Ronan Keating tilt Night of The Proms naar een hoger niveau

Reeds voor het 35e jaar sloeg de organisatie van de Night of The Proms zijn tenten op in het Antwerpse Sportpaleis. De gouden jaren van het concept liggen al een tijdje achter ons, waar er in 1998 nog 15 concerten in Antwerpen waren en 36 in 1999 (verspreid over binnen- en buitenland), moet de Antwerpse sporttempel het tegenwoordig doen met 2 (weliswaar quasi volledig uitverkochte) avonden. Desalnietemin blijft het ‘pop meets classic’ principe toch nog wel steeds aanslaan bij een breder publiek, getuige de succevolle ‘Summer Edition’ afgelopen zomer in Koksijde.

De openingsavond kreeg meteen een last minute wijziging te verwerken. Sopraan Natalie Choquette brak enkele dagen geleden haar enkel, een succesvolle operatie volgde maar vliegen zat er niet in. Haar shows in Luxemburg en Duitsland kunnen wel gewoon doorgaan. Het had leuk geweest om Natalie 20 jaar na haar succesvolle passage opnieuw te zien, maar haar vervanger in de persoon van Tony Henry mocht er ook wezen. Voor wie Tony Henry zich niet kan herinneren, hij stond in 1996 ook al op het Proms-podium. Hij ontwikkelde doorheen de jaren een geheel eigen stijl en dat hij wordt vergeleken met een combinatie van Pavarotti en Puff Daddy kunnen wij heel goed begrijpen. Net als Natalie Choquette combineert hij een sterke opera-stem met humor, wat goed tot zijn recht kwam in de nummers die hij ten tonele bracht. Beginnen deed hij immers met “Largo Al Factotum” (Figaro) als barbier, later volgde nog “Fa Que Che Voi / La Nostra Favola”, waar hij de medewerking van het publiek vroeg en kreeg in een “Delilah” van Tom Jones jasje. Verder in de show eindigde hij met het krachtige “Nessun Dorma”, een nummer waar je kwaliteiten als zanger ten volle naar voren komen, en waardooor hij iedereen nog eens overtuigde van zijn kunnen.

Het Antwerp Philharmonic Orchestra neemt al enkele jaren de plaats in van Il Novecento en mag dan ook regelmatig niet enkel in de muzikale begeleiding van de vocalisten zijn ding doen, maar ook regelmatig zelf in de spotlights staan. De klassieke stukken waren dit jaar dan ook pareltjes. Het Zwanenmeer was een mooie opener, gevolgd door een ‘Bach meets Timberlake’-cocktail, die wonderwel goed werkte, zeker mede door de topdanser van Let’s go Urban die er op de catwalk een mooie show van maakten, nooit gedacht dat Bach en popping hand in hand zouden kunnen gaan. Die combinatie werkte ook wonderwel met de Bolero van Ravel, volgens de bescheiden mening van uw redacteur één van de mooiste klassieke stukken ooit, zeker in de full version. Later in de show smeten ze er ook nog “O Fortuna” (Carmina Burana) achteraan.

Veel van de muzikale stukken werden uiteraard ook begeleid door het koor Fine Fleur, dat in tegenstelling tot de eerste decennia veel aan ‘maturiteit’ heeft gewonnen. Zelf mogen ze 1x op de voorgrond wat ze dan ook op prachtige wijze doen op "Someone you loved” van Lewis Capaldi.

Dat het de enige keer is dat ze op de voorgrond verschijnen, is niet helemaal waar, want ook bij presentator-gast Bart Peeters mogen ze zijn eerste nummer “Kies mij” (een cover van Peter Skellern’s “You’re a lady”) mee van hun mooi koorgezang voorzien. Bart Peeters als presentator is een verademing qua presentatie, na vele jaren Carl Huybrechts nam Kobe Ilsen de fakkel over, maar dan lijkt het een geslaagder huwelijk tussen Bart en de NOTP, geheel in zijn eigen stijl en met mateloos enthousiasme pakt hij het Sportpaleis in. Bart toont uiteraard ook nog meer van zijn eigen muzikale stijl, “Brood voor morgenvroeg” en “Ik hou meer van Folk” kan op veel enthousiasme in de zaal rekenen.

Reeds vóór Bart Peeters zijn muzikale bijdrage had geleverd, hadden de jongens van 10CC dat reeds gedaan. Al bijna 50 jaar staan deze heren op de planken, ze zijn ondertussen uiteraard iets grijzer geworden, maar vocaal zit alles nog zeker top. Openen doen ze met “Wallstreet Shuffle”, gevolgd door de klassieker “I’m not in love” waarvan ze zelf zeggen dat ze vooral daardoor herinnerd zullen worden. Uiteraard kan “Dreadlock Holiday” als afsluiter niet ontbreken.

Als we een hoogtepunt van de avond moeten vermelden, dan is dat zonder twijfel de passage van ex-Boyzone Ronan Keating. Van zodra hij een voet op het podium had gezet, stormden de (hoofdzakelijk vrouwelijke) fans richting catwalk. Het is bijna ondenkbaar dat hij al 26 jaar in het vak zit, want hij oogt met zijn 42 jaar nog bijzonder fris, maar vooral nog steeds met een dijk van een stem. “If tomorrow never comes” laat meteen wat harten sneller slaan, wat enkel nog maar in stijgende lijn gaat als hij ook de tonen van “When you say nothing at all” aanzet. Dit nummer uit uw redacteur zijn favoriete film of all times “Notting Hill” doet dan ook nog steeds wat met een mens. Als we al dachten dat de hartslagen hun maximum hadden bereikt, kwamen we bedrogen uit, want deze gingen net als de temperatuur in het Sportpaleis nog gevoelig de hoogte in bij “Life is a Rollercoaster”. Niet zozeer enkel op basis van het nummer, maar eerder door zijn beslissing om het gangpad tussen het publiek in te duiken en daar de rest van het nummer af te werken. Wat volgde waren enkele gewilde of ongewilde knuffels, en mogelijk enkele jaloerse blikken van partners die vanop hun stoel toekeken.

Veel werd verwacht van Maxi Jazz, de voormalige frontman van Faithless, maar hij kon de hoge verwachtingen niet helemaal inlossen. De groep beleefde uiteraard al een tijd terug in de jaren ’90 hun absolute hoogtepunt en Maxi is er ondertussen al 62, maar we hebben al energieker artiesten met meer jaren op de teller op dit Proms-podium gezien . Maxi leek wat uitgeblust en zijn stem kwam af en toe niet echt overtuigend door. Gelukkig gaf het Antwerp Philharmonic Orchestra, bijgestaan door de NOTP Backbone en The Pretty Vanillas wél het beste van zichzelf waardoor "God is a DJ" en "Insomnia" toch het fijne Faithless-gevoel van weleer bracht.

Mister Proms John Miles mocht ook dit jaar niet ontbreken en hij kreeg dan ook de eer om als laatste solo-artiest de NOTP af te sluiten. Voordien was hij al echter eens gepasseerd voor een duet met backingvocal Julia van de Ketterij, waar ze een hele mooie versie van “Don’t give Up” van Kate Bush brachten. Er volgden nog prachtige versies van “Human” van Rag’n’Bone Man en “Bohemian Rapsody” waarbij iedereen op het podium nog een laatste keer alle registers opentrok. “Music” was dan ook de logische afsluiter waar iedereen nog op zat te wachten. De Proms zonder “Music” zou dan ook de Proms niet zijn !