Rock Zottegem Dag 2: van scheurende gitaren tot elektronische perfectie

De tweede festivaldag van Rock Zottegem stond volledig in het teken van contrasten. Van de rauwe stonerrock van Wijf tot de klinische precisie van Kraftwerk: het publiek kreeg een indrukwekkende muzikale reis voorgeschoteld. De affiche was gedurfd en gevarieerd, en precies dat maakte deze zaterdag zo bijzonder.

Wijf

Wijf mocht de Main Stage openen en deed dat met een flinke dosis lef. De Gentse band serveerde zware riffs en strakke grooves, met een energieke frontvrouw Marie Degraeve die het nog beperkt aanwezige publiek moeiteloos wist mee te sleuren.

Met nummers als 'Maniac' en 'Hysterical' toonde de band ruim voldoende dynamiek en overtuigingskracht. Ondanks het vroege tijdstip stond de tent meteen op scherp. Wijf bewees klaar te zijn voor grotere podia.

STONE

Daarna was het de beurt aan STONE uit Liverpool. De Britse band combineert punk, hardcore en alternatieve rock tot een explosieve cocktail waarin persoonlijke verhalen en emoties centraal staan. Hun energieke set zorgde voor de eerste echte uitbarsting van de namiddag.

Daar had ook frontman Fin Power een groot aandeel in. Zijn naam is niet gestolen: zonder enige aarzeling dook hij het publiek in om de sfeer aan te wakkeren, met succes. Hoogtepunt was 'Money (Hope Ain't Gone)', waarmee STONE een bijzonder sterke indruk naliet. De band speelde strak en enthousiast, en bewees waarom ze de voorbije jaren op zoveel Belgische festivals op de affiche stond.

Steel Panther

Met Steel Panther veranderde de festivalweide in één groot glamrockfeest. De Amerikanen brachten niet alleen virtuoze gitaarpartijen en meezingbare refreinen, maar ook hun bekende dosis absurde humor, zelfspot en over-the-top entertainment.

Al bijna twintig jaar maakt Steel Panther vulgaire, seksueel getinte hardrock die bol staat van de ironie. Halfnaakte paaldanseressen, schaamteloze grappen en nummers als 'Gloryhole' maken integraal deel uit van de show. Alles was zó overdreven dat niemand het nog ernstig kon nemen.

Niet iedereen kan hun controversiële stijl smaken, maar entertainen kunnen ze als geen ander. Het publiek genoot zichtbaar van de combinatie van spektakel en klassieke hardrock.

Tijdens 'Asian Hooker' werd een jong Aziatisch meisje uit het publiek op het podium gehaald om mee te dansen. Ook verschillende andere fans werden uitgenodigd om deel uit te maken van het spektakel. Een bijzonder mooi moment volgde toen een meisje in een rolstoel op het podium werd geholpen en zichtbaar de avond van haar leven beleefde. Steel Panther bewees opnieuw dat hun shows evenveel om entertainment als om muziek draaien.

Channel Zero

Waar Steel Panther voor de lach zorgde, bracht Channel Zero pure kracht.

Na meer dan drie decennia neemt Channel Zero afscheid, met een laatste concert in de Lotto Arena op 5 december. Rock Zottegem bood de metalfans alvast een laatste kans om de Belgische metallegendes nog eens op de festivalweide aan het werk te zien.

De band leverde een indrukwekkende set af vol snoeiharde riffs, strakke breaks en een Franky De Smet-Van Damme die de weide nog altijd moeiteloos in zijn greep houdt. Voor Franky voelde Rock Zottegem als een echte thuismatch, iets wat ook het enthousiaste publiek duidelijk liet blijken.

Opvallend was dat de frontman met een schouderverband optrad. Hij vertelde lachend dat hij "op zijn muil was gevallen". Later bleek dat hij tijdens een plaspauze langs de autosnelweg was gestruikeld. Gelukkig hield de blessure hem niet tegen om een indrukwekkende prestatie neer te zetten.

Moshpits en honderden vuisten in de lucht bewezen dat Channel Zero nog niets van zijn kracht heeft verloren. Met onder meer 'Help' en afsluiter 'Black Fuel' bevestigde de band zijn legendarische status.

OMD

Na al dat gitaargeweld zorgde OMD (Orchestral Manoeuvres in the Dark) voor een verrassend frisse afwisseling. Het optreden kwam wat aarzelend op gang, omdat het publiek aanvankelijk niet helemaal mee was. Daar kwam verandering in zodra 'Electricity', hun debuutsingle uit 1979, door de luidsprekers klonk.

De Britse synthpoplegendes brachten een nostalgische, maar tegelijk tijdloze set. Klassiekers volgden elkaar in hoog tempo op: 'Tesla Girls', 'Talking Loud and Clear', 'So in Love', 'Sailing on the Seven Seas', 'Locomotion', 'History of Modern (Part I)' en 'If You Leave', bekend uit de film 'Pretty in Pink'. De beelden van Molly Ringwald op de videoschermen vormden daarbij een leuke extra.

Uiteraard mocht ook een passage uit het baanbrekende album 'Architecture and Morality' niet ontbreken. 'Joan of Arc (Maid of Orleans)' katapulteerde me moeiteloos terug naar mijn tienerjaren, gevolgd door 'Souvenir' en '(Forever) Live and Die', waarin vooral de prachtige zang van Paul Humphreys schitterde.

Afsluiten deden ze met de klassieker 'Enola Gay'. Het nummer verwijst naar het vliegtuig dat de atoombom op Hiroshima liet vallen, een toestel dat beter nooit was opgestegen. Samen met mijn beste vriend gingen de beentjes los en waanden we ons opnieuw op een dansvloer ergens in de jaren tachtig. OMD bewees dat tijdloze muziek generaties blijft verbinden.

Kraftwerk

Het absolute hoogtepunt van de avond moest Kraftwerk worden. De Duitse pioniers brachten een audiovisuele totaalervaring waarin muziek, projecties en technologie naadloos samensmolten. Elk nummer klonk loepzuiver, en klassiekers als 'The Robots', 'The Model' en 'Autobahn' maakten duidelijk waarom Kraftwerk nog steeds tot de meest invloedrijke bands uit de muziekgeschiedenis behoort.

Het optreden voelde tegelijk futuristisch en tijdloos aan en was zonder twijfel een unieke festivalervaring.

Toch was niet iedereen overtuigd. Een aanzienlijk deel van het publiek koos ervoor om de festivaltent te verlaten en richting de DJ-stage te trekken. Mogelijk bleek de set voor sommigen net iets te elektronisch, of was de affiche simpelweg té veelzijdig samengesteld. Maar net die gewaagde programmatie maakt Rock Zottegem elk jaar opnieuw bijzonder.

NAFT

Wie dacht dat de avond daarmee voorbij was, kreeg met NAFT nog een laatste explosie van energie voorgeschoteld.

De Belgische formatie combineerde live blazers met pompende techno- en housebeats en veranderde de festivaltent moeiteloos in één grote dansvloer. Hun aanstekelijke live-aanpak bewees nog maar eens dat elektronische muziek geen laptops nodig heeft om overweldigend, organisch en meeslepend te klinken.

Rock Zottegem sloot daarmee een bijzonder geslaagde tweede festivaldag af: een dag waarop metal, glamrock, synthpop, elektronische muziek en Belgische topacts elkaar perfect aanvulden.