Tinariwen zorgt voor de kracht van woestijnblues in het OLT
Bij valavond werd Het Rivierenhof in Deurne voor één avond een oase ergens in de Malinese woestijn. De bomen werden palmbomen, ruisende rokken werden touareg-gewaden, de gang naar de biertent werd een kleurrijke optocht richting waterput en keuvelend koeterwaals of harde Antwerpse a-klanken werden fluisterend Tamashek, de moedertaal van Tinariwen. De band bracht hun gebruikelijke mix van desert blues vermengd met gitaarrock en pop. Sinds 1979 brengen zij het verhaal van de woestijn en de strijd van de Touareg voor meer sociale gelijkheid. Dat is meer dan een verbaal engagement voor hen. De bandleider groeide op in een Algerijns vluchtelingenkamp omdat Mali te onveilig was en zijn vader daar geëxecuteerd was als Touareg-rebel. Enkele leden kregen militietraining in het Libië van Khadaffi, een ander lid werd ontvoerd door Islamitische militanten. Om maar te zeggen, hun geschiedenis is net iets anders dan opgroeien in een Vlaamse dorpje en een bandje beginnen om indruk te maken op die plaatselijke schone (m/v/x). De band heeft ondertussen negen albums uit en telt nog drie originele leden met verder een wisselende samenstelling. Veeleer een muzikaal collectief dan een strikte band, die als ware nomaden van festival naar festival trekken. Maar of ze muziek kunnen maken!
De plaat die ze in 2023 uitbrachten, Amatssou, werd geproducet door Daniel Lanois en telt invloeden van Ali Farka Touré tot Jimi Hendrix. Hier zou ik nu graag een overzicht geven van de nummers die gespeeld werden, misschien met een woordje uitleg. Maar dat lukt niet. Want mijn Tamashek is nogal roestig en hun bindteksten beperken zich tot een merci en zowaar een 'dankjewel'. Of een song nu over sociaal onrecht gaat of het gewoon een vertaling is van 'Ene me hesp of ene me kees', we zouden het u werkelijk niet kunnen zeggen. Vooral hun oudere songs doen herinneren aan de geboorte van de blues. Want die blues komt van dit stuk Afrikaans continent, vooraleer het de plas overstak naar de plantages van Mississippi en de kroegen van Chicago. Je kan geen woord volgen, maar dat voegt eigenlijk toe aan de betovering. Want je kan enkel luisteren en voelen. Naar hoe die muziek binnenkomt, naar wat het doet met jou en de mensen rondom jou.
Hoe zevenstemmige (!) muziek je meeneemt in een verhaal, in hun verhaal, dat zij willen vertellen. Waar het OLT eerst nog een rustig water leek, eindigde het concert met een wiegende massa op het middenplein. En toen de volle maan tevoorschijn kwam en het verhaal van de band verteld was, bleven wij achter, als zandkorreltjes in het Rivierenhof, bevangen door de broeierige en hypnotiserende klanken van een mystiek woestijnvolk. Dat is de kracht van Tinariwen.
