Simple Minds zet Suikerrock in vuur en vlam

We maken ons klaar voor drie dagen feest in Tienen. Jammer genoeg krijgen we dit jaar een dagje minder als vorig jaar. Een schitterende zon en zwoele temperaturen warmen de massa op die verspreid staat over het terrein. Ja, hier zijn de eersten niet de beesten, maar de besten. Zijn we er klaar voor? Een retorische vraag...

De eerste artieste, Moya, wordt aangekondigd als mooier dan Tayler Swift. Ze is nerveus en weet geen blijf met haar handen, ze zit er constant mee in haar haren. Of is dit misschien de verleidingsdans? Wie zal het zeggen? De drieëntwintigjarige vamp doet dapper haar best om het beetje publiek op haar hand te krijgen...

Vervolgens maakt de driekoppige band, Puggy, zich klaar. De popgroep - bestaande uit een Engelse zanger-gitarist, een Franse bassist en een Zweedse drummer - beschouwt zichzelf als Belgisch omdat ze mekaar hier leerden kennen. De leadzanger doet enorm zijn best om ons toch met enkele Nederlandstalige woordjes toe te spreken. De band brengt lekkere rocknummers die het volk op de markt, dat intussen al wat aangedikt is, echt wel kan smaken. In een mum van tijd is het uurtje voorbij en is het nog even wachten op de topact van de avond.

Bij valavond krijgen we dan “the top of the bill” : “Simple Minds”. Als de eerste klanken van “Waterfront” weerklinken, is de ganse markt als snel mee op dreef.. Jim Kerr aarzelt niet en springt van het hoge podium een verdiepje lager zodat hij korter bij ons kan komen. Met “Mandela Song” brengt hij hulde aan de overleden Nelson. Klassiekers als “Glittering Prize” “Someone somewhere in summertime” en “Don’t you (forget about me)" volgen elkaar in snel tempo op. Voor we het weten weerklinken de laatste noten van het concert. Een geslaagd feestje dat jammer genoeg te snel voorbij is!

Naar goede gewoonte duiken we de eerste suikerrock-nacht in met DJ Dirk Stoops. Hij sluit de dag op een feestelijke manier af, waarna iedereen met een lach op het gezicht verdwijnt...