Werchter, eat your heart out. We present you, ‘Down The Rabbit Hole’.

Na een eerste succesvolle editie in 2014, waarbij het zelfs de ‘Best New Festival Award’ won, staat Down The Rabbit Hole weer paraat om Beuningen bij storm te nemen. Het driedaagse muziekfestival vindt ook dit jaar namelijk weer plaats in het vakantiepark De Groene Heuvels in Ewijk in de gemeente Beuningen dicht bij de stad Nijmegen. Organisator Mojo Concerts streeft ernaar om van DTRH een gevestigde waarde te maken. Als nieuweling op de festivalplanning, en dit jaar gelijktijdig met het bekende en ontzettende populaire Rock Werchter, moet het natuurlijk heel wat uit de kast halen om dit te kunnen waarmaken. Frontview Magazine is alvast benieuwd naar het verloop van het weekendop vrijdag start de line-up om 14u stipt. Er zijn drie grote podia voorzien genaamd "Hotot", "Fuzzy Lop" en "Teddy Widder". Deze namen verwijzen naar, hoe kan het ook anders, konijnenrassen. Al denk ik niet dat de elke bezoeker zich daarvan bewust is.

Black Bottle Riot mag de afkick geven. Zij starten als eerste op het Teddy Widder podium voor een nog redelijk lege tent. Geleidelijk aan stroomt de crowd wel binnen, maar ik spoed me al naar het tweede hoofdpodium aan de andere kant van het terrein. Daar treedt namelijk de eerste band op van mijn verlanglijstje, de Nederlandse groep Blaudzun. Deze is misschien iets minder bekend van naam bij het Belgische publiek, maar hun 2 grootste hits, Heavy Flowers en Promises of No Mans's Land klonken ook bij ons door de radioboxen. In tegenstelling tot Black Bottle Riot geraakt de eerste rijden al snel gevuld. Misschien dankzij hun wilde intrede eerder op de dag of misschien omdat ze erg populair zijn bij het Nederlandse publiek. Ze krijgen het publiek in ieder geval snel op hun hand en spelen goed in op de naam van het festival door deze enkele keren speels in hun teksten te verwerken. Dat wordt dan ook telkens beloond met luid applaus. De band schrikt niet terug qua instrumentengebruik, strijkers, piano, gierende gitaren. Op een begeven moment wordt er zelfs een accordeon bij gehaald. Als ze aan hun grote hit toekomen, gaat het er heet aan toe, waar de zanger het publiek al voor waarschuwde. Gelukkig zijn enkele festivalgangers hier al op voorzien met een waterpistool in hand. Het gaat er zo luid aan toe dat Blaudzun de muziek eeven stil legt om het publiek te laten zingen, of beter gezegd roepen. De trompettist kruipt nog even op de geluidsboxen en de Hotot is met een knaller geopend. Er passeren heel wat muziek stijlen de revue dit festival. Dat maakt dat DTRG toegankelijk is voor heel wat mensen. Zo zorgen de goedlachse mannen van Songhoy Blues met hun opzwepende muziek voor heel wat heupengewieg. Terwijl Ryan Adams vooral teruggrijpt naar de good Old Days en hiermee ook voornamelijk al een ietwat ouder dan gemiddeld publiek aanspreekt. Zijn podium aankleding 'says it all' alvoor hij aan z'n set begint met Old skool speelautomaten zoals Asteroid en Pacman, en natuurlijk de Amerikaanse vlag met bijhorende peace sign. Een populaire en upcoming band onder het jonge publiek is Oscar and the Wolf. Deze Belgische band hebben hun eigen stijl ontwikkeld. Een gevoelvolle alternatieve pop met zen Electrobite. Passender kan haast niet op DTRH. En in tegenstelling tot de vroege namiddag, is het niet meer mogelijk enkele minuten voor de start van een optreden binnen te wandelen en een frontseat te bemachtigen bij wijze van spreken. Al na de eerste 10 seconden gaan de handen in de lucht. En dit zet meteen de toon voor de rest van de set. Zo'n succes had frontman Max Colombie duidelijk niet verwacht, blijkt uit zijn spontante niet te ondrukken glimlachjes en blikken die hij uitwisselt met zijn keyboardplayer. Zelfs bij het spelen van een nieuwe track en enkele covers zoals o.a. 'Free From Desire' daalt het enthousiasme in het publiek niet. Het gaat zelfs zover dat de Gentse jongens alsware een staande ovatie krijgen (moest het een zittend publiek zijn geweest. Enkel toch spijtig van dat éne zinnetje: Nederlanders kunnen toch een kleine beetje een beter feestje houden. Al was het in deze situatie misschien wel de waarheid.

Patti Smith and her band en Damien Rice zijn de grote afsluiters op respectievelijk Teddy Widder en Hotot. Beiden zijn gevestigde artiesten en dat is ook te merken aan de opkomst, waar het in de namiddag nog rustig was, is het nu drummen voor een plekje. Al vlucht ik na de eerste 3 songs van Patti al naar buiten. De bas staat veel te luid en al was het bij sommigen artiesten nog te doen, bij Patti Smith and het band, net zoals bij dj Flying Lotus, is het niet uit te houden. Gelukkig is alles buiten ook goed te volgen op het grote scherm. Bij Damien Rice zorgt de bas minder voor problemen. Zijn set daarentegen is misschien niet uitermate geschikt voor een mainstage. Het geroezemoes van de menigte zorgt voor een sterk storende factor en doet afbreuk doet aan de intieme sfeer die Damien wil creëren. De songs worden wel prachtig gezongen met natuurlijk '9 crimes' en 'the blower's daughter' als toppers. Rice maakt gebruik van een 'loop-to-loop' systeem waarmee hij tijdens zijn live optreden zijn stem en instrumenten kan opnemen en in een lus kan laten afspelen. Zo 'loopt' hij voor z'n laatste nummer een indrukwekkend ensemble aan instrumenten, met o.a. basgitaar, fluit, drum, akoestische gitaar, drum enzovoort. Een indrukwekkende afsluiter.

Het belooft alvast een leuk weekend te worden met nog tal van bekende artiesten en originele randanimatie. Naast muziek worden er ook namelijk ook andere activiteiten georganiseerd zoals vlotten bouwen, keramiek bakken en een open podium. Op naar morgen zou ik zeggen.