PIASnites bracht zowel de doorbraak, de bevestiging als de verrassing.

Een indoor muziekfestival met alles erop en eraan. Palais 12 leek wel een bewaakte burcht want de eerste 100 mensen die ik tegenkwam waren bewakingsagenten. Ik ben dat niet meer gewend na een vijftien bezoeken op rij aan de Ancienne Belgique. De programmatie van PIAS was erg doordacht en goed opgebouwd : de doorbraak, de bevestiging, de verrassing en de publiekslieveling.

De doorbraak : The spectors

Ik had ze nog maar net gezien in de AB maar wou toch nog eens checken of ze ook een groot festivalpodium aankunnen. Het staat hun wel, het past bij hun imago. Vanaf het eerste moment voelden ze zich thuis. Die lichte aarzeling van vorig concert was weg en met gillende synths trapten ze het festival af.

Het optreden draaide ook nu rond hun nieuwe CD, met daarop echt goede nummers die live nog beter klinken. "Lights Stays Close" is er zo eentje en “Wish Me Away" waar Hannah de leadzang startte met (oor)verbijsterende kracht. Marieke was zoals steeds in kort kleedje (oogt weer cool) en Stefanie stal weer de show want met zwierende paardestaart domineerde zij het ritme. Terwijl Maxiem en Emiel zorgden voor die typische wallsound die hoort bij shoegaze muziek.

De bevestiging : BRNS

"Experience music differently" stond er op het reclamedoek van 2012 en dat was ik van plan met BRNS, oftewel Brains. Vorig jaar zag ik ze in De Casino en nu op het grote podium van Pias. Het was voor mij maar blijkbaar ook voor hen toch even wennen. Pas vanaf het derde nummer begonnen ze het podium mentaal in te nemen. Ze bouwden hun aanwezigheid stilaan op en het publiek ging ook stilaan mee op de vibes.

Het was natuurlijk een thuismatch, hier en daar zag ik mensen toch echt meebewegen op een manier waaruit bleek dat ze die speciale ritmes van BRNS echt wel kenden. De rustige stukjes smaak ik liever in een clubsfeer maar die stevige uitbraken waar ze zo voor gekend zijn, die hebben nog meer effect op het grote podium.

Soms voelde ik die unieke "atmoshere" van Emerson, Lake and Palmer en wat later zou ik zweren dat we in het Alan Parsons Project beland waren. Er was afwisseling ten top en vervelen kon niet, de ene muzikale topper na de andere. "Many Chances" en "I Cannot Fool" waren twee nieuwe nummers, nog steeds met de duidelijke signatuur van de groep maar toch weer anders want het drumritme was asynchroon, op de gitaar werd getokkeld zoals op een harp, uiteindelijk ramden ze met twee op de drums en brak er een totale hel los als apotheose van een weeral perfect concert.

De verrassing : Baxter Dury

Pias staat voor onafhankelijkheid en met Baxter Dury kwam dit goed tot uiting want deze band programmeren leek me toch wel een risico. Eerst vlaamse, dan een brusselse en dan een londonse groep!? Een vreemde eend in de bijt was hij zeker, het geheel leek een gewone Britische groep die je zou kunnen omschrijven als een mix van Tom Robinson band en The Eurythmics maar met twee plastiek opblaaspoppen, sexspeeltjes dus, wist ik onmiddellijk dat Baxter er ver over gaat.

Hij wil confronteren en doet dat zeker met zijn teksten maar ook wel met een breed scala van invloeden. Zo bracht hij een punknummers gekruid met new wave invloeden en noemde het “Trank". Er was voordurend een spanning aanwezig tussen hemzelf en de vrouwelijke keyboardplayer. Nochtans zei hij dat het allemaal zijn "friends" waren nl. Fred, Lee, Mike and Venna. "Yes, she is also my friend". Hij deed rare dingen maar kreeg wel het publiek mee door oa in de micro te staan zoenen en met houterige bewegingen iedereen uit te dagen.

Het is duidelijk een fenomeen, iets voor de kenners en de snoepers.

De publiekslieveling : Oscar & the wolf

Op één jaar tijd aan de top, arena’s laten vollopen en nu ook Palais12. Wat is het recept en waarom wil iedereen hen live aan het werk zien? Buiten hun hits had ik tot op heden geen echte voeling met het concept, vandaar dat een live-experience wel eens nodig was. Het podium was in een mum van tijd omgedoopt tot een sierlijke hawaïaanse wildernis met (palm)bomen en ander moois. Een langgerekte, zachte vrouwenklank was hetgeen de opkomende groep moest begeleiden tesamen met de projectie van een maansverduistering. (waarschijnlijk met een verwijzing naar het moment van de wolf)

Max Colombie, voor de gelegenheid op zijn paasbest (helemaal in het wit), danste energiek het podium op en deed zijn eerste slangendans van de avond. En vanaf dan ging het alleen nog maar in crescendo, de ene hit na de andere. Want zo is het uiteindelijk wel geworden, die hele plaat is één grote hit. Ik vroeg me af wat er nu zo speciaal aan is en in mijn gedachte ging ik terug naar een optreden van Arsenal. Die hebben eenzelfde recept : trage beats die juist dansbaar zijn, diepe bassen die je wegblazen en super lichtshow die bij elk nummer een nieuwe accentkleur kreeg. (blauw, geel, purper, indigo, rood, ...) Het voelde allemaal als een trage salsa of samba, waar de nadruk ligt op sensualiteit en het bewegen van de heupen.