Nick Cave & The Bad Seeds maken van Middenvijver park een verhaal dat blijft tijdens Live is Live

Sommige concertdagen eindigen niet wanneer de laatste noot wegsterft. Ze blijven hangen in lichamen, gesprekken en herinneringen. De tweede dag van Live is Live 2026 was zo’n dag. Zondag ontving Middenvijver Park 30.000 bezoekers voor een dag die stap voor stap opbouwde naar een bezwerende headline show van Nick Cave & The Bad Seeds. 

Na de uitbundige openingsdag met Robbie Williams kreeg Live is Live op zondag een ander gezicht. Waar zaterdag warm, groots en feestelijk was, koos zondag voor spanning, concentratie en connectie. De line-up, mee gecureerd door Nick Cave zelf, voelde niet als een opeenvolging van namen, maar als een zorgvuldig opgebouwd dagboek. 

Op zondag voltrok zich een nieuw natuurfenomeen op het podium. Elke artiest bracht een eigen lading mee, elk optreden verschoof de sfeer. 

Bent Van Looy stond er niet alleen als presentator, maar opende met Das Pop ook zelf het Groot Podium met de vanzelfsprekendheid van een band die weet hoe je een terrein wakker maakt zonder het te forceren.  Daarna deelde Beth Orton met haar kwetsbare stem een gevoel van rust. Bij Benjamin Clementine werd alles stil. Aan zijn witte piano leek hij de tijd even los te wrikken. Zijn optreden was bezwerend, bijna tastbaar in zijn sereniteit. 

Eefje de Visser gaf de dag vervolgens een nieuwe gloed. Haar nummers bewogen door het publiek als licht over water: ritmisch, hypnotiserend en volledig eigen. Zonder grote gebaren kreeg ze Middenvijver Park helemaal mee. 

Johnny Marr bewees daarna dat een rijk verleden geen last hoeft te zijn wanneer je het met zoveel présence blijft dragen. Even deed hij The Smiths vergeten.  

En toen: Nick Cave & The Bad Seeds. 

Hij deed het voordien. Hij doet het opnieuw. Hij vertelt zijn verhaal als een bezieler van iets wat groter werd naarmate de avond vorderde. In zijn handen werden donkerte, tederheid, dreiging en overgave geen tegenpolen, maar delen van hetzelfde verhaal. Hij overtuigt niet door te roepen, maar door je mee te nemen. Door verhalen open te vouwen tot ze van iedereen worden. “Antwerp, I love you”, zei hij vanop het podium. En Antwerp loves him back. Dat voelde je tot achteraan het terrein. Een magistraal concert, gedragen door een band die elke nuance kende en een frontman die duizenden mensen naar zich toe te trekt alsof hij elk van hen persoonlijk aansprak. 

Tussen de bomen kreeg Live is Live nog een andere laag. Op de Forest Stage was er weer ruimte voor ontdekking, voor artiesten die dichter op het publiek speelden en een eigen sfeer aan de dag gaven. Aäron Koch opende intiem, Floodlights liet zijn songs ruw en direct door het groen trekken, en Gala Dragot sloot af met het juiste soort drama, alsof ze perfect begreep waar deze dag naartoe bewoog. Ook daar bewees Live is Live hoe grote namen en nieuwe stemmen elkaar binnen één dag kunnen versterken. 

We kijken terug op een tweede concertdag waarop artiesten en publiek elkaar werkelijk vonden. Deze line-up werkte. Omdat elke passage iets toevoegde. Omdat de dag zijn eigen verhaal schreef en Nick Cave het laatste hoofdstuk mocht vertellen. 
 
Wie zaterdag nog niet overtuigd was dat Live is Live de ideale start van je zomer is, kreeg zondag het antwoord. Maandag krijgt Live is Live 2026 nog één laatste, luid hoofdstuk. Iron Maiden sluit af. Je kan er nog bij zijn.