Queens of the Stone Age: een rockexplosie in het Sportpaleis

De Amerikaanse rockers van Queens of the Stone Age brachten dit jaar hun nieuwe album In Times New Roman uit. Hun vorige album dateerde alweer van 2017. Als klap op de vuurpijl trakteren ze hun fans ook op een tour genaamd The End is Nero. Na de Amerikaanse etappe, trekken ze ook door Europa. Het Sportpaleis werd uitgekozen als hun arena om de Belgische fans te verwennen met een avond vol hits en nieuwe songs.

Om het publiek op te warmen, werden niet 1 maar zelfs 2 acts gekozen om mee op tour te gaan. De eerste is Deep Tan, een Londense post-punkband met in de bezetting 3 vrouwen. Hun set is kort en krachtig. Het laatste nummer stopt abrupt en zonder iets te zeggen verlaten ze het podium.

Daarna is het aan 3 mannen uit Australië genaamd The Chats. Hun muziek is een mix van punk en rock elementen. Voordat ze beginnen met spelen laten ze het publiek, dat ondertussen al in grote getalen aanwezig is, weten wie ze zijn. En ze bedanken ook Queens of the Stone Age dat ze mee op tour mogen. Het publiek weet het optreden van The Chats duidelijk te smaken en bewijst hierbij dat punk nog steeds een levendig genre is.

Wanneer het podium in gereedheid wordt gebracht voor de hoofdact van de avond, wordt het Sportpaleis in duisternis gehuld. Plots weerklinkt door de speakers het nummer Smile van Peggy Lee. Wanneer er beweging wordt waargenomen op het podium stijgt de spanning bij het publiek en horen we ook heel wat enthousiaste kreten. Als de eerste noten van Regular John gespeeld worden, wordt het podium plots in licht gehuld en krijgen we een flitsende lichtshow. Aan weerszijde van het podium is er ook een scherm waarop we heel de show kunnen volgen.

Wanneer het 2e nummer wordt aangevat, barst er meteen een feestje los in de zaal. Het is dan ook niets minder dan hitsingle No One Knows. Niet enkel op het middenplein zien we dansende mensen, ook op de tribunes staan her en der mensen te dansen. Een kleine moshpit blijft ook niet uit. En het nummer wordt verlengd met een heerlijk instrumentaal stuk waarin frontman Josh Homme het publiek meesterlijk leidt.

De set gaat verder met het nummer Smooth Sailing. En na dit nummer neemt Josh Homme voor de 1e keer het woord. Hij vraagt zich af waar iedereen is en dat is het signaal om de spots op het publiek te richten. “Zullen we dansen? Ja we gaan dansen.” En dansen wordt er gedurende de hele show gedaan. We zien op verschillende momenten publiek uitzinnig springen en ook kleine moshpits ontstaan. Zelfs in de tribunes kan niet iedereen zijn dansbenen in bedwang houden.

Al vroeg in de set worden we getrakteerd op enkele nummers uit het nieuwe album. Zo brengen Queens of the Stone Age onder andere Time & Place, Carnavoyeur. De nummers worden ook zeer goed ontvangen door het aanwezige publiek. Tijdens Emotion Sickness wordt er zelfs een intiem moment gecreëerd. De gitaren worden het zwijgen opgelegd en het publiek geeft mee het ritme aan door hun geklap.

De fans van Queens of the Stone Age zijn duidelijk met het nodige enthousiasme naar het Sportpaleis afgezakt. Want niet enkel wordt er gesprongen, gedanst en gefeest, er wordt ook vaak luidkeels meegezongen. Dit onder meer met nummers als If I had a Tail, Make it With Chu en Little Sister.

Na een kort dankwoord aan de fans, verdwijnen de mannen even in de coulissen om snel onder luid gejuich weer het podium op te komen. Zanger Josh Homme deelt nog een stukje bandgeschiedenis. Ze zijn als band enorm dankbaar dat ze na 27 jaar nog steeds mogen doen wat ze graag doen. Hun allereerste optreden in Europa was in België. Waardoor ze zich voor altijd een stuk verbonden voelen met ons land, tot grote vreugde van de fans. Er wordt hen hierop een keuze geboden uit 2 nummers: I Sat by the Ocean en God Is In The Radio. De stemmen klinken luider voor het 2e nummer, maar ze beslissen om ze gewoon beide te brengen.

En dan gaat het dak er nog een allerlaatste keer af met hitsingles Go with the Flow en A Song for the Dead. Queens of the Stone Age zakten af naar het Sportpaleis en pakten op meesterlijke wijze het publiek in. We hopen hen snel weer te zien, misschien wel op een Belgische festivalweide in 2024.

(Sanne Goetschalckx)