(Opera)singing in the rain bij Brasschaat Opera

Frontview Magazine trok dit weekend naar Brasschaat, waar de tweede editie werd georganiseerd van het openluchtconcert Brasschaat Klassiek. Deze in Vlaanderen vrijwel unieke formule oogstte vorig jaar reeds veel succes. Deze zomer werd het concept uitgebreid met een operaprogramma. Een podium vol topmuzikanten in het idyllische decor van een kasteeltuin. Is er een betere manier om moederdag te vieren?

Blijkbaar wel. Het Belgische weer toonde zich niet van zijn mooiste kant waardoor het bezoekersaantal beduidend lager lag dan verwacht. Maar de afwezigen hadden ongelijk. Symfonisch orkest Il Novecento, bekend van o.a. Night of the Proms, gaf het beste van zichzelf. Onder leiding van dirigent Robert Groslot brachten ze een gevarieerd programma van zeer bekende operamelodieën. Het Night of the Proms-koor Fine Fleur was ook van de partij. Speciaal voor de gelegenheid werd de bezetting versterkt met vier Belgische solisten die ook veel buitenlandse faam kennen. Sopranen Liesbeth Devos, Hanne Roos, Anne Cambier en bas-bariton Werner van Mechelen bezorgden het publiek een erg leuke avond.

Hoewel de formule van Brasschaat Opera erg vernieuwend is - wat ik alleen maar aanmoedig - waren er toch wat schoonheidsfoutjes te bespeuren. Zo was het vooraleerst niet helemaal duidelijk in welke etiquette je terecht kwam. Het was een allegaartje van een deftig opgekleed operapubliek tot een nieuwsgierige festivalganger die, geheel in regenpak, bij elk herkenbaar deuntje begon mee te zingen of klappen en tussendoor een praatje maakte met zijn buurman. Het had iets grappigs, maar het was vooral een beetje onwennig.

Het regenachtige weer maakte het er ook niet eenvoudiger op. Veel mensen in het publiek, (zij die geen regenpak hadden voorzien) zaten met paraplu boven het hoofd te luisteren. Hierdoor werd het zicht van de mensen achter hen beperkt. Dit bracht hier en daar wel wat frustratie teweeg. Het was wellicht goed geweest paraplu's te verbieden en in plaats daarvan poncho's te voorzien, evenals doekjes om de natte stoelen mee droog te maken. Kleine beginnersfoutjes waar volgend jaar rekening mee kan worden gehouden.

Het concert zelf was een schot in de roos. Een selectie van prachtige operawerken die op hoog niveau werden uitgevoerd. Met name de solisten, elk met heel verschillende stemkleur, kregen heel wat 'bravi's' van het publiek. De verschillende stukken werden ingeleid door een korte introductie van Carl Huybrechts. De informatie die hij gaf was niet altijd relevant, maar gaf wel een ludieke toets aan het geheel.

Het concert werd afgesloten met de alombekende toreadoraria van Escamillo uit Carmen. Net wanneer het publiek bij het refrein in klappen wilde losbarsten, viel de elektriciteit uit. Geen licht meer en geen geluid. Plots was het publiek zich weer bewust van de regen, de kou, het donker en het drassige gras. Weg sfeer. Een beetje jammer en iets wat toch vermeden had kunnen worden? Gelukkig werd het technisch defect snel opgelost en kregen we de fantastische aria opnieuw te horen, gevolgd door een sfeervolle apotheose gecomponeerd door de dirigent zelf. Dit natuurlijk voorafgegaan door het publiek dat uit volle borst scandeerde: MUSIC MAESTRO, PLEASE! Na het concert werden alle mama's op hun feestdag nog letterlijk in de bloemetjes gezet. Een leuke afsluiter van een mooie avond.