The Script rockt in uitverkocht Lotto Arena

Het tournee ‘No Sound Without Silence Tour’ van de populaire Ierse poprock band The Script is volop in gang. Donderdagavond 19 maart streken ze neer in de Lotto Arena in Antwerpen. Eerder werd de groep al ondersteund door Pharrell Williams en Philip Philips. Voor het Europese deel van hun tour kozen ze voor Colton Avery en Tinie Tempah.

Colton Avery

Als eerste publieksopwarmer was Colton Avery aan de beurt. Deze charmante jongeman uit Phoenix start krachtig met het akoestische nummer ‘Murder’. Ook z'n volgende nummers, 'The One' en 'Human Nature', doen zijn mooie stemgeluid eer aan. Dat deze up-and-coming muzikant The Script en Tinie Tempah zeer dankbaar is voor deze kans is duidelijk merkbaar. Meermaals bedankt hij zijn mede muziek artiesten. Hij doet ook goed z'n best om iedereen in de sfeer te krijgen, 'Les us pretend it's Fridaynight', en dat lukt redelijk goed.

Tinie Tempah

Vervolgens zijn de Engelse rapper Tinie Tempah en de minder bekende Dj Charlesy aan de beurt. Tinie’s grootste hit 'Written in the Stars' galmt door de geluidsboxen en het publiek gaat los. Handen gaan in de lucht en er wordt luidkeels meegezongen. Ook het 2de nummer start energiek met een springend publiek. Dat een groot deel van de set bestaat uit tapemuziek met daarover wat gesproken, of beter gerapte, tekst van de zanger en Dj deert de zaal niet. Het is dan ook de bedoeling om er 'The best night of your life' van te maken althans Tempah. (GSM)Lampjes worden aan gestoken in de massa, raps worden enthousiast afgewerkt door het publiek, fotootjes worden geinstagramd. Er wordt zelfs een kleine wedstrijd opgezet waarbij de linker- en rechterthelft van het publiek het meeste lawaai dient te maken. Links wint. Eindigen doen ze met 'Drinking from the Bottle', zonder producent Calvin Harris weliswaar, en het overdonderende 'Tsunami'.

The Script

En dan is het zover, de groep waarvoor iedereen naar Antwerpen is getrokken, The Script. De langverwachte intrede laat niet te wensen over. Paraderend, begeleid met lichtgevende fluorescerend groene vlagstokken, betreden de bandleden de zaal. Eenmaal op het podium klinken de tonen van het passende nummer 'Paint the Town green' door de boxen. Gillende tienermeisjes lopen naar voren en blokkeren tot vervelens toe het zicht van de zittende muziekliefhebbers.

De overgang tussen de nummers gebeurt vlot en vlekkeloos en alle grote hits, zoals o.a. ‘Breakeven’, ‘Superheroes’ en ‘Six Degrees of Seperation’, komen aan de orde. Ook later op de avond blijft de dynamiek erin. Zo verplaatst de groep zich halverwege de set tijdelijk naar een kleiner podium achterin de zaal waar o.a. het emotionele ‘The Man Who Can’t Be Moved’ wordt gespeeld. En waant Danny zich hierna waaghals wekkend een weg door het publiek terug naar de main stage.

Tijdens de performance wordt de groep visueel ondersteund door een groot achterscherm, 2 zijschermen en scherm achterin de zaal waarop doorheen de show wisselend beelden van de band, videoclips en lyrics worden getoond. Hierin wordt echter niet overdreven. Het blijft veeleer een muziekoptreden en geen show. Leadzanger Danny O'Donoghue, die de laatste jaren veel aan populariteit heeft vergaard door zijn deelname als jurylid aan de Britse ‘The Voice’, wisselt dan ook regelmatig van instrument. Zo bespeelt hij afwisselend keyboard, gitaar en voor het nummer ‘Never Seen Anything Quite Like You’ zelfs een ouderwetse houten piano. Hij neemt ook de tijd om wat uitleg te geven bij enkele van zijn songs.

Ook de twee andere bandleden nemen het woord. Zo grapt vocalist/ gitarist Mark Sheehan dat ze gerust geadopteerd willen worden door de Belgische toeschouwers en complimenteert hij de ‘absolutely gorgeous’ meisjes in de zaal. Hij geeft ook meer uitleg over hun allernieuwste single ‘Man on a Wire’ en bijhorende videoclip, waarin de groepsleden zich op hoge appartementsgebouwen bevinden à la de documentaire over Philippe Petit die zonder enige vorm van beveiliging over een kabel de oversteek maakt tussen de Twin Towers. Danny O'Donoghue springt hier nog leuk op in dat er geen gebruik is gemaakt van een green screen.‘We fucking did it’ zijn zijn woorden. Drummer Glen Power, duidelijk de stilste van de drie, houdt het iets bescheidener en vraagt nog even applaus voor hun twee special guests, Colton Avery en Tinie Tempah.

De tijd vliegt voorbij en voor je het wel en goed beseft is het al tijd voor de encores. Nog een laatste keer wordt alles gegeven op de nummers ‘The Energy Never Dies’, ‘For The First Time’ en ‘No Good in Goodbye’. Voor het laatste nummer van de avond heeft Danny nog één verzoek. Hij vraagt iedereen in het publiek sterrenlicht te creëren met zijn of haar mobiele telefoon en benadrukt in zijn eigen woorden hoe belangrijk het is om in het nu te leven. Dat is ook waar ‘Hall of Fame’ om draait. Tijdens de laatste intense drumsolo schieten lange zilveren confetti slierten over de zaal en dat duidt ook meteen het einde van deze toch wel geslaagde avond aan.