Olensfest, voor wie nog niet genoeg had van de zomerfestivals

De grote muziekfestivals van de zomer van 2014 zijn ondertussen al gepasseerd maar in de Kempen weten ze van geen ophouden. Ze beginnen daar goed vroeg op het jaar met o.a. Kastival in mei en eindigen doen ze ook als een van de laatste met Olensfest. Dit zijn de iets kleinere rockfestivals, maar daarom niet minder leuk en dus zakten we vorige zaterdag af richting Olen om te rocken op de klassiekers van o.a. Uriah Heep en Saxon.

Olensfest startte met coverband Storko op het buitenpodium en zo konden rockers ook nog wat genieten van de laatste zonnestralen. Iese Daase bracht zoals de naam doet vermoeden allemaal AC-DC nummers. Van nummers als 'Black is Black' en 'Hells Bells' kan je als hardrockliefhebber alleen maar vrolijk worden.

Ondertussen werd in de tent alles in gereedheid gebracht voor het optreden van Paul Di'Anno and the Phantomz. Paul Di'Anno was de allereerste zanger van heavy metal icoonband Iron Maiden. Dus we konden ons opmaken voor heel wat ‘early years’ songs van Iron Maiden. 'Sanctuary' werd de opener en werd al goed meegezongen door het Olense publiek. Ze waren er duidelijk in vorm. Di'Anno bracht ook eigen nummers waaronder 'You've been kissed by the Wings of an Angel of Death'. Maar de meeste reacties kwamen natuurlijk op die Maiden songs als 'Wrathchild'. Paul Di’Anno en zijn Phantomz zijn niet direct van plan om te stoppen met muziek maken, integendeel. Niet meer onder de naam Paul Di'Anno and the Phantomz, maar als Architects Of Chaoz zullen ze binnenkort nieuw werk uitbrengen. Di'Anno, duidelijk slecht te been en meestal steunend tegen het drumplatform, had toch nog muzikale energie genoeg en zette de keet op stelten met 'Running Free'. Afsluiter werd er 'Blitzkrieg Bop' van The Ramones.

Buiten ging het feestje verder met Fenix, de beste covers van bands als Twisted Sister en Black Sabbath passeerde de revue en Olen bleef mee zingen en dansen. Onder andere 'I'm Still Alive' van Pearl Jam konden ze waarschijnlijk tot in’t nabije dorp horen meezingen.

Uriah Heep, een band die zijn oorsprong heeft in 1969, was een van de publiekstrekkers. De mannen, met ondertussen lange grijzen haren, startten met 'Against the Odds'. De sfeer zat er goed in in Olen en het was dan ook geen verrassing dat de "ooh's" en de "aah's" tijdens 'Sunrise' en 'Stealin' luid werden meegezongen. Uriah Heep heeft ondertussen al hun 25ste album 'Outsider' uit, waar ze ook enkele nummers van brachten, 'Can't take that away' was er daar eentje van. 'One Word' werd een mooie ballad, of zo leek het toch toen Phil Lanzon op keyboards begon, maar al gauw rockend ze terug stevig door. 'Gypsy' was een van die oude bekenden. De solo van gitarist Mick Box tijdens 'Look at yourself' mocht er ook wezen. Als je dat nog kan op je 67ste, chapeau! De bekende intro op orgel kondigde aan dat het al tijd was voor 'July Morning'. Allemaal op de weg naar het hoogtepunt van dit Uriah Heep optreden met 'Lady in Black' en 'Easy Livin'.

Tijdens de laatste pauze was het de beurt aan Steam om buiten het publiek op gang te houden.

Het hoogtepunt van de avond was voor Saxon, al was het met een aarzelend begin, want de intro werd even onderbroken. Maar toen alles weer in orde was begonnen ze met het recente 'Sacrifice' (2013). Saxon staat ook al lang op de planken, maar wel een aantal jaar minder dan hun voorgangers. 1979, mijn geboortejaar, was tevens het jaar wanneer Saxon de eerste, gelijknamige plaat uitbracht. Olen kreeg een echte 'Heavy Metal Thunder' over zich. Er werd heel wat geheadbanged en vuisten gingen de lucht in zeker op nummers als ‘Motorcycle Man’ ging het publiek uit de bol. Voor het allerbekendste Saxon nummer ‘Wheels Of Steel’, moesten we wachten tot bijna het einde.

En zo wisten ze in de Kempen nog wat langer vast te houden aan die uitgelaten sfeer die er op een rockfestival hangt. Ze weten daar echt goed hoe het moet. Geruchten zijn er dat er voor volgend jaar al plannen worden gemaakt, dus we zijn benieuwd!