Grand café' en ‘World Untouched’. En al zijn er hier en daar nog wat onzuiverheden te bespeuren in haar zang en moet ze duidelijk nog wat podiumervaring opdoen, zet ze een toch wel indrukwekkend optreden neer voor een 16-jarig meisje dat komende woensdag examen Chemie heeft. Zoals Milow zingt in hun samenwerking ‘Fortune Cookie’ gaat deze jongedame het nog ver schoppen.

Dat er een goede samenwerking gaande is tussen de twee, toont zich duidelijk op het sobere, met houten panelen versierde, podium. Zo maakt Milow gretig gebruik van Emma’s vergetelheid zich voor te stellen door haar naam enkele malen nadrukkelijk te herhalen en zelfs te spellen. Al beperkt hij zijn grapjes niet tot zijn vrouwelijke compagnon. Zo betrekt hij ook jongere broer Bram, aanwezig in de zaal, in zijn gescherts. Als is het deze keer wel als aanleiding voor de vertolking van een gedicht dat hun vader naar hun grootvader had geschreven “1983”. Gevolgd door een “ingekaderde muzikale snapchat” van zijn ouderlijke huis ‘My Mother’s House’, “generatieportret” ‘Born in the 80’s’ en sequel ‘No No No’. Een duidelijke blik op het verleden van Milow. Zo ook zijn ‘oude’ hits als ‘A little in the middle’. Al gaat het hier wel een beetje de mist in. Afgeleid door het klappend publiek moet de Leuvenaar tot driemaal opnieuw starten. Het wordt dan ook de “raarste versie ooit” van het nummer. Al gaat de zanger deze Kempische versie nooit vergeten.

Alle verhaaltjes en grapjes terzijde komt de verrassing van de avond, voor mij weliswaar, bij ‘The Kingdom’. Hierin schakelt de zanger halverwege over naar een Nederlandstalige variant van het lied. Liet hij deze Nederlandstalige strofe eerder over aan Klaas Delrue, frontzanger van Yevgueni, misstaat het de Vlaamse zanger zeker niet om het zelf te brengen. Ook het emotionele ’22 children’, een hommage aan de slachtoffers van de busramp in Sierre, grijpt het publiek bij de keel.

Eindigen doet Vandenbroeck te midden in het publiek met het nummer waar het in 2006 allemaal mee begon en dat hem voor de eerste maal naar Turnhout bracht: “You Don’t Know”.