Toxic Shock & Pro-Pain spelen De Casino plat

Wanneer ik met mijn dochter over 90’s hardcore en metal spreek, krijg ik steevast, vol enthousiasme de feedback dat ze dit een razend boeiende muzikale periode vindt. Bij mijn talloze concertverhalen uit die tijd hangt ze dan ook aan mijn lippen. De komende maanden staan dan ook volop in het teken van de New-York hardcore sound die rond die tijdsgeest ontstond, met nog optredens van Biohazard en Life of Agony in het verschiet.

Wanneer er dan één van die pioniers naar De Casino afzakt, is de keuze snel gemaakt. Een reden te meer om af te zakken naar De Casino voor een heuse adrenaline kick. Het feit dat Toxic Shock, zou openen, stemde ons eveneens gelukkig. Ze stellen immers nooit teleur. Onze rock’n’roll duivels waren dan ook snel ontbonden.

Toxic Shock stak van wal met het stevige ‘Reborn’. Een filmisch intro om er onmiddellijk hard tegenaan te gaan met een nummer over de strijd tegen het negatieve, het loskomen van nihilisme, een gevecht om de innerlijke vlam gaande te houden. Dit kan tellen als binnenkomer. Zanger Wally geeft er dan ook nog een extra lap op en beukt op het publiek in. Toxic Shock ramt als geen ander de boel aan flarden en dat laat het publiek niet onbewogen.

‘Great great gift‘ en ‘On thin ice’ schakelen een versnelling hoger. ‘Show me how to life’ schalt door de boxen terwijl de gitaren aan snel tempo langs het vluchtige leven schallen.

Met ‘On thin Ice’ uit ‘Daily Demons’ begeven we ons op glad ijs, een mens krijgt immers niet vaak een tweede kans en op je bek gaan doet verdomme zeer.

1986 vaart op een vette rock’n’roll riff, eentje die de stuurloosheid en de dilemma’s van levenskeuzes weergeeft. We moeten veel bereiken, maar is dat altijd nodig? Ook ‘Survivalist’ en ‘Godless’ tappen uit hetzelfde vaatje der vertwijfeling, de strijd des levens, de zinloosheid der religie. De eerste rijen beuken mee, het publiek verbroedert en verzusterd in headbang en slam dance vertier.

Zanger Wally verjaagd zijn demonen in elke uithoekje van het podium, hij jent het publiek, gaat in gevecht met de microfoon, triggert zijn bandleden, het is en blijft de ultieme manier om je demonen te lijf te gaan.

In ‘Quick to forget’, brengt een wall of sound ons tot op de rand van de afgrond. Waarna ‘Real deal’ er nog een extra lap op geeft. Met ‘Mr. T’ nemen we even wat gas terug om dan tot een bekentenis over te gaan; ‘I shot Joe Biden’, voor zover er nog enig leven zat in de man, kreeg hij bij deze het genadeschot.

In S.P.O.S gaan de gitaren S.O.D gewijs vol los en met een kopstoot van een tekst worden de obstakels in deze maatschappij nog eens stevig op de korrel genomen. Wally kronkelt en kruipt over het podium in een gevecht met zijn uber ich en de rest van de wereld.

‘Procastination Frustration’ thrashed als vanouds en ‘Singalong Letdown’ vliegt uit de bocht als geen ander. ‘366ICK Days’ mept zijn refrein repetitief en snel over het publiek heen, vergezeld van plagend gitaarwerk dat me doet herinneren aan hoogdagen van Suicidal Tendencies.

‘You suck’ spreekt voor zichzelf, deze wereld zit immers vol nonsens, vaak tot stand gebracht door politieke onkunde en mensen met fout gedachtengoed die zich denken te moeten onderscheiden. Laten we ons daar vooral bewust van blijven zodat we voor onszelf kunnen blijven denken.

‘Inner Demons’ geeft de eindeloze strijd aan met jezelf. Nog een laatste keer gaan we los door de geluidsmuur op zoek naar onszelf. Het was dan ook weer een laaiende adrenaline stoot, een loeiharde smeek naar een betere wereld. Toxic Shock stond er en het publiek genoot!

Pro-Pain

Meer dan 25 jaar vlijmscherpe maatschappijkritiek deinend op harde hardcore metal riffs, dat is waar Pro-Pain voor staat. Gary Meskil en zijn bandleden gaan er live dan ook voluit voor en dat was instant te merken.

Rauw, gedreven en intens, zo voelde het vanaf minuut één. De gitarist dollend rond zijn as, tong uit zijn bek, het publiek jennend, vuistjes geven tussen de nummers door.

