Nekka Nacht kan niet overtuigen in eerbetoon Toon Hermans

Naar jaarlijkse gewoonte viert Nekka Nacht het nederlandstalig lied. Dit steeds rond een centrale gast. Voor deze 23ste editie is dit niemand minder Toon Hermans. Deze keuze is zeker niet toevallig. Dit jaar zou Toon Hermans zijn 100ste verjaardag hebben gevierd. De ideale reden voor Herman Van Hove, vriend en laatste manager van Toon Hermans en Nekka Nacht om de handen in elkaar te slaan. Hier werden tal van gasten uitgenodigd om dit eerbetoon tot een feest te maken. Wie denkt aan Toon Hermans, denkt naast grappige verzen en liefdevolle liederen ook aan humor. Met circus Ronaldo en Bart Cannaerts op de affiche zou dit, naast de aantrekkelijke muzikale namenlijst, zonder probleem in odre moeten komen.

Danny Ronaldo met een rode ballon alleen op het podium. Een mooie introductie voor het eerste nummer van de avond. 'Ballonnetje' gezongen door het kinderkoor de Wamblientjes. Voor wie dacht dat Danny Ronaldo voor meerdere nummers de introductie zou verzorgen had het mis. Deze rol werd weggelegd voor Warre Borgmans. Die met hier en daar een grappige noot als een ringmeester alles in goede banen leidde. De eerste tien nummers bestonden dan ook uit het introduceren van alle gasten. Zeker, de nummers werden mooi gebracht, maar het pas bij de vertolking van 'Wat ruist er daar door het struikgewas' dat de zwaarmoedige sfeer ietwat uit de zaal verdween. Dit was onmiddellijk ook de rode draad, naast de rode ballonnen van Danny Ronaldo, in het eerste deel van de show. Een luchtiger moment werd onmiddellijk gevolgd door een emotioneel nummer. Pas laat in het eerste deel werd humor niet minder in de kiem gesmoord en wordt ook het publiek meer betrokken bij de show. Hoewel dit niet altijd van leien dakje liep. Bij 'Kolderliedjes' werd voor het eerst in de avond tekst geprojecteerd zodanig dat iedereen zonder probleem kon mee zingen. Jammer genoeg hadden Bert Verbeke, Riet Muylaert en Lissa Meyvist niet door dat ze hun 5000 koppig koor in het midden van het nummer was stilgevallen. Een gemiste kans om het melanchonische tij te keren. Dit gebeurde pas volledig bij het nummer 'Kuieren' waar Warre Borgmans assistentie vroeg van het publiek en er ook voor zorgde dat iedereen luidkeels meezong.

Deze luchtigere sfeer werd niet enkel in de laatste nummers van het eerste deel behouden.

Tijdens het tweede deel volgden de nummers elkaar vlot op en verzorgden de gasten zelf de introductie van de nummers die ze brachtten. Het verschil tussen beide delen was zeer groot. Het was bijna alsof je in een andere show was terecht gekomen. Ieder gast had minstens eenmaal de revue gepasseerd. Els De Schepper deed dit als enige telkens met een kostuumwissel bij ieder nummer die ze bracht als terugkerend grapje met het publiek. Bij iedere opkomst verwachtte ze een luidkeelse goedkeuring. Een grapje dat gesmaakt werd en waar de zaal met plezier aan meewerkte.

Voor één gast was het wachten tot het begin van het tweede deel. Rocco Granata bracht duidelijk zeer geëmotioneerd een breekbare versie van 'Handen'. En dit kwam mooi tot zijn recht, gezien de nummers rond deze preformance op een luchtigere manier werden gebracht. Het was alsof iedere gast vrijer op het podium bewoog en niet meer bang was om emotionele nummers wat te kruiden met humor en eigen interpretatie. De gespannen, te serieuze sfeer die het eerste deel overheerste was volledig verdwenen. We kregen eindelijk een goede mix van muziek, humor en een tweede annekdote verteld door Herman Van Hove over het samenwerken met Toon Hermans. Persoonlijk had ik het niet erg gevonden om wat te schrappen in de lange lijst van muzieknummers om meer te kunnen genieten van annekdotes over het leven van Toon Hermans en op deze manier ook meer tijd te creëren voor sketches. Zoals Els De Schepper die samen met Danny Ronaldo de bombardon bespeelt na het nummer 'Hoempa Hoempa Hoempapapa'. Een absoluut hoogtepunt in de avond. Samen met de energie van Bart Peeters en de geestigheid van Bart Cannaerts en Pieter Embrechts. Ik was duidelijk niet de enige die meer genoot van de voorstelling tijdens het tweede deel. Wanneer het publiek spontaan meeklapt, meezingt en lacht, weet je dat het goed zit.

Wie dacht een ganse avond goed te lachen en te kunnen meezingen is wat van een magere show thuisgekomen. Over de uitvoering van de gasten valt zeker niets aan te merken, integendeel ieder nummer werd zeer voortreffelijk gebracht. Maar dan misschien net te keurig. Wanneer je een cabaratier eert, mag er gerust meer dan een hoekje af zijn en dat hebben we wat gemist in het merendeel van deze show. Het was voelbaar dat de druk groot was om van dit eerbetoon een ingetogen, gemoedelijk, respectvol, humoristisch festijn te maken. Gelukkig werd in het laatste uur toch nog goede balans gevonden tussen een lach een traan. Met een staande ovatie van de aanwezige familie van Toon Hermans tot gevolg.

Gasten: Johan Verminnen, Rocco Granata, Bart Peeters, Els De Schepper, Circus Ronaldo, Warre Borgmans, Pieter Embrechts, Bart Cannaerts, Riet Muylaerts, Bert Verbeke, Lissa Meyvis, Jeroen Kant, de Wamblientjes.

Setlist:

Deel een

1. Ballonnetje
2. Ik heb dit lied al honderd maal gezongen
3. De appels op de tafelsprei
4. Café Biljart
5. Wat ruist er door het struikgewas
6. Ik ben iemand van een kleine stad
7. Toots en Toon
8. Lieverd
9. Lente me
10. Stilletto
11. Jam
12. Kolderliedjes
13. Ze dekte de tafel
14. Kuieren
15. C'est l'amour
16. M'n engel Gabriël
17. De stoel van mijn zuster
18. Vrolijke medley

Deel twee

1. Ratata
2. Als de zon schijnt
3. Ik ben blij
4. De tango van het blote kontje
5. Handen
6. Dorst
7. Ik heb je lief
8. Il pleut
9. Ik heb het leven lief
10. Als het circus in de stad komt
11. Hoempa hoempa hoempapa
12. Méditerranée
13. Jij bent mijn hemel
14. Altijd zal ik van je houden
15. 24 rozen