We Are Open - stomende oortjes op hét Belgische showcase festival

Ik was vorig jaar op Glimps (Gent) en heb daar heel wat groepen, die ik reeds volgde via het internet, eens live aan het werk kunnen zien. Een andere showcase organisatie in Vlaanderen is "We are open" van Trix. Dus terug een kans om er eens in te duiken. Niet alleen om nieuwe groepen te ontdekken maar ook om de evolutie van door mij gekende bands te checken. En natuurlijk maak je keuze uit dat aanbod van 27 bands. Dus hierna enkele bands die mij zijn opgevallen en die boven het gemiddelde uitstegen.

De master brains van BRNS

Laten we starten met BRNS, voluit Brains. Een groep uit Brussel die sinds hun tweede CD hard timmeren aan de weg. Die CD "Patine" is een absoluut pareltje, volgens mijn bescheiden mening de beste CD van 2014. Zij hebben een eigen identiteit ontwikkeld, een power die je zelden tegenkomt. Ze hebben half Europa doorkruist en staan opnieuw klaar om in UK, Nederland en Duitsland te gaan touren. Hun optreden was weer af, rekening houdend met het hectische wat een showcase situatie met zich meebrengt. Het ging er iets losser aan toe dan bv. vorig jaar in De Casino in Sint Niklaas maar dat lossere kantje kon ik wel smaken.

Ook Briqueville stond op mijn lijstje

Ik heb het optreden van BRNS niet volledig kunnen volgen want Briqueville stond ook hoog op mijn lijstje. Dus elk de helft. Deze groep claimt het best bewaard geheim te zijn en dat komt door hun maskers en capes, alles in het zwart met gouden accenten. Ze passen in die donkere sfeer van groepen in de post-metal zoals Amenra. Ik heb er echt van genoten want het was feilloos, wel te kort want dit is een soort van muziek waar je helemaal moet in opgaan en bij mij vraagt dat wat tijd.

De groei van Robbing Millions

Even pauze om nadien Robbing Millions mee te pikken in de "bar", een klein podium bij het binnenkomen van de concertzaal. Ik wou hen vergelijken met hun eerder matige optreden tijdens Big Next vorige zomer in de dokken van Gent. Toen werd er een wissel aangekondigd van hun gitarist en ik ga ervan uit dat ze nu met die nieuwe bezetting optraden. Het was in ieder geval een stuk beter, de sound was er nog nl. pop-rock met die typische meezingstukjes en structuurtjes. Maar het bleef klinken als Robbing Millions. Kortom, het was minder vrijblijvend, minder speels en meer focus. Een puike evolutie vooral met het nieuwe nummer "What makes me feels old".

Raketkanon doet de voegen barsten

Wat wil je ? Als je de guys van Raketkanon loslaat op een zaal, dat is vragen voor voor ruwe, ongepollijste rock. Het grijpt naar je keel, het doet je dingen doen waarvan je later wel eens spijt zou kunnen hebben. Maar ja, daarom is er rock, niet ?

En zo is mijn eerste live-experience van Raketkanon uitgedraaid op een ware extase, ik heb me laten meegaan in hun optreden zonder goed te beseffen wat er aan het gebeuren was. De wervelwind kwam zelfs letterlijk voorbij mijn neus toen de zanger crowd-divend aan mij voorbij kwam. Met stomende (neen, geen rode) oortjes heb ik me nadien dan maar wijselijk teruggetrokken in koelere oorden van de Trix.

De eerlijke recht af, recht aan rock van Tubelight

Als je rockgoden van weleer er terug staan, dan doet dat deugd. Finalisten van Humo's Rock Rally in 2012 en een telg uit de familie "Swinnen", ik moet er geen tekening bij maken hé. Ze hebben al wat ervaring met showcase-festivals want vorig jaar mochten ze aantreden op het scandinavische SPOT. De projecties gaven weer dat we te maken hadden met psychedelische shoegaze en noise. De invloeden van oa. Led Zeppeling en The Velvet Underground passen in mijn jeugdbeleving en ik kan dit nog steeds smaken, mijn helden van toen (de jaren 80) zijn gereïncarneerd in de vorm van een Belgische band.