Je songs vanaf de eerste seconde brengen alsof je leven ervan afhangt, zo hoort dat. Dat is rock’n’roll en dat was Pro-Pain vrijdagavond.

Het leek een eeuw geleden dat ik ze voor het laatst zag in club circuit, maar qua slagkracht hadden ze geenszins ingeboet.

Het uptempo ‘Shreds of Dignity’ uit 2002 schalde als eerste overheen de uitverkochte Casino. De toon was gezet en het publiek was instant mee. Naadloos liep het over in ‘Unrestained’, uit het ‘Absolute Power’ album. ‘Don’t fucking take it’ schreeuwt Gary en we zijn het er volmondig mee eens. Het enige wat wij willen slikken vanavond is hun vlijmscherpe New York hardcore sound. ‘Three minutes Hate’ uit ‘Age of Tyranny’ vervolledigt het eerste trio nummers. Tja, qua tirannie gaat men er in Amerika niet bepaald op vooruit dezer dagen ...

Het publiek slamt en banged hevig, het eet nu gretig uit Pro-pain’s hand. Het wordt opnieuw zo een onvergetelijke avond met een groep die nog net dat tikje beter blijkt te zijn in onze legendarische club.

Beetje gas terugnemen met ‘Stand tall’, een street survival song naar punk traditie, gevolgd door ‘un-American’ met prominente rol voor Gary’s basgitaar waarna een sloganesk gescandeerde tekst langzaam opbouwt aan positieve agressie. De eerste rijen gaan los uit de bol, in de rest van de zaal staat niemand nog stil. De drums op ‘No way out’ klinken als een rat in het nauw. Het nummer voelt als een noodkreet, een smeekbede voor hulp in een hopeloze situatie.

En dan moet ‘Voice of rebellion’ nog komen. ‘Die, fucker!’, een smeekbede om gehoord te worden. ‘So consider this a warning shot’, brult Gary, geflankeerd door twee gitaristen die het publiek uitdagen. Wat een optreden, zeg, het wordt alsmaar beter en dat merk je ook aan het uitgelaten publiek. De armen gaan synchroon de lucht in tot op de laatste rij.

Vervolgens spelen ze ‘Neocon’ uit ‘Prophets of Doom’, als een vlijmscherpe naald die je een shot gif toedient. Dan sluipt ‘Deathwish’ binnen, je voelt hier werkelijk de radeloosheid van een Vietnam soldaat. Vlijmscherpe gitaarsolo’s in een nummer dat opbouwt naar een absoluut inferno. De zaal ontploft!

Met ‘Gone fishing’ en ‘In for the Kill’ beuken ze hard door, alsof er maar geen eind komt aan dit hardcore-metal feestje, want dat is het gegarandeerd. Pro-pain geeft hier het beste van zichzelf. In het publiek wordt er ge-slamdanced alsof hun leven ervan afhangt. Een zeer jonge fan wordt op het podium gehesen en heeft vervolgens de tijd van zijn leven.

Wat een fijne sfeer, zeg. Dit is de reden waarom ik altijd zo van hardcore gehouden heb. Er is geen verschil tussen muzikanten en publiek, het is één grote verbroeder- en verzustering.

Met het catchy ‘Shine’ wordt het even wat melodieuzer, wat gas terug, een fijne gitaarriff met een sloganeske tekst. Het mag er verdomme ook weer wezen. ‘Draw blood’ gaat op hetzelfde elan door en duwt ons slam dance gewijs in de armen van ‘State of Mind’, uit ‘Contents under pressure’. Dit bouwt langzaam op, naar een refrein dat kan tellen; ‘Bite the black sheep and emulate. Messages that they create. Our nation is fueled by hate. The decimation of a fascist state’.

Het lichtelijk geweldige ‘Johnny Black’ uit hun eerste worp, ‘Full taste of freedom’ passeert ook nog de revue. Al wie nu nog niet vol uit de bol gaat, heeft zich wellicht van uur of van club vergist.

Pro-pain kwam, zag en overwon. Wat klonk het fris, rauw en steengoed. Geen pretentie, vol overgave en één met het publiek.

Pro-pain krijgt aan het eind een mega staande ovatie van een razend enthousiast publiek. Hun naam wordt minutenlang gescandeerd, waardoor we nog wat extra nummers krijgen. Het publiek kan dit wel pruimen en gaat er opnieuw vol overgave in mee.

Dank je pro-pain voor deze fantastische avond! Het was er prat op! Genieten was het!

En zo keerden we tevreden huiswaarts, blij dat we nog een bladzijde mogen toevoegen aan ons album met memorabele club concerten. Wat is rock’n’roll toch een zegen voor het leven, een verrijking en het perfecte antigif in barre tijden.

Ben Nys