Rock am Ring dag 3 - Die Toten Hosen spelen thuismatch op Rock Am Ring
Een dagje gevuld met vele bands om te ontdekken, waaronder het Duitse fenomeen Die Toten Hosen, maar toch vooral stiekem uitkijken naar het optreden van Arch Enemy in de vroege avond.
Zondag 4 juni was de derde en laatste dag van het Duitse festival Rock am Ring! Het weer zat zeer goed mee, misschien zat het zelfs iets té goed mee. De weersvoorspellingen gaven een temperatuur aan van 20 C en een wind van maximum 16 km/u. Een aangename warmte dus met wat afkoeling, maar het was toch wel bakken en braden. Het brandend zonnetje hing hoog aan een glasheldere hemel en er was de hele dag geen wolkje aan de lucht te bespeuren. Een extra laagje zonnecrème was zeker en vast noodzakelijk!
Zelfs de anders in schaduw gehulde Mandora stage stond er zonnig bij wanneer Maggie Lindeman aan haar optreden begon. Veel volk had zich reeds voor het podium geschaard. Tijdens het wachten hoorden we nog net 5 minuten Boysetfire vanop de Utopia Stage. De Amerikaanse Maggie Lindemann, geen familie van de andere iets bekendere Lindemann, zette met haar band het publiek aan de Mandora stage al vlug in beweging. De band heeft nog maar net een nieuwe EP genaamd Paranoia uit. Haar hoge heldere stem paste perfect bij de pop punk / alternative rock die ze brachten. Het viel best wel op dat haar stem sterk bewerkt werd voor het de boxen verliet. Was het autotune of gewoon een mooi effect? Mij leek het gewoon een leuk effectje te geven aan het geheel. Maggie Lindemann bracht leuke dansbare muziek en palmde zelf heel het podium in. De 24-jarige zangeres had er duidelijk veel zin in. Ze stond echter niet alleen in de schijnwerpers, we konden ook genieten van enkele sterk gebrachte gitaarsolo’s! Zelfs Michael Starr van Steel Panther kwam even een kijkje nemen naar het jong geweld vanaf de zijkant van het podium. Het publiek was dan ook laaiend enthousiast en de handen en hartjes gingen in groten getale de lucht in.
De zangeres van Spiritbox kwam heel intimiderend en springend het podium op. Het was meteen duidelijk dat ze een hele persoonlijkheid is op de Mandora stage. Haar diepe en lage growls pasten volledig bij haar act. En dan haalde ze plots haar poeslieve, zweverige clean vocals boven. Die overgang van zang was echt prachtig gebracht. Leuk om zangers aan het werk te zien die deze technieken zo vlekkeloos in elkaar kunnen laten overvloeien. De elektronische effectjes gaven ook wel een toffe extra toets aan het geheel. Hun hit-song “Hurt You” bracht ook heel wat teweeg bij de fans. Er ontstond zowaar een moshpit van jewelste. Ze kregen vervolgens gezelschap van Sam Carter, de zanger van Architects tijdens het liedje Yellowjacket, ook één van hun beter gekende liedjes die door het publiek volledig werd meegezongen. Ik was niet helemaal zeker hoe goed ik hun optreden zou vinden, maar ze weten er verdraaid een ferme lap op te geven.
Laten we meteen van wal steken door te zeggen dat het optreden van Three Days Grace wellicht het hevigste optreden was van heel het weekend. De band uit Toronto, Canada was nog niet helemaal van start gegaan of zanger Matt Walst vroeg al om de moshpit te openen en herhaalde dit verzoek meermaals doorheen het hele optreden. En wat doen heel toegewijde fans dan? Uiteraard gehoorzaamden ze allen aan het verzoek van één van hun muzikale goden. Het publiek brulde elk liedje woord voor woord mee. Ook crowdsurfers bepaalden heel veel van de sfeer van hun optreden. We zagen er verschillende tegelijkertijd van achter ons naar de eerst rij opschuiven, op handen gedragen door de menigte. Toppers van het optreden waren “Home”, “Painkiller” ft. Dany Villareal van The Warning en “I Hate Everything About You”. Eindigen deed Three Days Grace met het liedje “Riot” dat ook gretig werd meegebruld.
De Amerikaanse comedic glam metal band Steel Panther stond ook op de planning zondag en zij trapten hun optreden af met het liedje “Eyes Of The Panther”. Het gejoel in het publiek was alomtegenwoordig en dat waren ook de verschillende strandballen die uit het niets over het hele veld heen weer werden gegooid. De bandleden keken vol blijdschap over de reusachtige menigte voor de Mandora-stage. Steel Panther bracht in februari hun nieuw album uit genaamd “On The Prowl”. Ze brachten daarom ook enkele van hun nieuwe nummers, o.a. “1987” en “Friends With Benefits”, die zoals laatst vernoemde titel al doet vermoeden, qua tekst volledig in de lijn lagen van hun eerder uitgebrachte nummers. Satchel en Spyder genoten volop van het zien van al hun enthousiaste fans en zetten vaak gesynchroniseerde dansmoves neer op het podium. Michael Starr was echt overal op het podium te zien en toonde welk zangtalent hij heeft met zijn stevige en lange uithalen. De mannen in hun strakke lederen broeken gaven een enorm energieke show en dat was te merken aan het publiek dat ook absoluut geen minuut stil kon staan. Topnummers van de avond waren “All I Wanna Do Is Fuck”, “Death To All But Metal” en “The Glory Hole”, maar waar het publiek het luidst bij meezong was het liedje “Community Property”. Het was meer dan een geslaagd optreden!
