Trixie Whitley overtuigt als 'Rocking mom' een uitverkochte AB

We hebben in ons kleine landje gelukkig enkele rasartiesten en Trixie Whitley hoort daarbij. Je zou het kunnen toeschrijven aan haar familiebanden, aan haar dubbele woonstatus in Belgie en Brooklyn of aan haar entourage. Maar goede muziek onstaat in het hart en de beleving van de muzikant. Als er in het leven van die muzikant belangrijke zaken gebeuren, zoals de geboorte van een eerste kindje, dan komt daar een laag boven op.

Of misschien is het wel een dieptelaag. Waarmee ik bedoel dat Trixie dieper is gaan graven in haar gevoelens en de betekenis van dit bestaan. Een nummer zoals 'New Frontiers' wijst in die richting. Trixie kan in ieder geval terugblikken op een gestage opbouw van haar carriere waar ze steeds voorzichtig te werk is gegaan. Ze wist maar al te goed hoe vluchtig de muziekbusiness kan zijn.

Porta Bohemica

Ze zegt in verschillende interviews dat ze voor haar tweede full album helemaal haar eigen ding wou doen door ao. los te komen van de invloeden van haar familie en vroegere entourage. Door het album 'Porta Bohemica' te noemen, een treinverbinding tussen Duitsland en Oostenrijk, wilde ze het experimentele onderstrepen van haar nieuwe CD. Getuige daarvan het nummer Soft Spoken Words. (tevens haar nieuwste single) Het klinkt allemaal wat bombastisch, maar de opbouw is heel mooi. Ik ben persoonlijk blij dat ze deels de hip hop invloeden heeft verbannen. Die eigen stijl die ze wou bereiken is er wel degelijk.

Na het lange aanschuiven omwille van de veiligheidscontroles, viel het me op dat het vertrouwde AB-gevoel er vrij snel terug was. Het voorprogramma zorgde op een feilloze manier voor een relaxte sfeer. Beide concerten van Trixie Whitley waren uitverkocht en de verwachtingen lagen erg hoog. Een tweede CD is meestal erop of eronder. Voor zover ik de nieuweling al kon beluisteren, is het een meesterstuk. Dus het concert zou voor mij uitsluitsel brengen of zij een definitieve plaats zou gaan innemen aan de top van onze muziekminnend Belgie of zelfs de wereld.

Van punk rock naar ballad en terug

Het concert opent met de heerlijke baslijn van 'A Thousand Thieves' en op deze manier maakt de band duidelijk dat we een serieuze portie punk rock gaan krijgen. Na 'Gradual Return' komt 'Faint Mystery', één van de nieuwe nummers. Om dit in te leiden nam Trixie ruim de tijd om te communiceren met haar publiek. Ze dankte de AB dat ze toch kon spelen, iets waar heel de zaal mee akkoord ging. 'Rocking mom' schakelde terug over naar een stevige beat met 'Irene'. Als ze voor het volgende nummer weer overschakelde naar de ballad-modus vertelt ze over haar kindje. Ze had haar meegebracht naar het concert, haar eerste concert samen met mama. Vertederend, immens moment. Je voelde die dankbaarheid bij Trixie voor alles wat er zich in haar leven afspeelt.

In 'New Frontiers' kwam de perfecte stembeheersing van Trixie helemaal tot zijn recht. Een kippevelmoment, ik denk voor iedereen. Een tweede topmoment was een bewerkte versie van 'Pieces'. Het hip-hop ritme werd wat achteruit geschoven ten voordele van een algemeen bandgevoel. Als ze het nummer Closer aankondigde ging Trixie in een soort van meditatie-modus en begon te vertellen over de connectie die we verloren hebben met elkaar en de wereld. Ze hoopt dat we onze verloren relaties nog kunnen herstellen voor het te laat is. Ze verwijst naar een 'ancient philosophy'?!

Trixie achter het drumstel

Salt is het soort van nummer dat de unieke elementen van de band in de schijnwerpers zet. Tegenmaten, stevig gitaarwerk, knallende bas à la Funkadelic en de ijle, hoge stem van Trixie. Ze kroop achter het drumstel en produceerde afrikaanse ritmes. Losgaan en dansen was het enige wat je kon doen. Trixie kan een aardig potje drummen. Ze had haar sneakers aangedaan voor deze stunt, zei ze. Het nummer was Nature Boy, geschreven door een Jezus achtig figuur die alleen maar rauwe groeten en noten eet.

Met de sneakers aan begon ze aan 'Need your Love'. "De kans is groot dat ik struikel over mijn jurk maar het is oke." Dit en het volgende nummer werden opgevoerd in pure punk rock stijl. Het knallen werd terug rust met 'Breathe You In My Dreams', een van de triphop nummers van de band met de gekende line: 'silver shadows walking by my side'. Voor mij is het duidelijk dat Trixie Whitley haar zin doet op het podium en dat ze op de CD meer inzet op luisterbaarheid voor een groot publiek.