Vlammenwerpers, moshpits en metalheads die meezingen met de Backstreet Boys

De derde dag van de Lokerse Feesten stond volledig in het teken van het betere beukwerk. Van nu-metal tot post-metal, van scheurende gitaren tot kampvuurgeluiden. Lokeren kreeg een staalkaart van alles wat rock en metal tegenwoordig te bieden hebben. En het publiek? Dat dook er met plezier middenin.

Bizkit Park opent furieus, letterlijk en figuurlijk

De eer om deze dag op gang te trappen viel te beurt aan Bizkit Park, een nu-metal jukebox met alles erop en eraan. De Grote Kaai was al behoorlijk volgelopen toen de band het podium betrad en ze er meteen in vlogen met een medley die begon bij Linkin Park, over Disturbed, tot uiteraard Limp Bizkit.

Het publiek stond er niet alleen al vroeg, het ging ook meteen volledig uit zijn dak. Moshpits, massaal meezingen en een eerste vlammenwerpersalvo tijdens Slipknot’s Psychosocial deden de temperatuur stevig oplopen. Letterlijk.

My Generation zette de Grote Kaai op z’n kop: de band vroeg het publiek te hurken en daarna als een mensenzee tegelijk op te springen. Een beeld dat je niet snel vergeet. Tijdens Break Stuff werd het nog gekker: moshpits werden opgezet, opengetrokken, omgevormd tot Walls of Death. Een geweldige opwarming voor de rest van de avond.

Psychonaut en Brutus: Belgische zwaargewichten

Na al dat vuurgeweld was het tijd voor een andere toon. Het Belgische Psychonaut, een krachtig trio waarvan zanger/bassist Thomas Michiels ook bij Studio Brussel opduikt, bracht post-metal met diepe lagen en trage opbouw. Minder opzwepend dan Bizkit Park, maar met een intense energie en een knappe sound die bleef nazinderen.

Later op de avond, net wanneer de regen zijn intrede deed, bracht Brutus ons een broeierige set met furieuze drums (door drumster-zangeres Stefanie Mannaerts!). De regen? Die deed er niet toe. De fans stonden er en de regen zorgde voor een extra laagje sfeer die paste bij de muziek van Brutus.

Brutus stond niet alleen zelf op het podium van de Lokerse Feesten, maar zij kregen ook de eer om mee de affiche te bepalen van de Club Studio Brussel stage. Hier kon je gaan genieten van de Belgen van Eosine en Slow Crush, het Nederlandse Marathon en het Franse Slift. Afsluiten zal hier ook al dansend gebeuren met dank aan de plaatjes van The Bloody Beetroots, ooit een Italiaans duo nu nog 1 Italiaan Bob Rifo.

Enter Shikari: dansen op de rand van de chaos

Enter Shikari, altijd een buitenbeentje in het rocklandschap, kreeg de Grote Kaai aan het dansen alsof het een rave was. Ze brachten niet enkel hun gekende mengeling van post-hardcore en elektronica, maar ook een indrukwekkende visuele show, niet alleen op het grote scherm, maar ook via zes zuilen op het podium.

Frontman Rou Reynolds zocht voortdurend contact met het publiek. Hij vroeg om mensen op andermans schouders te zien, liet de fans hun stembanden testen en zette aan tot zingen, springen en crowdsurfen.

Electric Callboy: metal meets techno meets party hard

Wat volgt, valt moeilijk in woorden te vatten. Electric Callboy kwam, zag en blies alles op. Letterlijk. Met een ironisch instructiefilmpje van hun “elevator operator” werd getest of het publiek, de pyro en de confetti werkte en dat deed het. De band trapte af met Elevator Operator en de hel barstte los.

Confetti, vuur, visuals en een cover van Sum 41’s Still Waiting zetten de toon. Tijdens Pump It kreeg de massa een kleurrijke regen confetti over zich heen. En dan, een kampvuurtje. Echt waar. Plots ging het gas eraf voor een breekbare, akoestische versie van Linkin Park's Crawling, gevolgd door een hartverwarmend meezingmoment met I Want It That Way van de Backstreet Boys. Want zelfs metalheads hebben gevoelens.

In de finale klapte het nog één keer uit elkaar met We've Got The Moves, vuurwerk, confetti en een uitzinnig plein. Een show die je niet snel vergeet.

Pendulum sluit af in stijl

Wie dacht dat het na Electric Callboy wel gedaan was, had het mis. Pendulum (live) bracht een high-tech drum’n’bass slotstuk dat zowel dansbaar als overweldigend was. Een introvideo, visuals die synchroon liepen met de beats, en bakken energie op het podium. De lichtshow? Hyper, strak en spectaculair.

Na een dag vol gitaren, vuur en zweet, was dit de perfecte elektronische uitbarsting om de nacht in te stappen.

De derde dag van de Lokerse Feesten 2025 was alles wat een rockdag moet zijn: hard, heet, verrassend, en een tikje absurd (schlager in een metalshow?). De moshpits waren echt, de vuurzee spectaculair, en het publiek? 100% klaar voor nog meer. Je kan nog tot en met 10 augustus naar Lokeren om 50 jaar Lokerse Feesten te gaan vieren met een zeer divers aanbod aan muziekgenres.