Blink-182 verovert Antwerps Sportpaleis

De fans van Blink-182 slaakten een zucht van opluchting toen de band, na de recente gebeurtenissen, op hun socials aankondigden dat de tour verder ging op vrijdag 8 september. Laat dat nu net de datum zijn van hun uitverkochte show in het Antwerpse Sportpaleis.

En of de fans naar deze show uitkeken, al ruim voor de deuren opengingen stonden er al lange rijen aan de merch om alvast zo een souvenir te bemachtigen. Dat het heet was hoeven we jullie niet meer te vertellen met de temperaturen die we deze week dienden te trotseren. Binnen in het sportpaleis waren deze temperaturen niet bijzonder gedaald en was het daar ook puffen, plakken en zweten.

Voor Blink-182 hun hits op de fans loslieten was het eerst nog de beurt aan hun Californische streekgenoten The Story So Far. De lichten doofden en het gejoel brak los, Antwerpen was duidelijk klaar voor een lekkere punk avond. De band heeft er duidelijk zin in en probeert het publiek in actie te krijgen maar door de hitte houden zij het op wat applaus en geroep. Op het podium zien we vooral de drummer in volle overgave tekeergaan. De rest van de band is wat statischer maar dat ligt vooral aan het feit dat het podium aan de kleine kant is voor dit zestal. Het is dan ook voorzien voor headliner blink-182 die maar met zn drieën zijn. De band is vol bewondering voor het aanwezige publiek in het sportpaleis, tevens hun grootste show die ze ooit hebben gespeeld. Na een aanstekelijke show van 45 minuten eindigt de band hun set met de woorden “piece on earth”.

Tijd voor een deugddoende pauze en hoog tijd om de hydrateren, al liep dat door de aanwezige massa niet van een leien dakje. Het lange aanschuiven vingen we dan maar op door een dubbele bestelling van Belgisch gerstennat naar onze stoel mee terug te nemen.Tijdens de onderbreking was er nog grappig moment toen een fan met blote kont, ondersteund op de schouders van z’n kameraden, het doelwit werd van tientallen recyclage bekers die als dartspijlen richting zijn achterwerk vlogen. Het is ons onduidelijk gebleven of ze de bullseye hebben getroffen.

De pauze eindigde en de show van Blink-182 begon op de tonen van het epische Also sprach Zarathustra, op. 30 dat we kennen van de film 2001 A Space Odyssey. Op deze tonen werd het Blink-182 logo gevormd op de videoschermen en kwam de band op het podium. Oorverdovend was het onthaal van de band, het publiek wordt gek en de band is nog niet eens begonnen. Het dak gaat er al onmiddelijk af bij opener Anthem Part Two, bekers vliegen door de lucht en het publiek zingt woord voor woord mee. De hitte deert hen duidelijk niet meer want iedereen springt op en neer. Alsof het nog niet warm genoeg was in het Antwerpse Sportpaleis voorziet de band ook nog wat pyro om de boel op te stoken, de productie van deze show is on-point. De populariteit die de band heeft opgebouwd doorheen de jaren is overduidelijk waneer de lichten in het volk schijnen en we een blik kunnen werpen op een uitverkocht sportpaleis. Na enkel festivaldoortochten is dit de band's eerste grote zaalshow als headliner en dat wordt duidelijk gesmaakt. Alle leeftijden zien we tussen de aanwezigen, van oude rotten die de band al volgen van in het begin tot tieners die de band enkel kenen door de platencollectie van ma en pa. Na Family Reunion zien we op het scherm een duidelijk opgeluchte Travis Barker die na z’n familiale noodgeval hier zichzelf meer dan 200% geeft. Geen Man Overboard dus en ondanks dat het ondertussen bijna allen vijftigers zijn blijven het binnenin toch nog tieners die het volk weten te entertainen met wat vulgaire praat. De eerste crowdsurfers wagen hun poging, niet altijd succesvol, terwijl de band verder gaat met hun retestrakke set. “Wanna see something fucking cool?” vraagt Mark Hoppus het publiek nadat hij Travis blinddoekt door een handdoek rond z'n hoofd te wikkelen en hij zo z'n drumsolo blind moet afwerken. De reactie en bewondering van het uitzinnige publiek spreekt boekdelen. Met een titel als Up All Night kan een lied niet meer toepasselijk zijn als deze, deze show mag gerust een hele nacht voortduren.

Zowel muzikaal als daarbuiten, kijk maar naar de pyro, rook of de ambulance die door de lucht zweeft met de albumcover van Enema of the state zet de band een geweldige performance neer. Dat de sfeer binnen de band goed zit is duidelijk met plagerijen die heen en weer gaan tussen Tom Delonge en Mark Hoppus. Na de lasershow tijdens Aliens Exist is er even een kleine onderbreking omdat Travis z'n tape even moet vernieuwd worden hiervan maakt Mark gretig van gebruik om de band , alsof dat nodig is, voor te stellen. Het zorgt weer voor wat extra entertainment, zeker als hij opmerkt als een fan een bordje omhoog houdt met "Travis Baker". En entertainen kunnen ze wanneer Mark ons meldt dat geen enkele band wat volgt voor hun fans doet. Namelijk spelen in het donker. De lichten doven en de band gaat los op Happy Holidays, You Bastard. Volledig donker blijft het niet want tijdens dit snelle nummer is er een overvloed aan vuur, en alsof het nummer nog niet snel genoeg is voegt de band er nog een snellere versie aan toe. Na deze fysieke inspanning is er even tijd voor wat rust. De gsm-lichten gaan aan en we gaan even de emo tour op, om het met de woorden van Mark te zeggen “Mom it's not a fase!”. Stay Together For The Kids zorgt voor kippevel en dit bij temperaturen die de 30 benaderen of overstijgen. Tijdens Always zien we Travis samen met zijn drumkit de hoogte ingaan en drumt hij nu met een fantastisch uitzicht op de fans . De vonken spatten er letterlijk vanaf wanneer Bored To Death wordt ingezet en we daarna Miss You krijgen voorgeschoteld. Uit volle borst wordt dit nummer door het volledige Sportpaleis meegezongen. Hoewel de band al aan een straffe performance bezig was is door de populariteit van deze track, dit een eerste hoogtepunt te noemen. Mark verteld dan over een donkere periode uit z’n leven, hoe hij stage 4 kanker overwon en draagt Adam’s Song op aan z'n bandleden en de fans die z’n leven een tweede maal hebben gered. De show nadert zijn einde maar we mogen gerust zijn, na What's My Age Again komt er nog een encore van drie songs want dat staat in hun contract (volgens de ludieke interactie van Mark en Tom). Zo gezegd zo gedaan First Date, met als intro de bekende woorden Hey Ho Let's Go van The Ramones. All The Small Things dat het publiek tot het uiterste drijft, overal kleine moshpits, crowdsurfers die de security overspoelen maar helaas ook enkele dronkaards die het feest wat vergallen. Afsluiter is Dammit met wat No Scrubs van TLC doorweven, papiersnippers worden in de lucht geblazen, licht vuurwerk knalt over het podium en ondanks een oorverdovend “We want more!” vanuit het publiek moeten we helaas zeggen Dammit het is voorbij.