Trixie Whitley lanceert nieuw album 'Folded Time'

Al bijna twintig jaar schrijft Trixie Whitley songs aan de keukentafel van haar appartement in Brooklyn. Ook ‘Folded Time’, haar nieuwe album dat vandaag verschijnt bij Unday Records, kreeg daar voor een groot deel vorm. Whitley kent zichzelf intussen goed genoeg om te weten hoe dat gaat: het ene moment wil ze alles vastleggen en beheersen, het volgende vertrouwt ze volledig op haar instinct.

Voor deze plaat probeerde ze vooral naar haar lichaam te luisteren. En dat lichaam wilde drummen. Whitley speelt op ‘Folded Time’, naast gitaar en piano, zelf bas en drums en neemt zo een groot deel van de ritmesectie voor haar rekening. In opener ‘Carry’ beuken zware, trage drums zich langzaam een weg naar boven, terwijl “I carry what I can and I work with what I got” zich gaandeweg vastzet als een mantra. ‘Fascinating and Fun’ ontstond grotendeels uit improvisatie en laat haar liefde voor polyritmiek alle kanten uit schieten. Op ‘Carnaval’ nemen Whitley en Cem Misirlioglu elk plaats achter een drumstel en jagen ze elkaar op in wat Whitley zelf een “drum rave” noemt.

Het grootste deel van ‘Folded Time’ werd opgenomen in de JET Studio in Brussel. Daarna werkte Whitley verder in Brooklyn en in Montréal. Ook in de negen songs zelf lopen verschillende tijden door elkaar. Moeder worden deed haar anders naar haar eigen verleden kijken, maar ook naar haar plaats als vrouw in de wereld. Ze is zelf een dochter, kijkt op naar sterke vrouwen en denkt na over wat ze aan haar eigen dochter wil meegeven. Over wie ze vroeger was, welke delen daarvan ze wil behouden en wat ze niet langer hoeft mee te dragen. Liefdesverdriet, verlangen en vergeving lopen daar dwars doorheen. Het verleden verdwijnt niet omdat de jaren verstrijken; op ‘Folded Time’ plooit het zich voortdurend over het heden.

Whitley kreeg al vaker te horen dat ze nogal veel was voor zo'n klein lichaam. Intussen wil ze zichzelf niet meer kleiner maken. “Ik worstel met mijn eigen kracht”, zegt ze daar zelf over. Die spanning zit ook in de muziek: in ‘Desire Is Movement’, dat langzaam balanceert tussen verlangen en vergankelijkheid, in de rauwe hartslag van ‘Building Fences’, en in de drums die de plaat telkens weer vooruitduwen.

Zo wordt ‘Folded Time’ geen poging om het verleden af te sluiten of alle tegenstrijdigheden op te lossen. Moeder en dochter, controle en instinct, verlies en verlangen: Whitley laat het naast en door elkaar bestaan.

Luister HIER

LIVE

• 06/12, AB, Brussel
• 03/03 Cactus Club, Brugge
• 05/03 Trix, Antwerpen
• 06/03 Handelsbeurs, Gent
• 10/03 Het Depot, Leuven
• 11/03 Wilde Westen, Kortrijk
• 13/03 Club AFF, Hasselt