Na Steel Panther werd het podium van de Mandora stage gevuld door mijn most anticipated band, de melodic death metal band Arch Enemy! Ze startten zo’n 20 minuten later dan het uurrooster had voorzien, maar dat maakte de spanning er alleen maar groter op. Arch Enemy begon hun optreden met het stevige nummer “Deceiver, Deceiver” van hun meest recente album genaamd *tromgeroffel* “Deceivers”. Ook van echt tromgeroffel was er absoluut geen tekort. Drummer Daniel Erlandsson zorgde samen met bassist Sharlee D’Angelo met een grote glimlach voor de stevige beats van elk nummer op de setlist. Vele nekken van de reusachtige menigte fans zullen even moeten herstellen van de intense headbang workout!
Strak in het pak trok zangeres Alissa White-Gluz van de ene kant naar de andere kant van het podium en wat een kanon van een stem heeft deze Canadese zangeres toch?! Ze pakte niet alleen uit met haar zalig diepe growls, maar ook haar prachtige heldere clean vocals konden uiteraard niet ontbreken die sinds ze de band vervoegde ook een plaats kregen op de albums. De voorste rij van de Mandora stage was dan wel gevuld met vele fans die hun plekje wilden verzekeren voor Architects die na Arch Enemy speelden, toch werd er door hen ook vol overgave mee bewogen op de daverende muziek die gebracht werd. Arch Enemy speelde maar liefst vijf nummers van het album “Deceivers” en ze vulden dit aan met “War Eternal”, “The Eagle Flies Alone”, “As The Pages Burn” het topnummer “My Apocalypse” en eindigen deden ze zoals gewoonlijk met de knaller “Nemesis”. Ik kijk alvast uit naar hun optreden in de 013 in Tilburg volgende week woensdag 14 juni.
Wat later speelden ook Bullet For My Valentine op de Mandora stage. Zij vielen in voor Five Finger Death Punch die helaas hun tour moest annuleren. De band zette een knap staaltje muziek neer en de menigte kon vrij vlot meezingen met de teksten, ook al kende je de band maar half zo goed als je zou willen (zoals ik). Voor mij leek Bullet For My Valentine een band die een drummende menigte op de been zou krijgen en dat bleek ook zo op de schermen. Toch viel het op dat er vrij veel plaats over was tussen het publiek. Niettemin speelde Bullet For My Valentine de pannen van het dak en het publiek zong gretig mee met o.a. liedjes zoals “All These Things I Hate (Revolve Around Me).
Bullet For My Valentine verliet ik halverwege hun setlist, want ik was toch wel benieuwd naar de band Die Toten Hosen waar de Duitse festivalgangers zo laaiend enthousiast over praatten het hele weekend lang. Vele fans keken absoluut uit naar de band die de line-up op de Utopia-stage zou afsluiten en dat deden ze met veel zwier en zwaai. De Duitse band heeft duidelijk een hele grote fanbase, want het veld voor de Utopia stage was tot ver naar achter volledig vol. Het publiek kon de liedjes moeiteloos meezingen, het was voor de band soms niet nodig om voor eigen zang te zorgen, het publiek nam het gewoon over. De Duitse punk rock band die al sinds 1982 bestaat eindigde hun setlist aanvankelijk met één van hun bekendste nummers “Hier Kommt Alex”, maar ze voegden er nog een encore van vier nummers aan toe. Alsof dat na 24 nummers nog niet genoeg was, speelden ze nog een tweede encore, ook met vier nummers en eindigden ze hun optreden met een cover, de meezinger “You’ll Never Walk Alone”.
Nadat Die Toten Hosen hun spectaculaire act beëindigd had, was het veld in een mum van tijd leeg. Velen van de festivalgangers gingen wellicht naar huis en een ander deel van hen dat nog geen zin had om naar huis te vertrekken vervoegde de reeds stampvolle menigte die zich voor de Mandora stage had verzameld om de afsluiter van de avond te zien: Bring Me The Horizon. Wat meteen opviel was dat het podium mooi was opgebouwd in sub-stages. Drummer Matt Nicholls en toetsenist Jordan Fish kregen een eigen ruimte op het hoogste platform van het podium. Zanger Oliver “Oli” Sykes kon zijn microfoon tussen het rondlopen door kwijt in een mooi customised statief en kreeg al hun diehard fans aan het dansen en zingen. Pyrotechnics en CO2-kanonnen gaven naast de zotte energie van de band vaak nog wat extra leven aan de afsluiter van de derde en laatste dag van Rock am Ring.
Bram Van Waetermeulen
