Mumford & Sons maakt indruk op bijna uitverkocht Sportpaleis

Vakbondsactie ACOD, en de daarbij horende problemen met het openbare vervoer, konden dinsdagavond de concertgangers duidelijk niet tegen houden. Het Sportpaleis was massaal gevuld met muziekliefhebbers. Britse rockgroep Mumford & Sons eigende zich 1.5 uur het podium toe en dat werd duidelijk gewaardeerd. Wat een sfeer, energie, enthousiasme. Kortweg, wat een avond!

Een kwartiertje later dan gepland kleurt het podium rood en start Mumford & Sons hun set met ‘Snake Eyes’. Net als het nummer neemt de band een rustige start, maar schakelen al snel een versnelling hoger. Lead vocalist Marcus demonstreert zijn muzikale aanleg met een gitaarsolo aan het einde van de song. Direct wordt het publiek aangesproken en opgehitst. Zo stelt Marcus dat een zitplaats niet gelijk staat met niet-dansen, waarop iedereen uit zijn stoel schiet om mee te springen en zwaaien op ‘Little Lion Man’. Deze energie wordt heel de avond aangehouden. Rustigere folky songs worden afgewisseld met stevigere tracks, waarin het uitgebreide instrumentenarsenaal, met o.a. synthesizer, banjo, elektrische en basgitaar, (schuif)trompet en zelfs cello, mooi aan bod komt. Lead zanger Marcus neemt zelf plaats achter de drums voor ‘Lover of the Light’ en later ook ‘Dust Bowl Dance’, waarna het podium als ware oplicht door een regen van vuur.

Echt indrukwekkend wordt het als zanger Marcus Mumford, pianist Ben Lovett, gitarist Winston Marshall en basgitarist Ted Dwane plaats nemen op het kleine podium midden in de zaal. Met slechts één gedeelde microfoon weten ze de zaal tot volledige stilte te brengen voor een pakkende versie van ‘Timshel’ en ‘Cold arms’. Zoals ze zelf aangeven is het “Pretty cool to hear 20000 people shut up like that.”

Deze sympathieke mannen hebben al duidelijk wat podiumervaring opgedaan sinds hun start in 2007. Een goede interactie met het publiek, zonder al te veel in clichés te vallen, maakt dat het publiek zich alleen maar meer gooit in de muziek. Enkele grappen en grollen, waarbij Winston bijvoorbeeld zijn perfecte kennis van het Nederlands toont door te doen alsof hij in een microfoon praat die uitstaat houden de stemming erin. En als even later dan nog enkele Belgische vlaggen tevoorschijn gehaald worden, gaat het dak er helemaal af.

Dat het na het concert logistiek gewijs allemaal wat minder vlot verliep, nemen we er dan maar bij voor lief.