The Sound of the underground: clef op zoek naar juweeltjes van onze Belgische underground scene

Duik in het onbekende, neem de tijd om te ontdekken, sta open voor nieuwe zaken, be delighted. Al deze elementen zijn belangrijk als je underground wil gaan. Als je gewend bent dat de mainstream jou muziek oplegt, als je wil dat zij jou smaak beïnvloeden, dan is het moeilijk te begrijpen dat er een markt is voor speciale bands.

Het gemis van Duyster

Er zijn enkele onafhankelijke labels die erin geslaagd zijn om kwaliteit op de kaart te zetten. Die hoor je niet op de radio want sinds Duyster verdwenen is van Studio Brussel, is er een leegte ontstaan. Hoedanook Subbacultcha heeft een deel van dit publiek gevonden en samengebracht in de AB voor een marathonconcert van niet minder dan 11 groepen. Ik was er niet de hele tijd maar heb wel de volgende vier gezien en gehoord : Orphan Swords, Cocaine Piss, Mittland Och Leo en Roman Hiele.

Join the family

De grote beamer in de zaal gaf de boodschap: "Join the #subbafam", of vrij vertaald: "wordt lid van de subbacultcha familie". Dat was iets te vroeg voor mij om mij te gaan engageren, dus eerst de vier concerten. Je zou deze dag een een festival zonder genre kunnen noemen. Er zat lo-fi bij, experimentele electro en punk. Je moet al een brede ingesteldheid hebben om zulk een dag te doorstaan.

Ik had nooit een connectie met electronische muziek zoals we die kennen van de mainstream. Maar in mijn zoektocht naar alternatieve muziek ben ik heel goede electro tegengekomen, meestal van Parijs. Orphan Swords voegt zich bij die selecte groep van goede electro. Ik blijf wel de actie op het podium missen want een electronische set is minder beweeglijk als livebands maar het was best intrigerend. Het voelt aan als pure chaos die telkens terug geleid wordt naar structuur. Voor een keer zijn het niet de bassen die overheersen maar de kundigheid van het mixen van hoge klanken, van oerdrums tot psychedelische explosies.

Piss en wat later de grote liefde

Cocaine Piss, ... de naam alleen al... meer en meer groepen kiezen voor dit soort van namen. Denk maar aan hun collega's Kiss The Anus of a Black Cat'. Wat in ieder geval lukt is aandacht trekken. En het vermoeden was juist - spuug door de PA en weinig originaliteit of variatie. Wel knap hoe ze met twee een redelijk volle klank tevoorschijn konden toveren. Punk en noise van Luik, dat kan er wel bij.

Mittland Och Leo wordt aangekondigd als het 'cute-st' koppel van België, een vierde keer op AB podium. Deze band leunt aan bij de lo-fi stroming met lange slepende klanken, wederkerende melodieen en electronische drumkits. De sfeer is er wel, die zetten ze goed neer maar ik miste de soul, zeker bij de eerste drie nummers. Deze muziek is helemaal oké voor een zwoele zomeravond met net iets te veel alcohol zachtjes bewegen in het lepeltje van je partner. Het vijfde nummer was dan weer interessant door de speciale geluidjes, houten stokjes bepaalden het ritme zoals bij een percussieensemble.

Hiele als beste

Hiele was mijn laatste in de rij en het bleek nog een electronische set te zijn. De inleider zei dat hij violist was geweest en dat hij dit leven volledig de rug had toegekeerd. En daarmee zou Hiele zich de woede op hals heeft gehaald van klassieke muzikanten. 'Een overloper' dus. Maar kwaliteit drijft boven en zijn klassieke achtergrond gaf duidelijk een andere invulling aan electronische muziek. Originaliteit in de klanken (zelf gemaakt?) en geen mainstream basisritme. Hiele durft te experimenteren en de set was vol en op geen enkel moment vervelend. Verrassend goed en voor mij de beste van de vier.